ตอนที่ 7
07 มีทางเลือก
October 22, 2026
มหาวิทยาลัย...
"หวัดดีฟ้า"
"หวัดดีหอม"
"หน้าดูเพลียๆ นะไม่สบายหรือเปล่า?"
"ไม่นะ ฉันสบายดี" เธอตอบ เธอปกติดีก็แค่เมื่อคืนนอนดึกสภาพก็เลยเป็นแบบนี้
แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ สภาพเธอก็ดูเหมือนคนกำลังป่วยจริงๆ
"ฟ้าฉันเอาน้ำปั่นมาให้"
"...." สองสาวหันไปมองพร้อมๆ กัน ตามเสียงพูดที่ดังขึ้น และพบเข้ากับเพื่อนผู้ชายคนนึงกำลังส่งยิ้มให้กับฟ้าฝันอยู่
“แหม ให้ฟ้าคนเดียวเหรอ แล้วฉันล่ะ?”
“ซื้อเองสิ”
“ชิ!”
“ขอบใจนะต้า”
“อื้ม ว่าแต่เธอเลิกเรียนแล้วจะไปไหนต่อหรอ?”
“ยังไม่แน่ใจอะ ต้องดูก่อนว่าอาจารย์จะสั่งงานอะไรหรือเปล่า”
“เออจริงด้วย ฉันลืมไปเลยอะ”
“ถามทำไมย๊ะ จะจีบเพื่อนฉันหรอ?” ต้นหอมพูดเสียงสอง ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ๆ เพื่อนสาวและกอดแขนไว้แน่น “คนนี้ของฉันย่ะ ฉันหวง ฉันไม่ให้แกจีบหรอก”
“เธอก็นะ เป็นเพื่อนแล้วจะแสดงความห่วงใยไม่ได้หรือไง?”
“แล้วฉันล่ะ ฉันก็เพื่อนนะ ไม่เห็นแสดงคววมห่วงใยบ้างเลย”
“ละเธอทำตัวน่าห่วงหรือไง ก๋ากั่นแบบนี้น่าจะหนังเหนียวตายยาก”
“กรี๊ดด ไอ้ต้า ไอ้ปากหมา ฉันเกลียดแกที่สุดเลย!!” ต้นหอมโวยวายใส่คนตรงหน้าเมื่อถูกต่อว่าแบบนั้น
“พอๆ ได้แล้วทั้งสองคน เสียงดังคนมองหมดแล้วเห็นมั้ย” ฟ้าฝันพูดขึ้น เพราะเสียงทะเลาะของทั้งสองทำให้นักศึกษาในมหาวิทยาลัยหันมาให้ความสนใจกันมากขึ้น
“ไปเรียนกันเหอะฟ้า ตรงอากาศเป็นพิษอยู่นานมากเดี๋ยวปอดพัง!”
“ยัยผีบ้า!”
“ไอ้ไข่พิการ!”
“พอแล้วน่า เธอกับต้านี่ยังไงกัน เจอหน้ากันทีไรต้องได้ทะเลาะกันตลอด”
“ก็มันน่านี่นา ชอบกวนตีนใส่ฉัน”
“….”
“เข้าเรียนกันดีกว่า”
“อืม…”
สองเพื่อนสนิทพากันเดินไปเข้าเรียนตามเวลาปกติ หลังเลิกคลาสเรียนฟ้าฝันก็มานั่งเล่นอยู่ที่สวนสาธารณะที่อยู่ใกล้ๆ กับมหาวิทยาลัยเพราะเธอยังไม่อยากลับบ้านตอนนี้
“แฮ่ม…”
“อุ้ย!?” ร่างบางสะดุ้งตกใจกับเสียงกระแอมทางด้านหลัง เธอหันกลับไปมองเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาตามเดิม “ตกใจหมดเลยอาชิ คราวหน้าอย่ามาเงียบๆ แบบนี้อีกนะฉันตกใจหมด”
“มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้คนเดียว ใกล้จะมืดแล้วนะ”
“แล้วนายล่ะมาทำอะไร?”
“ฉันผ่านมาตรงนี้แล้วรอบนึงเห็นเธอยังอยู่ พอขับรถผ่านมาอีกรอบก็ยังเจอเธออยู่ที่เดิม ก็เลยจะมานั่งคุยเป็นเพื่อนน่ะ”
“ขอบใจนะ แต่ฉันอยากอยู่คนเดียวมากกว่า”
“เครียดเรื่องเรียนหรอ ฉันว่ายังไงเธอก็สอบผ่านสบายอยู่แล้ว เธอเรียนเก่งจะตาย”
“เปล่า ฉันไม่ได้คิดเรื่องนั้น”
“อ่าว แล้ว…”
“ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่อยากนั่งเงียบๆ สงบๆ ดูน่ะ เผื่อจะคิดอะไรดีๆ ออกบ้าง”
“ไม่กลับบ้านหรอ?”