บทที่ 2

“เซียวเป่ย คุณพูดมากก็ไม่มีประโยชน์ รีบเซ็นชื่อเถอะ”

เลขาหญิงดันข้อตกลงให้เซียวเป่ยด้วยความเดือดพล่าน พร้อมตะคอกด้วยสีหน้าเย็นชา “ถึงคุณจะไม่เซ็น ประธานซูอยากหย่ากับคุณ ง่ายแค่นิดเดียว แต่ประธานซูยังคิดถึงความสัมพันธ์เก่าที่มีร่วมกันมา ไม่อยากทำให้วุ่นวายจนดูไม่ดี หวังว่าคุณจะไม่คิดไปเอง และหาเรื่องยุ่งยากใส่ตัว！”

“หาเรื่องยุ่งยากใส่ตัว?”

เซียวเป่ยหัวเราะเยาะ สวยตาจับจ้องไปที่ซูหว่านที่ไม่พูดมาโดยตลอด “ประธานซู นี่ถือเป็นคำเตือนสำหรับผมเหรอ?”

ซูหว่านนิ่งเงียบอยู่ครู่แล้วพูดขึ้นว่า “ฉันแค่อยากคุยกับคุณดีๆ ถ้าคุณไม่เห็นด้วย ฉันก็จะคิดหาวิธีอื่น”

“มันต้องเด็ดขาดขนาดนี้เลยเหรอ?”

สุดท้ายเซียวเป่ยถามขึ้น เพื่ออยากดูว่าเธอยังมีความอาลัยอาวรณ์หลงเหลืออยู่ไหม

แต่น่าเสียดายที่เขาไม่เห็นความอาลัยอาวรณ์ใดบนใบหน้าของเธอเลย

“พวกเราไม่เหมาะสมกันแล้ว เซ็นชื่อเถอะนะ สิ่งที่คุณขอ ฉันจะทำให้พอใจเท่าที่สามารถทำได้ หลังเซ็นเสร็จพวกเรายังเป็นเพื่อนกันได้นะ” ซูหว่านคิดแล้วคิดอีกก่อนกัดริมฝีปากแดงพร้อมพูดขึ้น

ยังเป็นเพื่อนกันได้งั้นเหรอ?

พอได้ยินเช่นนี้ เซียวเป่ยยิ้มออกมาพร้อมกับน้ำตาไหลหล่นจากขอบตาทั้งสองข้าง

ที่แท้การแต่งงานตลอดสามปีเป็นเขาที่คิดเองเออเองอยู่ฝ่ายเดียว

ในสายตาเธอ เขาก็เป็นบันไดให้เธอได้ปีนป่ายแค่นั้น

“ผมเซ็น”

“บ้าน รถยนต์ เงินทอง ผมไม่เอาสักอย่าง ผมยังเลี้ยงตัวเองได้”

หลังเซียวเป่ยนิ่งอยู่ครู่ก็หยิบปากกาขึ้นมาเขียนชื่อตัวเองลงไปแบบลวกๆ

“คิดจะพึ่งร้านเล็กๆ ที่เปิดให้ดูโหงวเฮ้ง ดูฮวงจุ้ย และขายผ้ายันต์นั่นเหรอ?” ซูหว่านพูดพร้อมหัวเราะเยาะอย่างดูถูก

ปีนี้เซียวเป่ยตกต่ำมาก

เขาเปิดร้านเล็กๆ เพื่อสำหรับดูโหงวเฮ้งและดูฮวงจุ้ยให้คนอื่น ยังหลอกขายผ้ายันต์ที่ทำขึ้นเองอีก แถมยังบอกด้วยว่าสามารถปัดเป่าความชั่วร้ายและป้องกันภยันตรายได้

มันชั่งไร้สาระเสียจริง！

และนี่เป็นเหตุผลที่ซูหว่านต้องการหย่ากับเขา

เซียวเป่ยเปลี่ยนไป เขาเปลี่ยนไปเป็นคนที่ดูจะไม่ค่อยมีสติ ดูเหมือนคนทำอะไรไม่สมเหตุสมผล

“มีปัญหาเหรอ?”

เซียวเป่ยพูดด้วยความเย็นชาก่อนลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและหันหลังกลับเดินออกจากออฟฟิศไป พอเขาเดินมาถึงหน้าประตู เขาก็หยุดลงแล้วเอ่ยถามด้วยความขมขื่น “ในสายตาของเธอ อะไรสำคัญที่สุด”