บทที่ 3

เมื่อได้ยินคำนี้ ซูหว่านกำลังลงรถอย่างหน้านิ่วคิ้วขมวด

ผู้หญิงที่ต่อหน้าเธอ สวยมากจริงๆ ไม่ว่ารูปร่างหรือหน้าตาก็ไม่แพ้เธอ

บวกกับเฟอร์รารีที่แฟชั่นคันนั้น ก็ทําให้ซูหว่านหัวใจสั่นอย่างรุนแรง

เซียวเป่ยรู้จักผู้หญิงแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

ก็แค่อายุยี่สิบต้นๆ มั้ง อายุยังน้อยกว่าตัวเองสักห้าหกปีเลย

ความรู้สึกหึงลอยขึ้นในหัวใจของซูหว่าน

พอดีเลขาฯสาวก็ได้วิ่งลงมาและเห็นฉากตรงหน้าได้ขมวดคิ้ว

"ขอถามหน่อยนะ คุณเป็นใคร" เซียวเป่ยขมวดคิ้วและแวบดูสาวตรงหน้า

ยังเด็กและสวยมาก

แต่ตนไม่เคยรู้จักเธอ

แพทย์เซียนเซียว คือประธานเสิ่นแนะนำฉันมา ฉันชื่อกู้โย่เสวี่ย เขาบอกว่า "ท่านมียาลูกกลอนจินอู่อยู่ในมือ และมีแต่ยาลูกกลอนจินอู่ที่อยู่ในมือของท่านเท่านั้นที่จะช่วยคุณปู่ของฉันได้ ตระกูลกู้ของฉันยอมจ่ายเงินห้าสิบล้านเพื่อซื้อยาลูกกลอนจินอู่ในมือของท่าน!"

กู้โย่เสวี่ยวิงวอนด้วยน้ำตาเต็มหน้า

“เฉิ่นฉางอัน？”เซียวเป่ยพูดเบาๆ

เสิ่นฉางอันเป็นประธานหอการค้าหาวซู สองปีก่อนเซียวเป่ยเคยรักษาโรคให้เขา ทั้งสองจึงได้รู้จักกัน

ปิงฉิ้นกรุ๊ปสามารถพัฒนาได้ถึงระดับปัจจุบัน ก็ขาดความช่วยเหลือของเสิ่นฉางอันไม่ได้ การได้มีปฏิสัมพันธ์กับเขา ตระกูลกู้นี้ก็ไม่ธรรมดา

เงียบไปครู่หนึ่ง เซียวเป่ยพยักหน้าว่า "ได้ แต่ผมต้องไปดูอาการของคุณปู่ของคุณก่อน"

ไม่ว่ายังไง เขายังเป็นหนี้บุญคุณกับเสิ่นฉางอันหนึ่งครั้งด้วย

เรื่องนี้เขาต้องช่วยแน่

"ขอบคุณแพทย์เซียนเซียว"กู้โย่เสวี่ยเช็ดน้ําตา

ทั้งสองเพิ่งจะขึ้นรถ แต่เลขาสาวกลับยืนขึ้นหัวเราะและตะโกนว่า：“ สาวน้อย เมื่อกี้คุณพูดอะไรนะ อะไรที่ใช้เงินห้าสิบล้านบาทซื้อยาลูกกลอนจินอู่ในมือเขา？"

"คุณเข้าใจผิดแล้วมั้ง เขาเป็นคนกากๆที่ไร้ประโยชน์เลย ยาลูกกลอนของเขาคุณก็กล้าซื้อเหรอ ไม่กลัวกินแล้วจะตายเหรอ"

พูดไปพลางเลขาสาวก็พูดต่อเซียวเป่ยอย่างดูถูกเขาว่า：“ เซียวเป่ย คุณก็เก่งนะ คุณได้หลอกหญิงสาวตัวเล็กๆนี้จากไหนมา และยาลูกกลอนจินอู่นี้ด้วย จะไม่ใช่ผลิตภัณฑ์ที่ไม่มีประกันในร้านเล็กๆของคุณใช่ไหม คุณก็ไม่กลัวที่คนอื่นกินแล้วจะตายและคุณก็ได้ถูกจับเข้าคุก"

"นี่มันเกี่ยวข้องกับคุณเหรอ" เซียวเป่ยตอบกลับ