บทที่ 4

“ก็เป็นแค่สิ่งที่ทำมั่วๆของเซียวเป่ยเป็นปกติ ไม่สามารถจริงจังได้เลย" ซูหว่านพูดอย่างดูถูก

”

……

ในเวลาเดียวกัน

ในรถ เซียวเป่ยรู้ตัวตนของกู้โย่เสวี่ยแล้ว

คนตระกูลกู้ในเมืองจิงตู

เซียวเป่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ถ้าจําไม่ผิด ตระกูลกู้ในเมืองจิงตูนี้เป็นยักษ์ใหญ่ของเมืองจิงตู เพียงกระทืบเท้าทั้งเมืองจิงตูก็ต้องสั่นสะท้าน

ถ้าซูหว่านอยู่ที่นี่ในขณะนี้ คงจะตกใจจนอ้าปากกว้างไปนานแล้ว และใบหน้าคงเต็มไปด้วยความตกใจ

ตระกูลกู้ในเมืองจิงตูที่เธออยากคบหามาตลอด คาดไม่ถึงว่าจะขอความช่วยเหลือจากเซียวเป่ยที่เพิ่งถูกเธอหย่าและไร้ประโยชน์

ไม่นานนัก รถก็จอดอยู่หน้าบ้านแห่งหนึ่ง

ทั้งสองลงจากรถ กู้โย่เสวี่ยก็รีบพาเซียวเป่ยเข้าไปในห้องนอนของห้องโถงด้านใน

บนเตียงห้องนอน มีชายชราคนหนึ่งที่ป่วยหนัก หน้าซีดและริมฝีปากม่วงนอนอยู่ ระหว่างถอนหายใจ ต้องใช้เวลานานมาก ราวกับแค่ยังแขวนลมหายใจสุดท้ายอยู่ ราวกับเทียนที่เหลือในสายลม

ในข้างๆ ยังมีชายวัยกลางคนและชายชราอายุประมาณ50กว่าปียืนอยู่ สวมผ้าป่านหยาบๆ กําลังฝังเข็มให้กับชายชรากู้บนเตียง

"จุดฝังเข็มที่คุณฝังผิดแล้ว เมื่อเข็มเหล่านี้ฝังลงไป คุณปู่คงจะไม่รอดในคืนนี้"

เซียวเป่ยเดินเข้ามาและเห็นจุดฝังเข็มของชายชราก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ทันทีที่คําพูดนี้ออกมา ทุกคนก็ตกใจและหันกลับไปที่เซียวเป่ยและกู้โย่เสวี่ยที่เดินเข้ามา

ชายชราคนนั้นขมวดคิ้วและพูดอย่างเย็นชาว่า "เด็กน้อย พูดจาไม่รู้เรื่อง คุณเป็นใคร กําลังตั้งคําถามกับทักษะทางการแพทย์ของผมหรือ คุณรู้ไหมว่าผมเป็นใคร"

ชายชราไม่พอใจมาก

ตั้งแต่ตนเองเป็นหมออยู่สามสิบกว่าปีมา ก็ยังไม่เคยมีใครกล้าพูดว่าฝังเข็มผิด

ชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้ แต่อายุเพียงยี่สิบหกหรือเจ็ดขวบ กล้าพูดอย่างบ้าคลั่งและตั้งคําถามกับทักษะการฝังเข็มของตัวเอง

พูดจาเหลวไหล

ต้องรู้ว่าการฝังเข็มเป็นเทคนิคทางการแพทย์ที่เรียนยากในการแพทย์แผนจีน ไม่มีสิบปีแปดปีแล้วหยุดคิดจะเป็นผู้ประกอบวิชาชีพ ถ้าอยากมีชื่อเสียงต้องใช้เวลาฝึกฝนอย่างน้อย 20 ปี

ชายวัยกลางคนข้างๆ ใบหน้าเด็ดเดี่ยวและแข็งกร้าว ดวงตาเคร่งขรึม จ้องมองไปทางเซียวเป่ย พูดด้วยเสียงเดือดดาลว่า "คุณเป็นใคร ใครให้คุณเข้ามา ออกไป!"