บทที่ 1003 คุณมันบ้าไปแล้วจริง ๆ

“ระวัง！”

คมทิพย์เหงื่อไหลด้วยความตกใจ รีบคว้าที่จับรถเอาไว้ ส่วนนรมนใบหน้าขาวซีด บนศีรษะมีเหงื่อซึมออกมา

รมิดากลับสงบเยือกเย็น เพียงแต่มุมปากกระตุกเล็กน้อย

นรมนรีบเหยียบเบรก เสียงล้อขูดกับถนนแสบหูเป็นพิเศษ ทำให้คนรู้สึกอกสั่นขวัญหาย

รถเกือบชนกัน แต่สุดท้ายกลับหยุดลงในตำแหน่งที่ห่างกันเพียงหนึ่งเซนติเมตร

หัวใจของนรมนเต้นแรง ในขณะที่จิตใจยังไม่สงบลง ประตูรถเฟอร์รารีก็เปิดออก

ราเชนสวมชุดสูทเต็มตัวสีขาว ออกมาจากด้านในของรถเฟอร์รารี ตรงเข้ามาเคาะประตูรถของนรมน

หัวใจของนรมนกระตุก

หลังจากที่เธอรู้ว่าผู้ตายคือผู้ช่วยของราเชน นรมนก็คิดว่าเมื่อไหร่ราเชนจะตามหาตนเอง ตอนนั้นยังไม่ทันขึ้นเครื่องบิน ราเชนก็มาหา ถึงแม้จะไม่ได้อยู่เหนือความคาดหมาย แต่นรมนยังคงแอบขมวดคิ้ว

“ลงมาจากรถ พวกเราต้องคุยกัน”

เสียงของราเชนแหบแห้ง ดูเหมือนอารมณ์จะไม่ค่อยดีมาก

คมทิพย์รีบคว้าตัวนรมนเอาไว้ กล่าวเสียงเบาว่า “ลงไปไม่ได้นะ ถ้าเขาจัดการเธออย่างสุนัขจนตรอกจะทำอย่างไร？อย่าลืมนะ ตอนนี้ร่างกายของเธอยังคงบาดเจ็บอยู่”

นรมนกลับรู้ว่าตนเองไม่ลงไปไม่ได้ ไม่ว่าจะพูดอย่างไร อีกฝ่ายสูญเสียผู้ช่วยไป ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลหรืออารมณ์ตนเองควรจะไปดูสักหน่อย

“ฉันต้องลงไป ทางฝั่งราเชนต้องมีคำอธิบาย และถ้าเขาต้องการซักถามข้อกล่าวหาบุริศร์ พวกเราก็ทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการแก้ไขความเข้าใจผิด”

ในขณะที่พูดนรมนปลดเข็มขัดนิรภัยออก

คมทิพย์กระวนกระวายใจ

“เธออย่าโง่ได้ไหม？บอกว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด เธอพูดแค่ไม่กี่คำจะแก้ปัญหาได้อย่างไร？และอีกอย่างเธอดูท่าทางของราเชนในตอนนี้สิ แทบอยากจะกินคนเข้าไป เธอลงไปก็ไม่ได้ช่วยอะไร ไม่สู้รอกลับเมืองชลธีแล้วค่อยว่ากัน”

รมิดากระแอมไอหนึ่งทีและกล่าวว่า “เธอสามารถจัดการได้ด้วยตนเอง คุณไม่ต้องกังวล”

คมทิพย์รู้สึกไม่โอเคทันที

“คุณเป็นหมอภาษาอะไรเนี่ย ไม่ใช่ว่าคุณจะไม่รู้สภาพร่างกายของเธอในตอนนี้”

“เอาล่ะ ไม่ต้องทะเลาะกัน รอฉันอยู่ตรงนี้นะ”

นรมนลงจากรถอย่างไม่สนใจความคิดเห็นของคนอื่น

บนร่างกายของราเชนมีกลิ่นบุหรี่แรงมาก นรมนสูดดมเข้าไปรู้สึกคันคอเล็กน้อย

เธอบีบจมูกอย่างไม่รู้ตัว ก็ได้ยินราเชนกล่าวเสียงเบาว่า “พวกเราคุยกันสองต่อสองเถอะ”

“ได้”

นรมนไม่ปฏิเสธ

“ไปไหน？”

“ในรถของผม！วางใจเถอะ ไม่ทำให้คุณขึ้นเครื่องช้าหรอก”

ราเชนรู้ตำแหน่งที่อยู่ของนรมนอย่างดี กลับทำให้นรมนรู้สึกประหลาดใจ

เธอเงยหน้ามองราเชน จากแววตาของเขา นรมนมองไม่เห็นความโกรธหรืออารมณ์ใด ๆ มีเพียงความเศร้าใจและเจ็บปวดใจ

“ได้”

นรมนรู้สึกเจ็บปวดใจอย่างบอกไม่ถูก

เธอเข้าใจความรู้สึกของการสูญเสียคนที่รักไป

ตอนแรกที่บุริศร์ตกลงมาจากหน้าผาที่ยูนนาน นรมนเหมือนตายทั้งเป็น ตอนนี้เห็นราเชนเป็นแบบนี้ เธออดนึกถึงข่าวลือข้างนอกไม่ได้

ความสัมพันธ์ระหว่างราเชนกับซินดี้นั้นคลุมเครือ

ถ้าข่าวนี้คือความจริง ซินดี้เป็นคนรักลับ ๆ ของราเชน ความเจ็บปวดทุกข์ทรมานแบบนี้ทำให้คนค่อนข้างเป็นทุกข์

นรมนเข้าไปในรถของราเชน คมทิพย์ตกใจรีบวิ่งเข้ามาขัดขวาง แต่ก็ช้าไปก้าวหนึ่ง

รถของราเชนพุ่งออกไปราวกับลูกธนู

นรมนไม่ได้มีความรู้สึกอะไรมาก นั่งพิงหน้าต่างมองทิวทัศน์ภายนอกโบยบินผ่านไป สิ่งที่คิดในใจกลับเป็นบุริศร์

ไม่รู้ว่าตอนนี้ผู้ชายคนนี้อยู่ข้างในจะเป็นอย่างไรบ้าง

เขามีอิทธิพลและความมั่งคั่งมาตลอด เคยต้องลำบากแบบนี้เมื่อไหร่？

แท้จริงแล้วใครวางแผนให้บุริศร์เข้าไป？

นรมนสงสัยกล้าณรงค์อยู่ในใจ แต่ตอนนี้สงสัยราเชนมากกว่า

รถของราเชนขับอย่างรวดเร็วมาจอดตรงหน้าคอนโดมิเนียมของตนเอง

“ลงรถ”

นรมนนิ่งไปสักพัก ในเวลานี้การเข้าไปในคอนโดมิเนียมของผู้ชายที่เห็นได้ชัดว่าเป็นศัตรูไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาด เพียงแต่ตอนนี้นรมนไม่มีทางเลือก

เธอปลดเข็มขัดนิรภัย ตามราเชนเข้าไปในคอนโดมิเนียม

คอนโดมิเนียมรกมาก เต็มไปด้วยกลิ่นบุหรี่ มีกลิ่นฉุนจนนรมนไอออกมา

เธอเหลือบมองดู บนพื้นเต็มไปด้วยขวดเหล้ามากมาย ควันบุหรี่ตลบอบอวลไปทั้งห้อง บดบังสายตา มีความไม่ชัดเจนมาก

นรมนเดินไปตรงหน้าต่างและเปิดมันออกโดยไม่รู้ตัว จากนั้นนั่งยองลงไปเก็บกวาดห้องอย่างง่าย ๆ

ราเชนเอาแต่มองเธอ และไม่ได้ห้าม ไม่ได้พูดอะไร

แววตาของเขามีความเลื่อนลอย ราวกับมองเห็นใครอีกคนผ่านตัวของนรมน แววตานั้นมีความคิดถึง นรมนเห็นแล้วรู้สึกสงสาร

“การตายของซินดี้……”

“ไม่ใช่บุริศร์ คุณไม่ต้องกังวล ผมจะไม่รบกวนเขา”

ราเชนรู้ว่านรมนจะพูดอะไร ดังนั้นก่อนที่เธอจะพูดจบจึงรีบพูดขึ้นมาก่อน

นรมนรู้สึกเบาใจไปเยอะเลยทีเดียว