ตอนที่ 1002
บทที่ 1002 คุณอย่าห้ามฉันเลยนะ
October 31, 2026
“เตรียมตัวให้พร้อม พวกเราจะกลับเมืองชลธี”
นรมนออกมาจากห้องปุบก็พูดกับบอดี้การ์ดข้างกายทันที
“ครับ คุณนาย”
บอดี้การ์ดทำตามคำสั่งของนรมนอย่างเคร่งครัด เห็นได้ว่าบุริศร์มอบหมายเอาไว้ล่วงหน้า
เมื่อคมทิพย์ตามออกมา นรมนก็ไปที่แผนกผู้ป่วยในจ่ายเงินเพื่อออกจากโรงพยาบาล
“เฮ้ ๆ ๆ นรมน เธอออกจากโรงพยาบาลไม่ได้นะ สภาพของเธอในตอนนี้ออกไปไม่ได้ ฉันจะไปหาคุณหมอรมิดา”
คมทิพย์เห็นนรมนดึงดันทำโดยพลการ จึงรีบวิ่งไปห้องทำงานของรมิดา
“คุณหมอรมิดา คุณรีบไปดูเร็ว นรมนจะออกจากโรงพยาบาลค่ะ ยังไม่พอ เธอยังจะกลับไปเมืองชลธีด้วย คุณเองก็รู้ ตอนนี้สภาพร่างกายของเธอไม่เอื้ออำนวย และถ้ากลับไป เรื่องอะไรต่าง ๆ นานารวมเข้าด้วยกัน เกิดเรื่องอะไรขึ้น ถ้าบุริศร์รู้เข้า คงจะจับฉันถลกหนังแน่เลย”
คมทิพย์โวยวายเสียงดัง
รมิดาตกใจเล็กน้อย
ข่าวของบุริศร์เป็นที่รู้กันไปทั่ว เธอเองก็ไม่คิดว่าจะสามารถปิดนรมนได้ เพียงแต่นรมนคิดจะออกจากโรงพยาบาลตอนนี้ และกลับไปเมืองชลธีเรื่องนี้ค่อนข้างยุ่งยาก
“ฉันจะไปดู”
รมิดาลุกขึ้นเดินตรงไปที่แผนกการเงิน
คมทิพย์ตามไปติด ๆ
รมิดาเพิ่งจะเดินไปสองก้าว มือถือของเธอก็ดังขึ้น
เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย มองเห็นอรรณพโทรเข้ามา ก็อดแปลกใจไม่ได้
“มีเรื่องอะไรเหรอ？”
เสียงที่คุ้นเคยของอรรณพดังออกมาจากปลายสาย
“เกิดเรื่องขึ้นกับบุริศร์”
“ฉันรู้เรื่องนี้แล้ว คุณคิดจะทำอย่างไร？”
“สิ่งที่ฉันจะบอกก็คือ พยายามให้นรมนอยู่ในโรงพยาบาล โดยเฉพาะอย่างยิ่งรักษาความปลอดภัยของเธอให้ดี นี่คือคำพูดของบุริศร์”
คำพูดของอรรณพทำให้รมิดาอึ้งไปเล็กน้อย และเข้าใจในทันที
“แผนซ้อนแผนเหรอ？”
“ไม่นับว่าเป็นแบบนั้น แต่เรื่องนี้ค่อนข้างมีความยุ่งยากแน่นอน บุริศร์เพิ่งจะเข้าไป ผู้จัดการส่วนตัวคนนั้นก็ตายแล้ว และเวลาการตายก็ไล่เลี่ยกับตอนที่บุริศร์ไปถึง จุดนี้ทำให้บุริศร์ตกเป็นผู้ต้องสงสัย ต้องมีการตรวจสอบ ซึ่งแน่นอนว่าออกมาไม่ได้ บุริศร์ต้องการดูก่อนว่าอีกฝ่ายจะยังมีการเคลื่อนไหวอะไรตามมาไหม เขากลัวว่าตนเองเข้าไปแล้ว อีกฝ่ายจะพุ่งเป้าหมายมาที่นรมน ถึงตอนนั้นก็คงแย่ บุริศร์ขอให้ฉันคุ้มครองความปลอดภัยของนรมน นี่คือสิ่งที่ฉันต้องทำให้พี่น้องของฉัน”
อรรณพพูดอย่างรวดเร็ว
รมิดากลับกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เกรงว่าจะไม่ได้แล้ว นรมนไปแผนกผู้ป่วยในจ่ายเงินค่าผ่าตัดแล้ว คิดจะออกจากโรงพยาบาล”
“ไม่จริงใช่ไหม ทำไมเธอไม่ขัดขวางหน่อยล่ะ”
“ทำไมต้องขัดขวางด้วย？”
รมิดาพูดอย่างเย็นชา และก้าวเท้าเดินไปทันที
อรรณพรู้สึกว่าการพูดคุยกับภรรยาคนนี้ของตนเองจะทำเขาโมโหแทบแย่จริง ๆ เธอเอาแต่สงบจิตสงบใจมาตลอด ส่วนเขาทุกครั้งสามารถทำให้เธอสะเทือนจิตใจและสูญเสียเหตุผล
“รมิดาคุณไม่ได้เป็นคุณหมอคนหนึ่งหรือไง？ตอนนี้คนไข้ของคุณร่างกายยังไม่แข็งแรง คุณจะให้เขาออกจากโรงพยาบาลได้เหรอ？”
“ฉันเป็นหมอที่มีความยืดหยุ่น ฉันไม่คิดว่านรมนจะออกจากโรงพยาบาลไม่ได้ จนแม้แต่เธออยากทำอะไรฉันก็ไม่ยุ่ง”
รมิดาพูดจบก็วางสายไป ไม่สนใจสักนิดว่าทางฝั่งของอรรณพจะกระทืบเท้าด้วยความโมโหอย่างสุดขีด
นี่ยังเป็นครั้งแรกที่คมทิพย์ได้เห็นสามีภรรยาปฏิบัติต่อกันเช่นนี้ เพียงแต่เธอก็ไม่ใช่คนปากมาก เมื่อเห็นว่ารมิดาไม่มีความคิดที่จะขัดขวาง จึงเอ่ยถามขึ้นมาทันที
“คุณหมอรมิดา บาดแผลของนรมนในตอนนี้กลับไปเมืองชลธีจะไม่มีปัญหาเหรอคะ？”
“มีสิ จะไม่มีปัญหาได้อย่างไร？บาดแผลลึกขนาดนั้น”
คำพูดของรมิดาทำให้มุมปากของคมทิพย์ยกขึ้นเบา ๆ
“แล้วทำไมคุณถึงไม่ห้ามให้เธอออกจากโรงพยาบาล？”
“ฉันขัดขวางแล้วเธอฟังไหม？”
รมิดาถามเช่นนี้กลับไปทำให้คมทิพย์พูดไม่ออก
ตอนนี้เกิดเรื่องขึ้นกับบุริศร์ คนที่เป็นกังวลที่สุดคือนรมน เธอจะพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลอย่างสบายใจได้อย่างไร？
“แต่ว่า……”
“เธออยากกลับไป ใครก็ขวางไม่ได้ บุริศร์ติดต่อกับสามีของฉันเพื่อความปลอดภัยของนรมน คุณวางใจได้ ในด้านนี้สามีของฉันค่อนข้างไว้ใจได้ และในเมื่อเป็นเช่นนี้ เธออยากไปไหนก็ปล่อยไปเถอะ ถึงอย่างไรอยู่ที่นี่เธอก็ไม่สามารถพักรักษาตัวได้อย่างสบายใจ ในทางตรงกันข้าม ถ้าเธอได้ทำในเรื่องที่ตนเองอยากทำ ก็จะเอื้อต่อการฟื้นตัว”
ได้ยินรมิดาพูดแบบนี้ คมทิพย์ยังคงรู้สึกว่าไม่เหมาะสม
“แต่ว่าบาดแผลของเธอ……”
“อย่างมากก็แค่ฉันตามเธอไป ใครใช้ให้ฉันโชคร้ายเกิดมาเป็นหมอ”
รมิดากล่าวอย่างไม่แคร์ แต่คมทิพย์กลับสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นจากน้ำเสียงของเธอ
ไม่จริงใช่ไหม？
เธอคิดจะตามนรมนไปเมืองชลธี？
“คุณก็จะไปเมืองชลธีเหรอ？”
ครั้งนี้รมิดาไม่ได้ตอบคำถาม แต่เห็นได้ชัดเจนว่ามีความหมายอย่างนั้น
คมทิพย์รู้สึกว่าผู้หญิงสองคนนี้ท่าจะบ้าไปแล้ว
ถึงแม้ตอนนี้นรมนจะเป็นกรรมการบริหารของบริษัทฮัวยูกรุ๊ปจำกัด แต่กรรมการเหล่านั้นที่เป็นผู้ใหญ่จะฟังเธอผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งเหรอ？
เวลานี้กลับไปไม่ได้เป็นการหาเรื่องใส่ตัวเหรอ？
แต่มองเห็นรมิดาก้าวเท้าอย่างเร่งด่วน คมทิพย์จำต้องตามไป
นรมนชำระเงินเรียบร้อย เมื่อมองเห็นรมิดาเดินมา จึงคิดว่าเธอจะมาห้ามตนเองไม่ให้ออกจากโรงพยาบาล จึงรีบกล่าวว่า “รมิดา ฉันมีเรื่องด่วนจำเป็นต้องกลับไปเมืองชลธี คุณอย่าห้ามฉันเลยนะ”
“ฉันไม่ได้คิดจะห้ามคุณ ฉันแค่จะมาบอกคุณว่า บาดแผลบนร่างกายของคุณไม่มีฉันไม่ได้ คุณสามารถกลับไปเมืองชลธี และพาฉันไปด้วย คุณออกค่าเครื่องบินให้ด้วย ฉันไม่ค่อยมีเงิน”
สำหรับเงินต่างประเทศปึกหนึ่ง เธอบอกว่าเธอไม่ค่อยมีเงิน นรมนรู้สึกดูถูกเธอจริง ๆ