ตอนที่ 1005
บทที่ 1005 นอกจากคุณผมไม่ต้องการใคร
October 31, 2026
บุริศร์กะพริบตา แสร้งทำเป็นถามอย่างไม่รู้เรื่อง “มีเรื่องอะไรเหรอ？”
“คุณแกล้งทำเป็นโง่ใช่ไหม？”
นรมนหยิกหูของบุริศร์ทันที “ จะพูดไม่พูด？”
บุริศร์ตกใจ
เหตุการณ์แบบนี้เคยเห็นแต่ในทีวี คิดไม่ถึงว่าตนเองจะกลายเป็นหนึ่งในนั้นด้วย เดิมเคยคิดว่าจะต้องโกรธมาก จนแม้แต่ต่อต้าน แต่น้ำหนักมือของนรมนไม่ได้แรงมาก แถมตอนถามยังแกล้งทำเป็นโกรธด้วยซ้ำ เผยให้เห็นเสน่ห์ที่ไม่เหมือนใคร ทำให้บุริศร์กลืนน้ำลายลงคอโดยไม่ตั้งใจ
“คุณภรรยา ตอนนี้คุณช่างกล้าหาญจริง ๆ ”
“เหอะ แล้วยังไง？ยังไม่ยอมบอกมาอีก！”
นรมนทำปากมุ่ย ท่าทางแกล้งทำเป็นโกรธนั้นทำให้บุริศร์อยากจะผลักเธอลงไปบนพื้น แล้วลงโทษให้สาสม แต่เขายังมีสติอยู่ รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน
“ไม่มีอะไรหรอก คุณวางใจเถอะ ผมรับรองว่าผมเป็นผู้ชายที่มีแนวทางตามปกติ นอกจากคุณผมไม่ต้องการใคร จริงนะ ฟ้าดินเป็นพยานได้”
คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนตะลึงเล็กน้อย นึกถึงเรื่องที่ราเชนชอบผู้ชายขึ้นมา จึงผลักบุริศร์ออกไปอย่างช่วยไม่ได้
“คุณเบี่ยงเบนหัวข้อให้มันน้อยหน่อย ถ้ามีสักวันคุณกล้าวุ่นวายกับผู้ชาย ฉันจะทำให้คุณกลายเป็นฝ่ายรับถึงที่สุด ให้คุณได้ลิ้มลองรสชาติชีวิตของขันที”
นรมนพูดอย่างเย่อหยิ่งมาก
บุริศร์หัวเราะขึ้นมาอย่างเอาอกเอาใจ
ภรรยาตัวน้อยคนนี้ นับวันยิ่งกล้าหาญ และนับวันยิ่งทำให้เขารู้สึกชอบอย่างยิ่ง
“ไม่กล้าหรอก”
“ดีมาก！”
นรมนสัมผัสได้ว่าบุริศร์ตัวร้อน จึงรู้สึกเป็นห่วงทันที
“ทำไมตัวคุณถึงได้ร้อนขนาดนี้？ คงจะไม่……”
“ไม่มีอะไรหรอก ที่นี่ค่อนข้างอบอ้าว พวกเขาไม่มีทางปล่อยให้เกิดอะไรขึ้นกับผม คุณสบายใจได้เลย”
เห็นบุริศร์ยังดูมีชีวิตชีวา นรมนจึงวางใจ
“ราเชนบอกว่าจะให้คนพาตัวเนตราส่งกลับไปเมืองชลธี คุณคิดจะทำอย่างไรกับเนตรา？”
“เอาตามที่คุณต้องการเลย”
ณ จุดนี้ บุริศร์หวังเอาไว้เสมอว่านรมนจะเป็นคนจัดการเนตราเอง
“ได้ คุณอยู่ที่นี่ให้สบายใจสักพัก พักผ่อนสักหน่อย เรื่องข้างนอกส่งมาให้ฉัน ในเมื่อพวกมันคิดว่าคุณคือที่พึ่งพิงของฉัน ตอนนี้จึงขังคุณเอาไว้ในนี้ แน่นอนว่าจะต้องพุ่งเป้าลงมือกับฉัน ปีศาจร้ายมากมายเช่นนี้ ฉันต้องจับออกมาทันที จะได้ไม่ต้องคอยอยู่ข้างหลังแอบวางแผนทำร้ายพวกเราทุกวัน ทำร้ายพวกเราจนชีวิตไม่มีความสุข”
นรมนเล่นเนกไทของบุริศร์ กล่าวออกมาเบา ๆ
แน่นอนว่าบุริศร์ไม่มีความคิดเห็นใด ๆ
“ดูแลตัวเองให้ดี ถ้าไม่ไหวก็ให้ตระกูลทวีทรัพย์ธาดากับตระกูลพรโสภณมาช่วย”
“เข้าใจแล้ว ฉันจะดูแลตัวเองให้ดี”
นรมนไม่อยากจากบุริศร์ไป แต่รู้ว่าหมดเวลาเยี่ยมแล้ว
เดิมทีสามารถเข้าไปเจอบุริศร์ได้ก็เป็นเรื่องที่แปลกใจเหนือความคาดหมายแล้ว ถ้าตนเองยังคิดจะแหกกฏเพราะความไม่รู้จักพอ นรมนไม่รู้ว่าหลังจากนี้บุริศร์จะเป็นอย่างไร
เธอเป็นห่วงมาก
“ไปเถอะ ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่ดีอะไร รอคุณมารับผมออกไป ผมจะคอยปรนนิบัติอยู่ข้าง ๆ คุณ”
เมื่อบุริศร์พูดคำเหล่านี้ออกมา แววตามีความคลุมเครือ
“แค่ก ๆ ”
นรมนแกล้งทำเป็นไอสองที เพื่อปกปิดความเขินอายของตนเอง
“อืม”
บุริศร์รู้สึกตัดใจไม่ลงขึ้นมากะทันหัน ไม่ยอมปล่อยมือที่จับนรมน
มองเห็นบุริศร์เหมือนเด็ก ในใจของนรมนก็รู้สึกแย่
“ฉันหาเส้นสายพาคุณออกมาดีกว่าไหม？”
“ช่างเถอะ อีกฝ่ายพยายามอย่างหนักเพื่อเอาผมเข้ามา ไม่ควรเสียหน้าเร็วขนาดนี้ มีเรื่องอะไรคุณไปหาชัยยศกับธรณีได้ ผมบอกพวกเขาเอาไว้แล้ว”
บุริศร์รู้สึกว่ายิ่งอยู่กับนรมนนานขึ้น ก็ยิ่งตัดใจปล่อยเธอไปไม่ได้
“ได้ ฉันไปก่อนนะ”
นรมนจูบบุริศร์เบา ๆ กลับถูกบุริศร์จับท้ายทอยเอาไว้ทันที ตามมาด้วยจูบที่รุนแรงพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน
นรมนรู้สึกว่าริมฝีปากของตนเองบวมฉึ่ง
“คนบ้า”
นรมนผลักบุริศร์ออกและวิ่งออกไป
มองแผ่นหลังของเธอ มุมปากของบุริศร์ยกขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าอ่อนโยน
ทันใดนั้นเขาก็กุมศีรษะของตนเองอย่างกะทันหัน และขดไปทั้งตัว ถึงแม้จะพยายามเก็บมันเอาไว้ แต่ร่างกายก็สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
“คุณเป็นอะไรไป？”
ผู้คุมเห็นท่าทางแปลก ๆ ของบุริศร์ จึงรีบไถ่ถาม แต่กลับไม่กล้าเข้าไปใกล้ตรงหน้า เพราะกลัวว่าบุริศร์จะจงใจแกล้งทำ
บุริศร์กัดฟันกรามแน่น บนศีรษะมีเหงื่อไหลออกมาเต็มไปหมด
อาการเจ็บเส้นประสาทของเขาไม่ได้กำเริบมานานแล้ว ครั้งก่อนป้องยังเคยถามเขา เขาเข้าใจว่าตนเองหายดีแล้ว เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าอาการจะมากำเริบในนี้
ผู้คุมเห็นบุริศร์มีอาการผิดปกติ จึงรีบติดต่อคนให้พาบุริศร์ไปโรงพยาบาล และเพื่อป้องกันเขาหลบหนี จึงวางกำลังคนนอกเครื่องแบบโดยรอบจำนวนมาก และทั้งหมดนี้ นรมนไม่รู้เรื่องเลยสักนิดเดียว
หลังจากนรมนออกไป ใบหน้ายังคงร้อนผ่าว