บทที่ 1006 กลิ่นที่คุ้นเคย

นรมนไม่ได้พูดความสงสัยภายในใจออกมา นาวินรีบให้คนไปยกน้ำอุ่นมาให้นรมน

“รีบนั่งเถอะ ท้องเธอเริ่มโตแล้ว ลำบากแย่เลย”

นรมนคิดขึ้นมาได้ว่าเธอและธิดาตั้งครรภ์ในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน แต่ตอนนี้ลูกของธิดายังคงอยู่ แต่ตัวเองไม่มีแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะเศร้าใจ แต่เธอเก็บอารมณ์ของเธอได้ดี ไม่ให้ธิดาเห็นความเศร้าโศก

ใบหน้าของธิดาเต็มไปด้วยความสุข

“อืม ไม่เป็นไรหรอก ผู้หญิงต้องผ่านสิ่งนี้สักครั้งในชีวิตไม่ใช่หรือ? ฉันไปดูมาแล้ว คุณหมอบอกว่าท้องเดี่ยว ฉันค่อนข้างผิดหวังนิดหน่อย”

ธิดาคือลูกสาวของเชษฐ์ และตระกูลโตเล็กมียีนฝาแฝด เธอมักจะมองไปที่กานต์และกมล และรู้สึกว่ามีผู้ชายหนึ่งผู้หญิงหนึ่งแล้วมันดีมาก ให้กำเนิดสองคนพร้อมกัน และยังท้องได้อีก แต่นึกไม่ถึงว่าตัวเองจะไม่ได้สืบทอดยีนของตระกูลโตเล็ก คาดไม่ถึงว่าจะมีลูกน้อยเพียงหนึ่ง

นรมนยิ้มพลางพูด “ขอแค่ลูกแข็งแรงก็พอแล้ว”

“ก็จริง”

ธิดาหัวเราะร่าขึ้นมาทันใด

นาวินดึงธิดาออกมา ก่อนพูดเสียงต่ำ “พี่สะใภ้เพิ่งกลับมา คุณให้พี่สะใภ้พักผ่อนเถอะ ไว้มีเวลาว่างค่อยคุย”

ถึงอย่างไรตอนนี้ก็เป็นช่วงเวลาที่พิเศษ นรมนกลับมาก็เพื่อบุริศร์ ธิดาไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร นาวินไม่สามารถไม่รับรู้ว่าอะไรควรหรือไม่ควรได้

ธิดาจึงค่อยมีปฏิกิริยาตอบโต้กลับ ก่อนจะรีบพูด “พี่สะใภ้ มองฉันสิ แค่มีความสุขก็ไม่ต้องสนอะไรแล้ว คุณรีบขึ้นไปพักผ่อนเถอะ นักข่าวข้างนอกก็ไม่รู้เมื่อไหร่ถึงจะออกไป? ต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะมีเรื่องวุ่นวายอะไรเกิดขึ้นอีก พี่ไม่อยู่ บ้านหลังนี้ต้องได้รับการสนับสนุนจากคุณ”

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง ฉันจะขึ้นไปพักผ่อนก่อน ไว้ค่อยคุยนะ”

ความเจ็บปวดบนร่างกายของนรมนรุนแรงมาก ไม่ง่ายเลยที่จะอดทนมาจนถึงตอนนี้ เกือบที่จะทนไม่ไหวอีกต่อไป

“โอเค”

ธิดารีบหลีกทางให้

นรมนยิ้ม ก่อนจะขึ้นไปยังห้องนอนชั้นบน

เมื่อตอนเธอวางแผนจะถอดเสื้อผ้าออก ภายนอกก็มีเสียงธิดาลอยเข้ามา

“พี่สะใภ้ คมทิพย์กับคุณหมอตระกูลพรโสภณมาแล้วค่ะ”

“ให้พวกเขาเข้ามา”

ขณะที่นรมนกำลังกังวลว่าจะถอดเสื้อผ้าอย่างไรรมิดาและคนอื่นๆ ก็เข้ามา ทันใดเธอก็รู้สึกว่าไว้วางใจได้

เมื่อคมทิพย์เข้ามาพร้อมกับรมิดา นรมนก็ถอดเสื้อนอกออก

วันนี้เธอสวมเสื้อคลุมสีดำ จึงไม่มีใครมองเห็นอะไร แต่เมื่อถอดเสื้อคลุมออก เสื้อเชิ้ตข้างในก็เปื้อนเลือดเสียจนชุ่มนานแล้ว แถมเกรอะกรังไปหมด ไม่สามารถถอดออกมาได้

“พระเจ้า นรมน เธอไม่ใช่คนเหรอ? รู้สึกเจ็บบ้างไหมนี่? สภาพอย่างนี้ไปเยี่ยมบุริศร์ที่สถานีตำรวจเนี่ยนะ?”

สีหน้าของคมทิพย์เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

นรมนเจ็บ แต่ตอนนี้เธอกลับพูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “เธอรู้ได้ไงว่าฉันไปสถานีตำรวจ?”

“ป้องบอก”

เมื่อรมิดาพูดจบ นรมนก็ชะงักไป

“พวกเธอไปบ้านของป้องมาเหรอ?”

“เปล่า ตอนกลับมาฉันบังเอิญเจอป้องนั่งเครื่อง ก็เลยคุยกัน”

รมิดาพูดออกมาเสียงแผ่วเบา แต่นรมนกลับเอะใจเล็กน้อย

“ป้องนั่งเครื่องไปไหน?”

“เมืองB”

รมิดายิ้มเหมือนไม่ยิ้ม มองไปยังนรมน

นรมนรู้สึกได้ทันทีว่าหัวใจเธอเต้นแรง

“เกิดอะไรขึ้นกับบุริศร์?”

นี่เป็นเหตุผลเดียวที่เธอนึกขึ้นได้

ตอนนี้โพนี่ท้องแล้ว ไม่ง่ายเลยที่จะทำให้ป้องจากมา และยิ่งไปกว่านั่นคือห่างโพนี่ออกมาด้วย ตอนนี้ที่เขาออกจากเมืองชลธีไปยังเมืองB ไม่ว่านรมนจะคิดอย่างไรก็น่าจะเกี่ยวข้องกับบุริศร์

คมทิพย์ถลึงตาใส่รมิดา ก่อนจะรีบพูด “โอย ไม่ต้องกังวลน่า จะเกิดเรื่องอะไรกับบุริศร์กัน? ป้องไปที่นั่นเพื่อเข้าร่วมสัมมนาทางการแพทย์ มันบังเอิญพอดี”

“จริงไหม?”

นรมนไม่ได้มองไปที่คมทิพย์

คมทิพย์นิสัยเป็นอย่างไรนรมนรู้ดี เธอแทบอยากจะนอนรักษาแผลบนเตียงตัวเองอย่างไม่รู้อะไรเลย

รมิดายักไหล่เล็กน้อย ปิดปากเงียบ

นรมนเข้าใจทุกอย่างหมดแล้ว

ต้องเกิดอะไรสักอย่างกับบุริศร์แน่

ตอนออกไปยังไม่มีอะไรผิดปกติ แล้วทำไมจู่ๆถึงเกิดเรื่องกัน?

เกิดอะไรขึ้นกับเขา?

โรคอะไรกันแน่?

หรือมีคนทำร้ายเขา?

สมองของนรมนแล่นคิดอย่างเร็ว

รมิดาพูดเบา ๆ “อะไรนะ? เธอจะกลับแล้วเหรอ?”

นรมนอดไม่ได้ที่จะนิ่งไป

กลับไป?

ไม่ได้

ตัวเองทำตามความคิดของอีกฝ่ายและในที่สุดก็กลับมาที่เมืองชลธี และบุริศร์ก็ไม่ได้อยู่ข้างกาย โอกาสดีเช่นนี้ พวกเขาจะให้เธอไปได้อย่างไรกัน?

ตอนนี้นรมนเป็นเป้า ทุกคนที่กำลังมุ่งเป้าไปที่เขากำลังมองเธออยู่ ถ้าเขากลับมาตอนนี้ แน่นอนจะทำให้สถานการณ์ของ บุริศร์อันตรายมากขึ้น

หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ นรมนก็พูดเบา ๆ ว่า “ไม่จำเป็น ฉันเชื่อว่าเขาจะกลับมา ทำแผลให้ฉันหน่อย จัดการอะไรเสร็จฉันต้องออกไปข้างนอกอีก”