บทที่ 1007 คน ต้องมีรากเสมอ

นรมนเคยได้กลิ่นแบบนี้ เหมือนกับเคยได้กลิ่นนี้มาจากบนตัวเนตรา

แต่ตอนนี้เนตราน่าจะอยู่ในกำมือของ ราเชน แล้วกลิ่นจากตัวของแพรวามาจากไหนกัน?

สมองของนรมนแล่นคิดอย่างเร็ว

“คุณน้า กลิ่นจากตัวคุณน้าหอมจังเลย น้ำหอมใหม่เหรอคะ? แบรนด์อะไร? วันหลัง ฉันจะไปซื้อกลับมาลองใช้เสียหน่อย”

นรมนถามด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

ดวงตาของแพรวาเป็นประกายแวบหนึ่ง จากนั้นเธอก็ยิ้มและพูดว่า “น้าอายุปูนนี้แล้ว จะไปฉีดน้ำหอมอะไรเล่า ได้กลิ่นผิดแล้ว”

“เหรอคะ? ถ้าอย่างนั้นจมูกหนูคงทำงานไม่ดีเอง เพิ่งได้รับบาดเจ็บมา อยู่ในโรงพยาบาลตลอด ตอนนี้เพิ่งออกมา ดมอะไรก็คงหอมไปหมด”

นรมนยังคงยิ้มอยู่ แต่รอยยิ้มกลับไปไม่ถึงดวงตา

แพรวามองดูเธอด้วยความประหลาดใจ “ได้รับบาดเจ็บ? เกิดอะไรขึ้นเหรอ? รุนแรงไหม?”

นรมนยิ้มหยันภายในใจ

เธอที่ถูกเนตราทำร้าย ใกล้จะขึ้นเป็นที่หนึ่งในการค้นหาที่ร้อนแรงในWeiboตอนนี้ ถึงแม้จะเธอจะอายุมากแล้ว ไม่ดูWeibo ก็คงฟังมาจากธิดา ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องทุกอย่างที่ธิดา รู้ ทำไมเธอถึงไม่รู้?

นรมนไม่คิดมาก่อนว่า แพรวาจะมีปัญหา ไม่คิดว่าหนอนบ่อนไส้จะปรากฏตัวที่บ้านในวันแรกที่เธอกลับมา?

เธอครุ่นคิดในใจแล้วยิ้มออกมาเบาๆ และพูดว่า “ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยค่ะ ไม่ใช่เรื่องดีนะ มีบางคนทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อให้ฉันตาย น่าเสียดายที่ดวงฉันแข็ง ทำอย่างไรได้ละคะ? ฉันยังทำอะไรไม่ถูกเลย”

พูดจบ เธอก็ยักไหล่อย่างขี้เล่น

แพรวาไอและรีบพูดว่า “นี่จะออกไปไหน?”

“อ้อ ไปเยี่ยมคุณตาค่ะ คุณน้า ตอนเที่ยงไม่ต้องเหลืออาหารไว้ให้นะ ฉันจะไปทานข้าวกับคุณตา”

นรมนเดินออกจากบ้านไปหลังจากพูดจบ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็ไม่มีแล้ว

เธอต่อสายหาชัยยศ

“สืบหาให้ฉันหน่อยว่าล่าสุดแพรวาเธอไปไหน ทำอะไร และติดต่อกับใคร”

“รับทราบครับ”

ในฐานะที่เป็นคนทำงานดีของนรมนและบุริศร์ ชัยยศไม่ถามอะไรสักคำ และตรงไปสืบทันที

นรมนเปิดโรงรถ และดูรถข้างใน ก่อนจะพบว่าล้อรถของเธอเปรอะโคลนเล็กน้อย

รถของเธอได้รับการทำความสะอาดอย่างดีเสมอก่อนส่งเข้ามาจอด แถมในระหว่างนี้เธอไม่ได้อยู่ที่ที่เมืองชลธีและไม่ได้ขับเลย มันจะเปื้อนโคลนตมได้อย่างไร?

นรมนมองดู จากนั้นจึงสั่งชัยยศอีกครั้ง

“อ้อ แล้วก็ตรวจดูด้วยว่ารถของฉันเพิ่งไปละเมิดกฎหรือเปล่า ให้ไปที่กองปราบตำรวจจราจรแล้วตรวจดูว่ารถของฉันเข้าออกที่ไหนบ้างเมื่อไม่นานมานี้”

“ครับ คุณนาย”

หลังจากวางสายแล้ว นรมนก็เลือกรถ Land Rover ของบุริศร์ และขับรถออกไป

ป้ายทะเบียนของบุริศร์ยอดเยี่ยมมาก และหากมีสิ่งใดเกิดขึ้นตอนขับออกไป สามารถรายงานไปยังกองปราบตำรวจจราจรได้โดยเร็วที่สุด

นรมนยังคำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเองด้วย

ก่อนที่จะกลับมา เธอคิดว่าหนอนบ่อนไส้คงไม่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็วแน่ แต่ตอนนี้หนอนบ่อนไส้ตัวแรกปรากฏตัวขึ้นในบ้านตระกูลโตเล็กแล้ว มันทำให้น่าทุกข์ใจจริงๆ

นรมนขับรถออกจากบ้านตระกูลโตเล็ก ก่อนจะขับตรงไปหาคุณท่านตนุวร

เมื่อคุณท่านตนุวรรู้ว่านรมนกำลังจะมาหา เขาก็รีบฟื้นตัวอย่างเร็ว

“รีบไปทำเค้กอร่อยๆเถอะ ของโปรดหลานสาวของฉันคือของหวาน ได้ยินมาว่าเธอเพิ่งจะแท้งลูกไป ตอนนี้ยังได้รับบาดเจ็บอีก ตอนนี้กลับบ้านมาแล้ว อย่างไรฉันก็ต้องทำให้หลานสาวฉันมีความสุขถึงจะใช่”

พ่อบ้านรีบไปทำงานทันที

คุณท่านตนุวรมองไปที่โซฟาในบ้าน ไม่ชอบที่มันอุ่นไม่พอ เขาจึงเดินไปที่ห้องทำงานและดึงเบาะรองนั่งมา ก่อนจะปูไปที่โซฟา

นรมนเห็นฉากเหล่านี้เมื่อเดินเข้ามา เบ้าตาอดไม่ได้ที่จะร้อนชื้นขึ้นมา

“คุณตา ทำอะไรอยู่คะ?”

“นรมนกลับมาแล้ว? รีบมานั่งนี่เร็วเข้า! ดูสิ ตาทำเบาะรองนั่งเฉพาะของหลานไว้ให้ ทั้งอุ่นทั้งนุ่ม ไม่เจ็บสะโพกด้วย”

คุณท่านตนุวรกล่าวด้วยรอยยิ้ม เวลานี้ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยหยาดน้ำ

“คุณตา!”

นรมนรีบถลาเข้าไปกอดเขา รู้สึกซาบซึ้งเสียจนแสบจมูก

“โธ่ เป็นแม่ของพวกลูกๆแล้วนะ ยังทำตัวเป็นเด็กน้อยในอ้อมกอดของตาอยู่เลย ไม่อายหรือ?”

“หนูไม่สน หนูต้องการกอดจากคุณตา คิดถึงจะตายแล้วค่ะ”

นรมนกอดคุณท่านตนุวรราวกับเด็ก และใช้โอกาสนี้เช็ดน้ำตาด้วยมือของตัวเอง

ได้พบเจอกันคือความปีติยินดี เธอไม่ควรทำให้คุณตาเศร้าสลดใช่ไหม?

“เอาล่ะ ตาแก่คนนี้แทบจะหายใจไม่ออกแล้ว รีบนั่งเถอะ ตาให้พ่อบ้านไปจัดการทำของอร่อยให้ทานแล้ว เที่ยงนี้ทานข้าวที่นี่ไหม?”

“ค่ะ หนูอยากกินปลาเปรี้ยวหวาน”

นรมนแทบจะไม่เกรงใจเลย

คุณท่านตนุวรหัวเราะขึ้นมาทันที

“โอเค ตาจะทำให้ ทำไมเมื่อก่อนไม่รู้นะว่าหลานจะเป็นเด็กกินเก่งอย่างนี้? ดูท่าว่า กมลจะชอบกินเหมือนหลานนะนี่”

เมื่อได้คุณท่านตนุวรพูดถึงลูกสาว นรมนก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึง

“กมลชอบกินแล้วมันผิดที่หนูตรงไหนคะ? คุณตา ตอนที่หนูไม่อยู่ที่นี่ กมลมาที่นี่ไหม?”

“แน่นอนสิ ช่วงนั้นมาทุกวันเลย แต่ช่วงนี้ไม่ได้ออกไปวาดรูปหรือ? กี่วันแล้วที่ไม่ได้เห็นเจ้าเด็กคนนี้ ตาคิดว่า บุริศร์นี่ก็เจตนาดีนะ ตอนนี้แม่หนูก็ไม่อยู่แล้ว ตาก็เป็นชายชราที่โดดเดี่ยว ที่รอคอยวันตายอยู่ทุกวัน ต้องขอบคุณเขา ที่ส่งกมลมาอยู่เป็นเพื่อนตา ตอนแรกเริ่มพวกเราแน่ใจเลยว่าจะต้องยุ่งและงานล้นมือแน่ สาวน้อยคนนี้อารมณ์ร้าย ถ้าไม่ยินยอม ก็จะขว้างปาสิ่งของ ตาเห็นเธอค่อนข้างร่างกายอ่อนแอ ในช่วงเวลานี้เลยสอนทักษะการป้องกันตัวเองให้ ก็ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้ช่วงที่ไม่อยู่ใกล้ตัวตา จะฝึกฝนทุกวันหรือเปล่า เด็กผู้หญิง ควรเรียนรู้ทักษะการป้องกันตัวไว้บ้างก็ดี จะได้ไม่เสียเปรียบ”

เมื่อคุณท่านตนุวรพูดถึงกมล เขาก็พูดถึงเธออย่างน้ำไหลไฟดับ