บทที่ 1009 กระทั่งสัตว์เดรัจฉานก็ไม่เทียบกับแก

“คุณนรมนใช่ไหมคะ? ขอเชิญคุณนรมนเข้าไปข้างในค่ะ”

คำพูดของหมอ ให้นรมนยิ้มเยาะเล็กน้อย

“ฉันเข้าไปได้เหรอคะ?”

“ในทางทฤษฎีมันเป็นไปไม่ได้ แต่อาการของคุณท่านธนาศักดิ์ธนไม่ค่อยดีนัก พวกเราพิจารณาเพื่อผู้ป่วย ดังนั้นสมาชิกในครอบครัวจึงได้รับเชิญให้เข้าเยี่ยมได้”

หมอพูดโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าหรือท่าทาง

นรมนรู้สึกว่าหมอคนนี้ แน่นอนว่าต้องถูกใครบางคนติดสินบน อาจเป็นไปได้ว่าถูกซื้อตัวโดยงามพล

เธอไม่ได้ขยับตัว เพียงแต่พูดเสียงเบาว่า “ถ้าให้ฉันเซ็นยินยอมการผ่าตัดหรือ หรือเซ็นใบแจ้งอาการป่วยหนัก ฉันทำให้ได้ค่ะ แต่ถ้าให้ฉันไปดูเขาเป็นครั้งสุดท้าย ขออภัยที่ทำให้ไม่ได้ สิ่งนี้ควรให้ลูกสาวตัวจริงกับภรรยาของเขาทำมากกว่า ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ฉันขอตัว”

หลังจากพูดจบ นรมนก็หันหลังเดินจากไป แต่กลับโดนหมอขวางเอาไว้

“คุณนรมน ทำอย่างนี้ไม่ได้นะคะ สถานการณ์ของคุณท่านธนาศักดิ์ธนไม่ค่อยดี นี่อาจเป็นความปรารถนาสุดท้ายของเขา”

“ขออภัยค่ะ ฉันไม่ได้สนิทกับเขาขนาดนั้น”

นรมนใช้ความฉลาดหลักแหลมในการสลัดหมอออกไป

เธอมองไปที่ตำรวจทั้งสองข้างทาง และพูดว่า “ฉันขอเตือน ป้องกันไว้ให้ดี ไม่อย่างนั้นจะทำให้คนหนีออกไปได้”

หลังจากพูดจบ เธอก็โทรหาโพนี่โดยตรง

“โพนี่ เธอรู้จักใครในโรงพยาบาลหัวเฉียวบ้างไหม?”

“มีนะ ทำไมเหรอ? ฉันรู้จักผู้อำนวยการที่นั่น”

โพนี่นิ่งไปนิดเมื่อเธอรับสายของนรมน

“ช่วยตามเขาให้หน่อยเถอะงามพลป่วยหนักอยู่ในห้องผ่าตัด หมอคนนี้ให้ฉันเข้าไปพบเขา เธอคิดว่านี่สอดคล้องกับกฎระเบียบของโรงพยาบาลไหม?”

เมื่อนรมนโทรหาโพนี่ สีหน้าของหมอก็ซีดลงทันตา ตอนนี้เขาได้ยินคำถามของนรมน จึงตกใจจนก้าวถอยหลังไป

นรมนไม่คิดจะปล่อยเอาไว้

ในเมื่อมีความกล้าที่จะรับเงินที่งามพลมอบให้ ก็ต้องมีความกล้าที่จะรับผลที่ตามมา ไม่ใช่เหรอ?

ยิ่งกว่านั้น เมื่อตะกี้เธอเพิ่งคิดจะใช้อำนาจกับตัวเอง

นรมนเหลือบมองไปยังบัตรพนักงาน ก่อนพูดเสียงเบา “ดูเหมือนจะชื่อญามินสินะคะ”

ญามินตกใจจนรีบพูดออกมาอย่างเร็ว

“คุณนรมน ฉันแค่ทำตามความประสงค์ของผู้ป่วย ถ้าคุณไม่ยินยอมก็ไม่เป็นไร”

“ตอนนี้เพิ่งพูดว่าไม่เป็นไร? สายไปแล้วค่ะ ผู้อำนวยการของคุณกำลังมา รออธิบายกับผู้อำนวยการเถอะค่ะ”

นรมนวางสายโทรศัพท์

ประสิทธิภาพการทำงานของโพนี่นั้นรวดเร็วอย่างแท้จริง

ไม่นานหลังจากที่นรมนวางสายไป ผู้อำนวยการของโรงพยาบาลหัวเฉียวก็วิ่งหน้าตั้งมาตลอดทาง

ล้อเล่น

โพนี่เป็นผู้อำนวยการของโรงพยาบาลทหาร เอกสารที่ตีพิมพ์เป็นมาตรฐานในอุตสาหกรรมมาช้านานแล้ว ถ้าหากถูกโพนี่ไม่พอใจ ขาจะยังคงเป็นผู้อำนวยการได้หรือไม่ นี่คือปัญหา เขาจะไม่สนใจได้เหรอ?

“คุณนรมน ขอโทษจริงๆครับ นี่เป็นความผิดของทางโรงพยาบาลเรา ที่ทำให้คุณตกใจ”

ผู้อำนวยการเช็ดเหงื่อไปพลางอยู่ข้างๆนรมนอย่างพินอบพิเทาไปพลาง

นรมนมองเขาอย่างเย็นชาและพูดว่า “หมอท่านนี้ยืนยันว่าจะให้ฉันเข้าไป ฉันไม่เข้าใจ นี่มันสอดคล้องกันกฎระเบียบหรือเปล่าคะ”

“เธอไม่รู้เรื่องครับ ผมจะจัดการอย่างจริงจังเอง ถ้าหากคุณนรมนไม่ว่าง สามารถล่วงหน้าออกไปจากที่นี่ก่อนได้เลย ผมจะไปขอโทษด้วยตัวเองถึงบ้านเลยครับ”

เมื่อผู้อำนวยการรู้ว่าเป็นภรรยาของบุริศร์ ในใจก็ด่าญามินอย่างดุเดือด

แม้ว่าบุริศร์จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีความในขณะนี้ และผลกระทบด้านลบนั้นยิ่งใหญ่ แต่ครอบครัวที่มีอายุหลายศตวรรษอย่างตระกูลโตเล็กจะล้มทรุดลงได้อย่างไร? นอกจากนี้บุริศร์ยังมีพี่น้องที่ดีอีกสามคน พวกเขาคอยช่วยเหลือกันและกันในเมืองชลธี แล้วใครจะกล้าทำให้คุณนายโตเล็กขุ่นเคือง?

มีเพียงแค่ญามินที่โง่เขลาเท่านั้น เพื่อกำไรแค่เพียงเล็กน้อยนึกไม่ถึงเลยว่าจะดูไม่ออกว่าใครถูกผิด

นรมนพอใจกับผลลัพธ์อย่างนี้มาก

เธอมองเข้าไปในห้องผ่าตัด แม้ว่าเธอจะมองไม่เห็นงามพลแต่เสียงจากภายนอกย่อมส่งถึงหูของเขาอย่างแน่นอน

หากเธอเดาถูก เป็นไปได้ว่างามพลจะฉวยโอกาสจากอาการป่วย อยากให้เธอเข้ามาที่นี่ ดังนั้นจึงบีบบังคับเธอต้องการออกจากคุกและไปจากที่นี่

นรมนจะให้เขาสมหวังได้อย่างไร

เธอยกริมฝีปากขึ้นยิ้มพร้อมพูด “ผู้อำนวยการ อาการป่วยของคุณท่านธนาศักดิ์ธนหนักมาก ทำไมคุณไม่ลงมือผ่าตัดด้วยตัวเองเสียละคะ? ฉันได้ยินมาว่ากล้ามเนื้อหัวใจตายสามารถฆ่าคนได้ ไม่ต้องกังวลหรอกคะ ถ้าคุณรักษาแล้วเสียชีวิตฉันจะไม่ให้คุณรับผิดชอบอะไรเลย”

เรื่องนี้ค่อนข้างโหดร้าย มันเหมือนกับบอกผู้อำนวยการโดยตรง ว่าคุณสามารถฆ่าคนๆ นั้นได้เลยโดยตรง

งามพลอดไม่ไหวอีกต่อไป โกรธจนเกือบจะเด้งตัวขึ้นมา

“นรมน นางเด็กเวร! ไม่ว่ายังไงฉันก็เลี้ยงแกมา20กว่าปี นี่แกอยากให้ฉันตายเหรอ?”

เสียงของ งามพลเต็มไปด้วยความมั่นใจ ท่าทางของคนที่กล้ามเนื้อหัวใจตายอยู่ที่ไหน?

ดูเหมือนว่าการคาดเดาของเธอจะถูกต้อง

นรมนหัวเราะหยันก่อนพูดว่า “ดูสิ ฉันเป็นดาวนำโชคของคุณท่านธนาศักดิ์ธน แค่มานี่ ก็ไม่ต้องให้หมอลงมือรักษาเลย ได้ยินเสียงที่แรงขนาดนี้แล้วก็คงไม่มีปัญหาอะไรแล้วละ? สหายตำรวจ พาเขากลับไปได้หรือยังคะ?”