ตอนที่ 1010
บทที่ 1010 ฉันคิดถึงเธอ คิดถึงเธอจริงๆ
October 31, 2026
“แจ้งตำรวจไม่ได้! นรมน อย่าทำอย่างนี้”
ความเร็วของแม่นรมน เกือบจะเทียบเท่ากับนักวิ่ง แต่น่าเสียดายที่คนที่อยู่ตรงหน้าเธอคือ นรมน
นรมนหันข้าง ก่อนจะกดหมายเลขหาตำรวจอย่างเร็ว
“สวัสดีค่ะ ฉันอยากแจ้งความ มีคนจะฆ่าฉัน!”
“ไม่!”
เมื่อแม่นรมนต้องการเข้ามาทำร้ายเธอ สมจิตก็รีบก้าวมาข้างหน้าและจับกุมตัวเธอกดไว้ที่ตรงกำแพง
“อย่าขยับ ทำตัวดีๆหน่อย!”
เมื่อครู่สมจิตต้องการลงมือ แต่นรมนส่งสายตาไม่ให้เธอขยับ เธอทำได้เพียงมองจากข้างๆ ตอนนี้แม่นรมน กำลังมุ่งไปทางด้านหลังของนรมน ทันใดเธอก็จำได้ว่าหลังของนรมนบาดเจ็บ จึงค่อยลงมือ
สีหน้าของนรมนไม่ดีเสียแล้ว
บนร่างกายของเธอมีแผล และแม่นรมนรู้ เมื่อกี้ใช้กำลังไม่สำเร็จ คิดไม่ถึงว่าแม่นรมนจะวางแผนลงมือกับบาดแผลของตัวเองได้
เมื่อกี้นรมนยังมีความลังเลเล็กน้อยอยู่ แต่ในตอนนี้ความคิดที่ว่าจะปล่อยคนพวกนี้ไปมันไม่มีอีกต่อไปแล้ว
พวกเขาไม่สมควรได้รับความรู้สึกที่ดีของเธอ
“คุณต้องการจะทำอะไรกับฉัน”
ดวงตาของนรมนมีแววดุดัน
สภาพของแม่นรมนตอนนี้เหมือนกระป๋องที่บุบ ดึงคอและพูด “ฉันพูดไปแล้ว ฉันต้องการให้แกตายไป แกแจ้งตำรวจมาจับฉันแล้วนี่ ฉันจะให้แกมีชีวิตอยู่ไปทำไม?”
“คุณคิดว่าจะทำร้ายฉันได้เหรอ? คุณคิดแค่อาศัยความใจอ่อนของฉัน คิดว่าฉันไม่กล้าลงมือทำอะไร เลยทำร้ายและข่มเหงฉันอย่างไม่มียางอาย แต่ฉันไม่สนบุญคุณที่เคยพวกคุณเคยเลี้ยงดูฉันแล้ว แล้วก็ยิ่งไม่สนว่าพวกคุณจะดุด่าฉันอย่างไรด้วย พวกคุณคิดว่าจะพึ่งอะไรเหรอถึงจะจับฉันได้? เนตราทำให้ไอคิวของพวกคุณลดน้อยลงหรือยังไงกัน?”
ทันทีที่นรมนพูดจบ สีหน้าของงามพลและแม่นรมนก็เปลี่ยนไปทันที
“นรมน แกไม่สนใจพวกเราแล้วจริงเหรอ?”
แม่นรมนทำราวกับว่าจนกระทั่งถึงตอนนี้เพิ่งจะตระหนักได้ว่านรมนโกรธของจริง
จู่ๆนรมนก็รู้สึกเหนื่อยใจ
มันคงไร้ประโยชน์ที่จะพูดคุยกับพวกเขาอีกต่อไป
เธอโบกมือ ก่อนพูดกับสมจิต “ดูเธอไว้ เดี๋ยวตำรวจคงมาถึงแล้ว เรื่องวันนี้ฉันหวังว่าจะจัดการอย่างเข้มงวด บอกหัวหน้าใหญ่ด้วย”
“ค่ะ”
สมจิตพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
นรมนรู้สึกอึดอัดเมื่ออยู่ที่นี่
เธอก้าวไปยังมุมหน้าต่าง คิดอยากจะไปสูดอากาศ
แม่นรมนจู่ๆ ก็ร้องไห้โฮออกมา
“นรมน แกมันไม่มีคุณธรรม แกไม่กลัวจมน้ำตายเพราะคำพูดของประชาชนเหรอ?”
ในขณะนี้เอง ที่ชัยยศวิ่งเข้ามา
“คุณนายครับ ไม่รู้ว่าข้างนอกใครเรียกนักข่าวมา แต่ถูกผมไล่ไปแล้ว คุณออกไปได้แบบไม่ต้องกังวลแล้ว”
ทันทีที่พูดจบ แม่นรมนก็ชะงักไป ก่อนจะร้องไห้ขึ้นมา
เห็นได้ชัด ว่าเธอเป็นคนเรียกนักข่าวมา
เพียงแค่นรมนย่างเท้าเข้ามาในโรงพยาบาลนี้ ไม่ว่าแผนของงามพลจะประสบความสำเร็จหรือไม่ แม่นรมนจะฆ่าเธอสำเร็จหรือไม่ ที่หน้าประตูโรงพยาบาล เธอยังเหลือปัญหาให้นรมนอีก
เมื่อเธอและงามพลถูกตำรวจคุมตัวไป หรือเพราะว่านรมนแจ้งตำรวจ อย่างนั้นนรมนก็จะเป็นคนดังไปชั่วขณะหนึ่ง แต่ก็เป็นความดังในทางไม่ดี
แม่นรมนจ้างนักเขียนนิรนามไว้แล้ว และวางแผนจะทำให้นรมนอกกตัญญู เขียนเรื่องราวที่เลือดเย็นของเธอออกมา แต่ตอนนี้กลับโดนชัยยศทำให้มันสลายหายไปหมดแล้ว
ทันใดนั้น เธอก็ค้นพบว่านรมน ไม่ใช่นรมนที่พวกเขาเคยคุ้นเคยอีกต่อไป
อย่างที่นรมนพูดกับตัวเองไปว่า เมื่อนรมนไม่มีความรู้สึกกับพวกเขาแล้ว พวกเขาจะพึ่งอะไรได้อีก?
ในรอบนี้พวกเขาแพ้ และเป็นความพ่ายแพ้ที่เป็นหายนะ
แม่นรมนมองไปยังแผ่นหลังของนรมน ก่อนจะพูดว่า “นรมน เห็นแก่ว่าแม่ขอร้องละ อย่าทำร้ายเนตราเลย โอเคไหม? ถ้าลูกรู้สึกน้อยใจ แม่จะชดใช้ให้ทั้งชีวิตของแม่ แค่หวังว่าลูกจะไม่ทำอะไรเนตรา เธอเป็นแค่เด็ก”
นรมนยิ้มอย่างขมขื่น
เนตราอายุเท่ากันกับเธอ คิดไม่ถึงเลยว่าแม่จะพูดว่าเธอคือเด็ก
แล้วเธอล่ะ?
ทำไมเธอถึงต้องยอมรับความเจ็บปวดของเนตรา
“ขอโทษ ฉันทำไม่ได้”
นรมนไม่ได้หันกลับไปมอง เธอไม่อยากเห็นหน้าแม่นรมน
ถึงอย่างไรเธอยังคงไม่สามารถเผชิญหน้ากับแม่นรมนที่พูดอะไรไร้ไมตรีเช่นนี้ได้
ตำรวจมาถึงเร็วมาก อาจเพราะคุณท่านธนาศักดิ์ธนทักทายพวกเขา คนที่มาคิดไม่ถึงว่าจะเป็นหัวหน้าใหญ่จริง
เมื่อเขาเห็นนรมน หัวหน้าใหญ่ก้มหัวทักทาย ก่อนจะนำตัวแม่นรมนจากมือของสมจิตไป
เรื่องตลกนี้จบลงอย่างรวดเร็ว แม้ว่านรมนจะได้รับชัยชนะครั้งใหญ่ แต่เธอก็ไม่มีความรู้สึกยินดีเลย ตรงกันข้าม เธอรู้สึกเศร้ามาจากก้นบึ้งของหัวใจ
เธอคิดถึงบุริศร์
ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้าง อาการเส้นประสาทของเขาจะดีขึ้นบ้างเล็กน้อยหรือไม่
สมจิตต้องการเข้าไปหาเธอ แต่ถูกชัยยศห้ามไว้
“ให้คุณนายได้อยู่คนเดียวเถอะครับ”
ชัยยศพูดพลางดึงสมจิตไปอีกทาง
นรมนรู้เสมอว่ารสชาติการคิดถึงเป็นอย่างไร แต่น่าเสียดายที่เธอใช้เวลาในตอนคำนึงถึงมากไป
ตอนนี้เธอไม่ต้องการทำร้ายตัวเอง
นรมนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรหาป้องโดยตรง
อีกฝั่งรับสายอย่างรวดเร็ว
“เขาเป็นอย่างไรบ้าง?”
“สลบไปสองครั้ง ตอนนี้ตื่นแล้ว”
ทันทีที่เสียงของป้องเงียบลง ก็ได้ยินเสียงคำรามต่ำของบุริศร์แว่วมา