ตอนที่ 1011
บทที่ 1011 คุณนายร้ายกว่าเดิม
October 31, 2026
นรมนขมวดคิ้วเล็กน้อย
“สมจิต? ชัยยศ?”
เธอตะโกนเรียกโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเห็นหัวชัยยศโผล่ออกมาจากหัวมุมหนึ่ง และที่ปากของเขายังมีเศษอาหารเปรอะที่มุมปาก
“แค่ก คุณนายเสร็จแล้วเหรอครับ?”
“นายทำอะไร?”
นรมนมองไปที่เขาอย่างพูดไม่ออก
“แค่กแค่ก”
ชัยยศออกมาจากหัวมุม มือที่ซ่อนอยู่ข้างหลังถือขนมแป้งทอดอยู่ และเห็นได้ชัดว่าเขากินได้เพียงไม่กี่คำเท่านั้น
“ยังไม่ได้ทานข้าวเหรอ?”
นรมนส่ายศีรษะอย่างช่วยไม่ได้ คิดว่าจะเกิดอะไรกับพวกเขาเสียอีก
“สมจิตละ?”
“เธอไปเข้าห้องน้ำครับ”
เมื่อได้ยินคำตอบของชัยยศ นรมนก็รู้สึกกลุ้มใจทันที
ชัยยศหาอะไรกินสมจิตไปเข้าห้องน้ำ?
ทำไมฟังแล้วถึงรู้สึกว่าคู่นี้ไม่ค่อยดีงามเท่าไหร่
“ไม่ต้องกินแล้ว เดี๋ยวตามฉันไปทานข้าวที่บ้านพรโสภณ”
“ไม่ไม่ไม่ครับ คุณนาย ผมไม่ไปแล้ว ผมยังมีเรื่องต้องทำครับ ประธานบุริศร์มอบหมายงานให้ผมเยอะมาก ยังสะสางไม่เสร็จแล้ว ผมเห็นคุณว่าคุณนายไม่ต้องการชั่วครู่ ก็เลยฉวยโอกาสทานอะไรหน่อยนะครับ”
ชัยยศพูดอย่างเกรงใจ
นรมนพบว่าขนมแป้งทอดของเขาเย็นไปนานแล้ว ไม่รู้ว่าขายเป็นเวลานานเท่าไหร่แล้ว
ในช่วงที่บุริศร์ไม่อยู่ในช่วงเวลานี้ ปริมาณงานของชัยยศก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และเขาได้เข้าไปทำงานแทนในส่วนของพฤกษ์ด้วย กิจการของบริษัทต้องการให้เขาดำเนินการ ลำบากเขาแล้วจริงๆ
“ทานของเย็นตลอดไม่ได้นะ ถ้านายไม่ไปทานข้าวที่บ้านพรโสภณ ก็ไปกินก๋วยเตี๋ยวเนื้อร้อนๆ สักชามที่หน้าประตู ฉันเลี้ยงเอง”
“ไม่ต้องหรอกครับคุณนาย ผมทานแค่นี้ก็โอเคแล้ว ประหยัดเวลาและอิ่มท้องด้วย จะได้ไม่เสียเวลาขับรถ”
ชัยยศพูดอย่างไร้เดียงสา
ทันใดในใจนรมนก็รู้สึกเศร้าและเจ็บปวด
“โอเค ฟังฉันนะ ไปทานข้าว ไป!”
นรมนจับมือของชัยยศ แล้วลากเขาออกไป
ชัยยศนิ่งค้างไปนิด ก่อนจะรีบสลัดนรมนออก
ตายแล้ว!
ถ้าประธานบุริศร์เห็นว่าจับคุณนายจูงมือเขา กรงเล็บของเขานี่ยังต้องการอีกไหม?
นรมนแปลกใจไปนิด
“หืม?”
“คือ ประธานบุริศร์จะหึงได้นะครับ”
ชัยยศพูดติดอ่าง แต่นรมนกลับหัวเราะขึ้นมา
เป็นคนที่ตลกเสียจริง?
แต่เป็นเพราะว่าชัยยศ นรมนถึงค่อยคลี่คลายอารมณ์ลงไปได้มาก
“โอเค ไม่จูงมือนายแล้ว เร็วสิ รีบพาฉันไปหาสมจิต”
นรมนออกคำสั่ง ชัยยศไม่กล้าล่าช้าเสียเวลาอีกแล้ว เขารีบเดินตามหลังนรมนเหมือนผู้ติดตามตัวน้อย
แต่นรมนไม่เห็นสมจิต
“เธอละ?”
“ไปซื้อน้ำให้คุณนายครับ”
ชัยยศต้องบอกความจริง
“คุณนาย อย่าไปบอกสมจิตได้ไหมครับว่าไม่อยู่ข้างหายคุณนาย แล้วยังแอบเอาของไปทานอีก?”
ชัยยศรู้สึกกลัวเล็กน้อย
"ทำไม?"
นรมนงงเล็กน้อย แต่สีหน้าท่าทางราวกับดูการแสดง
ชัยยศพูดอย่างเก้อเขินว่า “สมจิตแข็งแกร่งมากครับ ผมสู้ไม่ได้ เมื่อกี้ผมเพิ่งลากเธอออกไป แต่เธอเกือบดึงแขนผมหลุด นี่เธอเป็นผู้หญิงจริงไหม”
นรมนยิ้มทันที
“เหตุผลนี้เองเหรอ?”
“ไม่ทั้งหมดหรอกครับ เธอให้ผมอยู่ข้างกายคุณนายเพื่อปกป้องความปลอดภัยของคุณ แต่ผมกลับแอบทานขนม ถ้าเธอรู้เข้า ผมโดนทำร้ายแน่”
ชัยยศพูดเหมือนลูกสะใภ้ตัวน้อยที่กำลังโกรธ
นรมนยิ้มและพูดว่า “ทำไมถึงสู้เธอไม่ได้?”
“ผมจะพยายามครับ! วันนี้ผมจะกลับไปฝึกฝนด้วยความพยายาม เพื่อให้แน่ใจว่าผมจะไม่ถูกผู้หญิงทุบตี!”
“นี่คุณเรียกตัวเองว่าผู้ชายเหรอ?”
สมจิตกลับมาพอดี เมื่อได้ยินที่ชัยยศพูด เธอก็อดไม่ได้ที่จะพ่นลมหายใจออกมา
ชัยยศซ่อนตัวอยู่ข้างหลังนรมนทันทีราวกับนกกระทา
นรมนไม่ค่อยเห็นชัยยศมีท่าทางอย่างนี้ อดไม่ได้ที่จะยิ้มและพูดว่า “สมจิตอย่าทำให้เขากลัว เดี๋ยวฉันจะไม่มีใครให้ใช้งาน”
“คุณไม่จำเป็นต้องใช้งานคนขี้ขลาดอย่างนี้หรอกค่ะ”
คำพูดของสมจิตไม่สุภาพเลย ชัยยศกำหมัดแน่นอย่างโกรธเคืองอยู่ด้านหลังของนรมนแต่เขากลับไม่กล้าก้าวเท้าออกไปสู้กับเธอ
น่าโมโหนัก!
นรมนรู้สึกว่าทั้งสองคนเป็นสมบัติล้ำค่าแห่งชีวิต เธอยิ้มและพูดว่า “ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง ไปหาของอร่อยกินกัน”
สมจิตอยากจะปฏิเสธ แต่ก็ต้องหุบปากไปเมื่อเห็นสายตาที่ยืนกรานของนรมน
“น้ำค่ะ”
เธอยื่นน้ำในมือส่งให้ จากนั้นก็เดินขนาบซ้ายออกไปพร้อมกับนรมน ชัยยศจึงกล้าเดินตามหลังพวกเธอไป
ผู้หญิงสมัยนี้แตะต้องไม่ได้เลยจริงๆ
เขาพึมพำในใจ ไม่กล้าเดินตกหล่นอยู่ข้างหลังเลย
สมจิตขี้เกียจที่จะคุยกับชัยยศ เธอหันไปพูดกับนรมนว่า “ตอนที่เพิ่งออกไปซื้อน้ำ เห็นคนน่าสงสัยเดินไปมารอบรถของคุณนายค่ะ เดี๋ยวพวกเราเรียกรถแท็กซี่กลับกันเถอะค่ะ”
นรมนชะงักเล็กน้อย
ใครจากไหนอีก?
ช่างลอบกัดเธอได้เลือกสถานที่และเวลาจริง
“โอเค”
แต่ก็แค่รถยนต์ เธอเลยปล่อยผ่านมันไป
“วันหลังให้คนมาเช็คสภาพรถหน่อยนะ ไม่มีอะไรค่อยขับกลับ”
“ค่ะ”
ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน สมจิตและพวกนรมนก็เดินไปถึงร้านเนื้อละแวกใกล้เคียงแล้ว