บทที่ 1018 แพรวา เหี้ยมจริงๆ

นรมนกลับไม่ได้คิดมากขนาดนั้น เพียงแต่คิดจะใช้โอกาสครั้งนี้ ปกป้องธิดาก่อนตอนที่แพรวายังไม่ได้เตรียมตัว ส่วนนาวิน ถ้าสมจิตไม่ได้พูดถึง เธอไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้จริงๆ

นาวินจะเป็นพวกเดียวกับแพรวาหรือเปล่า

นรมนรู้สึกว่าความเป็นไปได้ไม่มาก แต่ก็ไม่อาจตัดความเป็นไปได้ทิ้ง

เธอคิดนิดหนึ่ง แล้วโทรไปหานาวิน

“คุณอยู่ที่ไหนคะ”

“ซูเปอร์มาร์เก็ตVAVAมีอะไรหรือครับพี่สะใภ้”

นาวินรับสายของนรมนรู้สึกค่อนข้างแปลกใจ แวบแรกคิดว่าธิดาเกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า

น้ำเสียงนรมนปกติ “ฉันโทรหาคุณมีเรื่องนิดหน่อย รอฉันอยู่ที่นั่นละกัน เดี๋ยวฉันไปรับ”

“ครับ”

วางสายแล้ว นรมนให้สมจิตขับรถไปซูเปอร์มาร์เก็ตVAVA

สมจิต ขณะที่ขับรถ ก็พูดขึ้นอย่างเป็นห่วง “วันๆ คุณยุ่งมาก ฉันเห็นคุณเหมือนลูกข่าง เดี๋ยวหมุนไปตรงนี้ เดี๋ยวหมุนมาตรงนั้น ถ้าไม่รู้สถานะของคุณ ฉันไม่เชื่อจริงๆ คุณคือคุณนายบุริศร์ ผู้หญิงข้างนอกมากมายอิจฉาตำแหน่งคุณนายบุริศร์ของคุณ แต่เท่าที่ฉันดู ตำแหน่งนี้ร้อนมาก”

นรมนยิ้มบางๆ ไม่ได้ตอบโต้อะไร

ก็จริง

ไม่แข็งแกร่ง นั่งตำแหน่งคุณนายบุริศร์ไม่ได้จริงๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะรักบุริศร์ บางทีเธอคงไม่ทำหน้าที่นี้นานแล้ว แต่ใครให้เธอรักเขามากขนาดนี้ล่ะ

เพื่อความรัก เธอรับได้ทุกอย่าง ทนได้ทุกอย่าง

เห็นนรมนไม่พูดอะไร สมจิตก็รู้ว่าเธอไม่อยากพูดเรื่องนี้ จึงไม่พูดอะไรอีก

รถจอดที่ ซูเปอร์มาร์เก็ตVAVAนาวินถือถุงใส่ของพะรุงพะรัง ยืนที่หน้าซูเปอร์มาร์เก็ตรอนรมน

“ขึ้นมาสิ!”

นรมนไม่ได้ลงจากรถ เปิดกระจกรถพูดสั้นๆ กับนาวิน

นาวินอึ้งนิดหนึ่ง หอบของทั้งหมดขึ้นรถ

นรมนมองแวบหนึ่ง ทั้งหมดเป็นอาหาร ของพวกนี้ไม่จำเป็นต้องซื้อวันนี้ก็ได้ เห็นได้ชัด แพรวาตั้งใจไล่เขาออกมา

“แพรวาให้คุณต้องซื้อของวันนี้หรือคะ”

นรมนเอ่ยถาม

“ครับ แม่บอกว่าจะใช้คืนนี้ พี่สะใภ้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ธิดาเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

สีหน้านาวินวิตกกังวล

นรมนทำมือไม่ได้พูดอะไรอีก

รถขับต่อไปเงียบๆ

นาวินไม่รู้นรมนจะพาเขาไปที่ไหน แต่เขารู้สึกได้ว่าท่าทางของนรมนผิดปกติ

รถขับออกนอกเขตเมือง มุ่งหน้าไปทางชานเมือง

นาวินสีหน้าเปลี่ยนไป แต่ยังคงไม่ได้เอ่ยอะไร

นรมนสังเกตนาวินจากกระจกมองหลัง ไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน

รถขับต่อไปราวยี่สิบนาที ก็หยุดที่เขตภูเขา

“ลงรถตามฉันมา”

นรมนลงจากรถก่อน

นาวินลังเลนิดหนึ่ง แต่ก็ลงรถตามเธอไป

สมจิตล็อกรถแล้ว ก็ตามพวกเขาไป

ทั้งสามคนเดินอีกยี่สิบกว่านาที ก็มาถึงหน้าประตูสถานพักฟื้นแห่งหนึ่ง

จำเป็นต้องบอกว่า สถานพักฟื้นแห่งนี้อยู่กลางเขาลึก คนทั่วไปไม่มีทางหาเจอ

ที่นี่มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคอยตรวจตราตลอด และยังพกปืนด้วย

นาวินใจเต้นตึกตัก

“พี่สะใภ้ผมทำอะไรผิดทำให้ไม่พอใจหรือเปล่า”

“เข้าไปก่อนแล้วค่อยคุยกัน”

นรมนไม่ได้ตอบคำถามเขา

สามคนเดินเข้าไปในห้องหนึ่ง สมจิตออกไปก่อน ปิดประตูห้องแล้วยืนเฝ้าอยู่ข้างนอก

นรมนชี้เก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามตัวเองพูดกับนาวิน “นั่งสิ”

นาวินทำตัวไม่ถูก แต่ก็นั่งลงตามที่เธอบอก

“พี่สะใภ้เกิดอะไรขึ้นกันแน่”

“คุณไม่รู้หรือ”

แววตาของนรมนเย็นชา ยิงเข้าใส่นาวินตรงๆ

นาวินตัวสั่นไปทั้งตัว เกือบจะนึกว่าตัวเองเจอกับบุริศร์ รีบพูด “ผมไม่รู้อะไรเลย พี่สะใภ้ถ้าผมทำอะไรผิด บอกผมสิครับ ผมจะแก้ไข ผมไม่ใช่คนฉลาด ยากที่คุณกับประธานบุริศร์จะไม่รังเกียจผม ผมจะต้องดูแลธิดาให้ดีแน่ๆ”

นรมนมองนาวินนานสองนาที จากสายตาของเขา นรมนมองไม่เห็นอะไร

ถ้าไม่ใช่นาวินแสดงเก่งมาก อย่างนั้นก็พูดได้ว่านาวินไม่มีปัญหาจริงๆ

นรมนอารมณ์ผ่อนคลายลงบ้าง