ตอนที่ 1017
บทที่ 1017 มีเรื่องอะไรเธอบอกฉันได้
October 31, 2026
นรมนจับไม่แน่น มือถือตกลงพื้น เกิดเสียงดังเพล้ง ดีที่มือถือแข็งแรง ยังคงส่งเสียงดังอย่างนั้น
สมจิตรีบก้มลงหยิบมือถือขึ้นมา แล้วส่งคืนให้นรมน
นรมนมองแวบหนึ่ง ธิดาเป็นคนโทรเข้ามา
เธอสูดลมหายใจลึก หลังจากนั้นกดรับสาย
“ธิดา มีเรื่องอะไรหรือ”
“พี่สะใภ้ กลับมาตอนไหนคะ ฉันได้ยินแม่บอกว่าคืนนี้พี่จะกลับมากินข้าวเย็น ตอนนี้มีเวลามั้ยคะ ฉันอยากไปตรวจครรภ์ แม่ใช้นาวินออกไปซื้อของแล้ว ฉันกลัวกว่าจะรอเขากลับมาก็เลยเวลาตรวจของโรงพยาบาลแล้ว”
ธิดารู้สึกเกรงใจ
นรมนขมวดคิ้วนิดหนึ่ง
“ตรวจครรภ์ทำไมไม่ไปตอนเช้าล่ะ”
“แม่ลืมบอกฉันค่ะ เมื่อกี้เพิ่งบอก ไม่อย่างนั้นฉันไปพรุ่งนี้ก็ได้ค่ะ”
ธิดาคิดว่านรมนกำลังยุ่ง รีบพูดขึ้น
แพรวาลืมบอกจริงๆ หรือ หรือว่าตั้งใจบอกธิดาตอนนี้
นรมนไม่รู้ แต่เธอรู้สึกว่าตอนนี้แพรวาให้นาวินออกไปข้างนอก เห็นชัดต้องการให้เธอไปเป็นเพื่อนธิดา
ในเมื่อเธอขุดหลุมแล้ว เธอไม่กระโดดลงไปจะไม่จริงใจหรือ
นรมนยิ้มเย็น พูดขึ้น “ฉันไม่ได้ยุ่งอะไร เดี๋ยวฉันจะกลับไป เธอเก็บของละกัน เดี๋ยวฉันโทรหาโพนี่ ถ้าไม่ได้เดี๋ยวไปตรวจที่โรงพยาบาลทหาร ไม่ต้องต่อคิว”
“ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้”
ช่วงที่ธิดาท้องลำบากมาก และไม่ชอบเข้าแถวรอ แต่ถ้าไปโรงพยาบาลหัวเฉียว ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
ถ้านรมนพาเธอไปโรงพยาบาลทหารได้จริงๆ อาศัยความสัมพันธ์ของนรมนกับผู้อำนวยการโรงพยาบาลโพนี่ จะไม่เร็วขึ้นหน่อยได้อย่างไร
ธิดาวางสายแล้ว นรมนเก็บมือถือ
เธอมองตามทางที่เชษฐ์จากไป
ผู้ชายคนนี้นอกจากรักอชิระ ไม่เป็นห่วงธิดาสักนิดเดียว
เธอก้าวเท้าออกจากเรือนจำหมายเลขสอง
สมจิตอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่ได้พูดออกมา
นรมนพูดจายิ้มๆ “เธอจะเกลี้ยกล่อมไม่ให้ฉันไปบ้านเก่าตระกูลโตเล็กใช่มั้ย”
“คุณรู้ดีมันเป็นกับดักยังจะไปอีก ไม่ดูโง่ไปหน่อยหรือคะ”
สมจิต พูดตรงๆ ไม่เกรงใจสักนิด
นรมนกลับชอบนิสัยของเธอมาก
“แพรวาเตรียมทุกอย่างนานขนาดนี้ พวกเราจะหลบตลอดไปไม่ได้ สู้เผชิญหน้าตรงๆ ไม่ได้ เจอแบบไหนก็รับมือแบบนั้น”
นรมนยิ่งนิ่งเฉย สมจิตยิ่งเป็นห่วง แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
ทั้งสองคนกลับไปถึงบ้านเก่าตระกูลโตเล็ก
แพรวาเห็นสมจิตเดินตามหลังนรมน ก็อดตะลึงไม่ได้ ถามขึ้น “คนนี้คือ...”
“สมจิตบอดี้การ์ดของฉันค่ะ”
นรมนพูดช้าๆ
แพรวาอึ้งไป แล้วยิ้มออกมา “นรมนตอนนี้เธอออกจากบ้านต้องมีบอดี้การ์ดแล้วหรือไง”
“อึม ช่วงนี้คนที่อยากทำร้ายฉันมีเยอะเหลือเกิน ฉันต้องรับประกันความปลอดภัยชีวิตตัวเอง ตอนนี้บุริศร์ถูกคนใส่ร้าย ยังถูกคุมตัวอยู่ ถ้าฉันเกิดเรื่องอะไรอีกคน ไม่ทำให้สามีฉันร้อนใจหรือ คิดว่าไงคะ คุณน้าแพรวา”
นรมนมองแพรวายิ้มๆ แต่ดวงตาคู่นั้นคมกริบ ทำให้แพรวาทำตัวไม่ถูกไปครู่หนึ่ง
“พี่สะใภ้มาแล้วหรือคะ ฉันเก็บของเสร็จแล้ว เราไปกันเลยมั้ยคะ”
ธิดาเดินออกมาพอดี
“โอเค ไปกันเถอะ”
นรมนมองแพรวา แวบหนึ่ง ถามขึ้น “คุณน้าแพรวาไม่ไปด้วยกันหรือคะ”
“พวกเธอป้าหลานไปกันสองคนเถอะ ฉันไม่ไปล่ะ เตรียมอาหารอร่อยๆ รอพวกเธอที่บ้าน มีเรื่องอะไรก็โทรมาได้ตลอด”
“ค่ะ”
ธิดาดีกับแม่คนนี้มาก สายตามีแต่ความอบอุ่น บางทีเป็นเพราะตัวเองก็ใกล้จะเป็นแม่คนแล้ว จึงยิ่งพึ่งพิงแพรวามากขึ้น
นรมนเห็นเช่นนี้แล้วก็ขมวดคิ้ว
นี่ไม่ใช่เรื่องดี
ตอนนี้เธอรู้แล้วแพรวาไม่ใช่คนดี กลัวว่าถึงเวลาที่แพรวาใช้ธิดาเป็นตัวประกัน ถ้าหากเป็นอย่างนั้นจริงๆ ธิดาจะรับได้หรือ
คิดถึงตรงนี้ ในใจนรมนก็มีแผนแล้ว
ตอนที่ธิดาเดินออกจากบ้านเก่าตระกูลโตเล็ก สมจิตไปขับรถมาแล้ว
นรมนโทรไปหาโพนี่
“สุขภาพเธอเป็นไงบ้าง”
“ก็ดี ทำไมเหรอ”
โพนี่รู้ดี นรมนไม่ใช่คนที่จะโทรมาหาเธอโดยไม่มีธุระอะไร รีบถามขึ้น
นรมนอยู่ต่อหน้าธิดาไม่กล้าพูดอะไร เพียงพูดขึ้น “ถ้าร่างกายยังไหว เธอช่วยไปโรงพยาบาลหน่อย ธิดาท้อง อยากจะตรวจครรภ์หน่อย ฉันไม่ไว้ใจคนอื่นนะ”
โพนี่อึ้งนิดหนึ่ง
หมอสูตินรีเวชไม่ใช่มีเธอคนเดียว ถ้าต้องการจัดการอะไร โพนี่แค่โทรศัพท์ก็ได้แล้ว ในเมื่อเธอคือผู้อำนวยการ แต่ตอนนี้นรมนกลับถามขอให้เธอไปโรงพยาบาลถ้าร่างกายเธอไหว คำพูดนี้ฟังแล้วน่าคิด
“โอเค เดี๋ยวฉันไป พวกเธอไปรอฉันละกัน”
วางสายแล้ว นรมนเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
ธิดาตื้นตันใจ “พี่สะใภ้ขอบคุณมากค่ะ ฉันไม่ค่อยสนิทกับภรรยาของคุณชายป้อง รบกวนพี่แล้ว”
“ครอบครัวเดียวกันไม่ต้องขอบคุณหรอก พี่ชายเธอไม่อยู่ ฉันก็ต้องปกป้องเธอสิ”
คำพูดนี้นรมนจริงใจ น่าเสียดายที่จะฟังความหมายออกหรือไม่ก็ต้องดูตัวธิดาเองแล้ว
สมจิตขับรถเข้ามา นรมนกับธิดาก็ขึ้นรถออกไป
ไม่นานรถก็มาถึงโรงพยาบาลทหาร
ธิดารู้อยู่แล้ว โรงพยาบาลทหารมักจะคิวเต็ม นึกไม่ถึงตอนนี้ตัวเองจะมาที่นี่
เธอรู้สึกตื่นเต้นมากขณะที่นรมนพาเข้าไปใน