ตอนที่ 1020
บทที่ 1020 เกมนี้พวกเราแพ้แล้ว
October 31, 2026
“นรมน เธอหมายความว่ายังไง น้าฟังไม่เข้าใจ”
นรมนกลับยิ้มเย็น “คุณน้าฟังไม่เข้าใจหรือแกล้งไม่เข้าใจคะ ฉันกลับมาตั้งนานขนาดนี้แล้ว คุณน้าไม่สงสัยหรือคะธิดาเป็นยังไงบ้าง ตั้งแต่ฉันเข้าบ้านมาจนถึงตอนนี้ ฉันยังไม่ได้ยินคุณน้าถามถึงธิดาสักคำ”
แพรวาสีหน้าเคร่งขรึมนิดหนึ่ง แต่ยังคงยิ้มแย้ม “เธอเป็นพี่สะใภ้ของเขา เป็นคนพาเขาไปตรวจครรภ์ เขาไม่ได้กลับมาด้วย ก็ต้องอยู่โรงพยาบาลใช่มั้ย เด็กคนนี้ช่วงนี้สุขภาพไม่ค่อยดี ฉันก็เตรียมใจไว้แล้ว ถึงไม่ได้ถาม อีกอย่างเธอก็เป็นพี่สะใภ้เขา ไม่มีทางทำร้ายเขาใช่มั้ยล่ะ”
คำพูดนี้ทำให้นรมนไม่รู้จะตอบโต้อย่างไร อย่างที่คิดแพรวามองขาดเธอไม่มีทางไม่สนใจธิดา
นรมนอดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะตัวเอง
“คุณน้าใจกว้างจัง วางใจฉันมากขนาดนี้เชียว”
“แน่นอนอยู่แล้ว”
แพรวายอมรับ
นรมนวางมือบนถ้วยน้ำแกง พูดยิ้มๆ “ในนี้ไม่ได้ใส่ยาเสพติด ถ้าอย่างนั้นฉันให้หมอมาตรวจหน่อยดีมั้ยคะ”
“เธอหมายความว่ายังไง”
แพรวาไม่อาจรักษารอยยิ้มบนใบหน้าได้อีก เริ่มร้อนตัวขึ้นมาแล้ว
นรมนเทน้ำแกงลงบนพื้น พูดเรียบๆ “ระหว่างทางฉันไปเจอนาวิน เขาจู่ๆ ก็เป็นลมอยู่ข้างถนน เกร็งไปทั้งตัว ฉันพาเขาไปส่งโรงพยาบาล ลองเดาสิคะหมอบอกว่ายังไง”
แพรวาหลบสายตา
ทันใดนั้นเธอก็กวาดโต๊ะกระจาย
นรมนเตรียมตัวอยู่แล้ว เธอรีบถอยหลัง อาหารเกือบจะกระเด็นถูกตัว ขณะที่แพรวาฉวยโอกาสนี้คิดจะหนี แต่ถูกสมจิตล็อกตัวกดติดกำแพง
“ฝีมือแค่นี้ ยังคิดจะอวดดีต่อหน้าฉันหรือ”
สมจิต ดูถูก
แพรวาถูกจับกดติดกำแพงหนีไม่ได้ แต่ยังคงพูดจากระแทกหน้า “นรมน ต่อให้เธอจับฉันได้ เธอก็หนีไม่พ้นอยู่ดี ข้างนอกมีแต่คนของฉัน ตอนนี้บุริศร์ถูกขังอยู่ ไม่มีทางเหาะมาช่วยได้ ถ้าเธอแตะฉันแม้ปลายเล็บ รับรองได้เธอตายหาศพไม่เจอแน่”
นรมนแคะหู ไม่ค่อยเข้าใจความยโสของแพรวา
“น้าฉลาดขนาดนี้ ตอนนี้ทำไมถึงโง่ขึ้นมาละคะ บุริศร์ไม่อยู่ก็จริง แต่ฉันยังเป็นคนของตระกูลทวีทรัพย์ธาดา ฉันยังมีตาของฉัน คิดหรือว่าพวกคนที่อยู่ข้างนอกจะทำอะไรฉันได้ จะต้านทานตระกูลทวีทรัพย์ธาดาและตระกูลพรโสภณไหวหรือ”
“ฉันรู้ว่าตระกูลทวีทรัพย์ธาดากับตระกูลพรโสภณมีความสามารถ แต่กว่าเธอจะโทรไปหาพวกเขา คนของพวกเขาต้องใช้เวลามาที่นี่ ตอนนั้นเธอก็ถูกคนของฉันจัดการแล้ว พวกเขาไม่ต้องฟังฉันแต่โดยดีหรือ”
คำพูดของแพรวาสะกิดเตือนนรมนให้ระวังตัว
เธออยู่มาได้ถึงวันนี้ ไม่ใช่คนใจร้อนเห็นประโยชน์เฉพาะหน้าแน่ และยิ่งไม่ใช่คนโง่ แต่แพรวาถูกพวกเธอจัดการได้ง่ายเกินไปหรือเปล่า
นรมนรู้สึกว่ามีอะไรสักอย่างผิดปกติ
“คุณนาย อย่าไปเสียเวลาพูดกับเธอ กำจัดเธอเลย ผู้หญิงใจอำมหิตอย่างนี้ อยู่ไปก็เปลืองอากาศ”
สมจิตเป็นคนอารมณ์ร้อน ไม่ว่าเรื่องอะไรก็คิดจะใช้กำลังจัดการ
นรมนกลับส่ายหน้า “ไม่ใช่ แพรวาเธอแอบวางแผนอะไรอีก นาวินฉันอาจจะบังเอิญเจอ แต่ร่างกายธิดาน้าจะเอามาล้อเล่นไม่ได้ ไม่มีทางใช้เธอมาล่อให้ฉันติดกับ แต่สติปัญญาของน้า ทำไมถึงถูกฉันจับได้ง่ายๆ แล้วยังฉีกหน้าฉันเร็วขนาดนี้”
แพรวามองเธอแวบหนึ่ง สายตามีแววชื่นชม
“นรมน ฉันต้องยอมรับ ถ้าเธอไม่ใช่เมียของบุริศร์ ฉันอาจจะปล่อยเธอไปก็ได้”
นรมนย่นคิ้วนิดหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร
“ซวยแล้ว!”
นรมนทันใดนั้นรู้สึกอะไรบางอย่าง รีบวิ่งออกไปข้างนอก แต่ข้างนอกเงียบกริบจนน่ากลัว
สมจิตกลัวเธอจะมีอันตราย รีบปล่อยแพรวา ดึงนรมนกลับมา
“คุณนาย ทำอะไรคะ”
“คนของเรา...”
“สายไปแล้ว พวกเขาถูกจัดการหมดแล้ว”
แพรวายิ้มเย็น ยืนขึ้นไม่รีบร้อน กระทั่งจัดการเสื้อผ้าของตัวเอง ใบหน้าที่มองนรมนชื่นชม
“เธอฉลาดมากนรมน น่าเสียดายเธอช้าไปก้าวหนึ่ง”
“เกิดอะไรขึ้นคะ”
สมจิตยังงงงวย เห็นแพรวาหยิ่งผยองขนาดนี้ โกรธจนอยากจะเข้าไปจับเธออีกรอบ แต่นรมนห้ามไว้
“ช่างเถอะ สมจิตพวกเราแพ้แล้ว”
“อะไรนะ”
สมจิตสีหน้าสับสน