บทที่ 1021 เกมนี้ตัวเองถือว่าชนะหวุดหวิด

“เธอใช้เงินเท่าไหร่ ถึงได้เลี้ยงทหารรับจ้างได้! หรือฉันควรพูด พวกนี้น่าจะเป็นคนของกล้าณรงค์ใช่มั้ย หลายปีมานี้พวกเธอพึ่งพิงต้นไม้ใหญ่อย่างเชษฐ์ สร้างอำนาจของตัวเองไม่น้อย”

มาถึงขั้นนี้ นรมนไม่มีความกลัวใดๆ แล้ว แต่กลับค่อนข้างนิ่งสงบ

สมจิต ปกป้องนรมนให้อยู่ข้างหลัง กระซิบ “คุณนาย ฉันจะปกป้องคุณเอง ไม่ต้องสนฉัน หาโอกาสหนีไปซะ”

“อย่าโง่ไปเลยแพรวาไม่มีทางปล่อยให้ฉันมีโอกาสหรอก และฉันก็ไม่มีทางปล่อยให้เธอตายที่นี่ ฝีมือคนพวกนี้เธอน่าจะรู้ดีกว่าฉัน มีแค่พวกเราสองคน ไม่ใช่คู่ต่อสู้แน่ ตอนนี้ชัยยศไม่อยู่ที่นี่ ตระกูลทวีทรัพย์ธาดากับตระกูลพรโสภณก็ไม่เคลื่อนไหว แพรวาคงจะทำอะไรบางอย่าง ทำให้พวกเขายังมาไม่ได้ตอนนี้”

นรมนมองแพรวาตลอด

ทุกคำพูดของเธอ สายตาของแพรวาเป็นประกาย

แพรวาหัวเราะ “นรมน ฉันชื่นชมและชื่นชอบเธอมาก”

“เสียดายที่เราเป็นเพื่อนกันไม่ได้”

นรมนช่วยเธอพูดที่เหลือหมดแล้ว

“ใช่แล้ว เห็นแก่ที่เธอจริงใจกับลูกสาวฉัน ฉันจะให้เธอตายแบบไม่ทรมาน ในเมื่อเธอคือสะใภ้ของตระกูลโตเล็ก ก็ตายที่นี่ละกัน วางใจเถอะ เธอตายแล้ว ฉันจะให้ศพเธอกับบุริศร์ได้ฝังด้วยกันที่สุสานบรรพบุรุษของตระกูลโตเล็ก เรื่องนี้ถือว่าฉันมีเมตตาแล้ว”

แพรวาพูดจาทำเป็นเห็นอกเห็นใจ

สมจิตรีบทำท่าเตรียมพร้อมต่อสู้ ปกป้องนรมนไว้ข้างหลัง

“พวกแกคิดอยากจะทำอะไรคุณนาย ก็ข้ามศพฉันไปก่อน”

แพรวาแววตาเย็นชา

“ยังรออะไรอีก ลงมือสิ”

เมื่อเธอออกคำสั่ง ทหารรับจ้างที่อยู่ข้างหลังก็พุ่งเข้าไปหานรมนกับสมจิต

นรมนแม้ว่าจะยอมรับชะตา แต่ก็ไม่ยอมอยู่เฉยๆ และยิ่งไม่อาจทนเห็นคนเยอะแยะต่อสู้กับสมจิตคนเดียว

เธอร่วมสู้ด้วยอย่างรวดเร็ว แต่น่าเสียดายที่บาดแผลของเธอปริออก

พวกเธอสองคนสู้กับทหารรับจ้างสิบกว่าคน ดูอย่างไรก็ไม่มีทางชนะ ไม่เท่าไหร่สมจิตก็บาดเจ็บแล้ว แต่ยิ่งสู้ยิ่งกล้าหาญ ดูเหมือนไม่กลัวตายเลย

นรมนเจ็บแสบร้อนที่หลัง เธอรู้สึกว่าแผลเลือดออกแล้ว แต่สมจิตทุ่มเทปกป้องเธอขนาดนี้ เธอจะยอมให้สมจิตตายที่นี่ไม่ได้

ตอนนี้เองที่เธอรู้สึกว่าตัวเองยังห่างไกลจากหนทางของยอดฝีมือ แต่น่าเสียดายที่ไม่มีโอกาสอีกแล้ว

ขณะที่นรมนกับสมจิตกำลังรับมือไม่ไหว ทันใดนั้นด้านนอกก็มีเสียงเครื่องยนต์รถดังขึ้นต่อเนื่อง

แพรวาย่นคิ้วนิดหนึ่ง

ไม่ทันที่คนทั้งหมดจะทันรู้สึกตัว คนกลุ่มหนึ่งที่ใส่หน้ากากกันแก๊สพิษก็กรูเข้ามา ของที่โยนเข้ามาคือระเบิดควัน ทำให้ทุกคนไอค่อกแค่ก ไม่อาจสนใจการต่อสู้ได้อีก

สมจิตตาไวมือไวพุ่งเข้าไปด้านหน้าแพรวาทันที จับแพรวาที่จะแอบหนีไปได้ทันท่วงที

“จับให้หมดทุกคน อย่าให้รอดไปได้สักคนเดียว!”

นรมนรู้สึกว่าตัวเองถูกคนลากไป หนีพ้นรัศมีของระเบิดควันทันที เสียงที่ดังขึ้นข้างตัวก็คุ้นหู คุ้นจนเธอยิ้มที่มุมปากนิดหนึ่ง

“โสธร เธอมาได้เสียที ถ้ามาช้ากว่านี้ฉันเสร็จแน่”

นรมนทุบเขาทีหนึ่ง รู้สึกโล่งใจทีเดียว

โสธรลูบหน้าอกเขินอาย พูดยิ้มๆ “เรื่องที่คุณนายสั่งผมจะไม่ใส่ใจได้อย่างไรล่ะครับ พูดตามตรง ตอนแรกที่ประธานบุริศร์ส่งผมไปฐานฝึกผมกลัวโรคหัวใจจะมีผลต่อการฝึก พี่เจตต์สอนวิธีพิเศษให้ผม ผมถึงได้ผ่านฐานฝึกมาได้”

เมื่อได้ยินโสธรพูดถึงเจตต์ นรมนก็ถามเขา “ช่วงนี้ยังติดต่อกับเจตต์มั้ย”

“ครับ ไม่กี่วันก่อนพี่เจตต์ยังส่งข่าวให้ผมอยู่เลย บอกว่าเที่ยวอยู่ที่นอร์เวย์”

ได้ยินโสธรพูดอย่างนี้ นรมนรู้สึกเซ็ง

เจตต์คนบ้าอะไรนี่!

เขาส่งข่าวให้โสธรน้องชายของนิตาได้ แต่ไม่ส่งข่าวให้เธอเลย น่าด่าจริงๆ

“คุณนาย ออกไปรอข้างนอกก่อนครับ ผมจะจัดการที่นี่หน่อย”

โสธรท่าทางไม่ต่างจากที่นรมนเห็นเขาครั้งแรก

ยังจำได้ตอนที่เจอเขาที่หมู่บ้านดารายน เด็กหนุ่มขี้อายหมกมุ่นกับการเรียนแพทย์ นึกไม่ถึงตอนนี้เขาจะรับผิดชอบงานนี้

กลายเป็นหัวหน้ากลุ่มย่อยในฐานฝึกของบุริศร์

ถ้าหากนิตายังอยู่ เห็นน้องชายประสบความสำเร็จอย่างนี้คงจะมีความสุข

นรมนถอนหายใจแล้วเลิกคิดเรื่องนี้

ระเบิดควันถูกเก็บเรียบร้อยแล้ว คนของแพรวาถูกควบคุมไว้เกือบหมด คนที่อาศัยช่วงชุลมุนหนีออกไปก็ถูกคนข้างนอกล้อมจับไว้แล้ว

สมจิตเห็นโสธรรูปร่างผอมบางก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ไม่อยากยอมรับว่าได้รับความช่วยเหลือจากเด็กหนุ่มที่ดูบอบบางคนนี้ แต่เมื่อเห็นโสธรสั่งการอย่างไม่ตื่นตระหนกในสถานการณ์ความเป็นความตาย เธอก็รู้สึกว่าคนนี้มีความสามารถบัญชาการมาก

“คุณนาย นี่มันเรื่องอะไรกันคะ”

นรมนเพียงแต่ยิ้ม เห็นแพรวา ดิ้นรนไม่หยุดในมือ ก็กระซิบ “สู้ให้คุณน้าทายไม่ได้นี่มันเรื่องอะไรกันแน่”

“นรมน ฉันประมาทเธอเกินไป นึกไม่ถึงเธอจะมีแผนสำรอง แต่คนของฉันไม่เคยเห็นเธอติดต่อกับคนนี้ เขาเป็นใคร”