ตอนที่ 1022
บทที่ 1022 ทำไมบังเอิญขนาดนี้
October 31, 2026
ราเชนโทรมา!
อารมณ์ในสายตานรมนหายไป กดรับสาย
“เนตราขึ้นเครื่องแล้วหรือยังคะ”
ราเชนได้ข่าวไวมาก
นรมนเพิ่งจะควบคุมแพรวาได้ เขาก็ได้ข่าวแล้ว นรมนสงสัยเขาติดเครื่องดักฟังที่ตัวเธอหรือเปล่า
“คุณต้องการให้แพรวาทำอะไรครับ”
ถึงแม้แพรวาจะสร้างปัญหายุ่งยากให้นรมน ตอนนี้เธอยังไม่รู้ควรจะทำอย่างไรดี แต่จู่ๆ ราเชนก็มาขอตัวแพรวา ทำให้นรมนแปลกใจ
ราเชนไม่ปิดบังเธอ กระซิบ “กล้าณรงค์สนิทสนมกับไอ้สาม ผมได้ยินมาว่าคนที่อยู่เบื้องหลังการตายของซินดี้ ก็คือแพรวา ผมจึงต้องการตัวเธอ ขอแค่เธอสารภาพ บุริศร์จะต้องได้ปล่อยตัวไม่มีความผิดแน่”
“บุริศร์ไม่ได้ฆ่าคนตายอยู่แล้ว ต่อให้ไม่มีแพรวาทางนั้นก็ไม่มีทางตั้งข้อหาได้อยู่ดี”
นรมนรู้ว่าซินดี้ มีความหมายกับราเชนอย่างไร
ซินดี้ตายแล้ว แพรวาเป็นคนที่อยู่เบื้องหลัง ราเชนอยากฆ่าเธอก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ แต่นรมนยังอยากพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้บุริศร์
ราเชนเงียบไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงอ่อนลง
“ถือว่าผมขอร้องละกัน ความแค้นเรื่องซินดี้ถ้าผมไม่ได้แก้แค้นเอง ผมไม่มีทางอยู่สงบสุขได้แน่”
นรมนถอนหายใจ “คุณคิดจะทำยังไงกับเธอคะ”
“เรื่องนี้คุณไม่ต้องห่วง แต่ผมรับประกันได้ต่อไปคุณจะไม่ได้เห็นแพรวาอีก เธอไม่สร้างปัญหาให้คุณอีกก็พอ”
ที่จริงเก็บแพรวาไว้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับนรมน สำคัญที่สุดคือเรื่องนี้เกี่ยวพันกับความสัมพันธ์ระหว่างธิดาและแพรวา ไม่ว่าเธอจะจัดการแพรวาเบาหรือหนักก็ไม่เหมาะสม จำต้องยอมรับ ถ้าส่งแพรวาให้ราเชน เป็นทางเลือกหนึ่งที่ไม่เลวจริงๆ
“ตกลงค่ะ”
“ขอบคุณครับ นรมน”
ราเชนพูดจบก็วางสาย
ลูกน้องยืนข้างหลังราเชน เห็นเขาวางสายแล้วก็พูดขึ้น “ส่งเนตราให้คนของตระกูลโตเล็กแล้ว คืนนี้ขึ้นเครื่อง แต่ทางองค์ชายสาม เหมือนจะได้ข่าวแล้ว อยากจะให้พวกเราลงมือเลยมั้ยครับ”
“ไมต้อง ถ้าเรื่องแค่นี้บุริศร์ทำไม่ได้ เขาก็ไม่สมควรเป็นคุณชายทั้งสี่ท่านแห่งเมืองชลธีแล้ว
นับแต่ซินดี้ตาย ราเชนก็ไม่มีรอยยิ้มอีก
เขาเก็บอารมณ์ไว้ลึกข้างใน
ลูกน้องถามอย่างเป็นกังวล “แต่ในเมื่อบุริศร์ถูกขังที่สถานีตำรวจ คงจะไม่ค่อยสะดวก”
“ไม่สะดวกหรือ นายประมาทเขาเกินไปแล้ว ถึงแม้ครั้งนี้กล้าณรงค์จะลอบกัดเขาแรงหน่อย แต่ไม่ถึงกับทำให้บุริศร์กลัวไม่กล้าลงมือ พวกเราทำอะไรไม่ได้ ถ้าขยับแล้วจะเปิดเผยทุกอย่าง แม้ว่าตอนนี้ไอ้สามจะสงสัยฉัน แต่ก็ไม่มีหลักฐานทำอะไรไม่ได้ ช่วงนี้แอบสืบเรื่องของเขา สั่งพวกลูกน้อง ให้เงียบเชียบที่สุด อย่าเพิ่งทำอะไรกระโตกกระตาก พยายามประหยัดแรงไว้”
“ครับ”
ลูกน้องถอยออกไป
ราเชนยืนริมหน้าต่างบานใหญ่ มองวิวทะเลตรงหน้า นัยน์ตาเหม่อมอง ไม่รู้กำลังคิดอะไร
ฝ่ายนรมนหลังจากวางสายแล้ว ก็พูดกับสมจิต “คืนนี้ให้คนไปเตรียมเฮลิคอปเตอร์ ฉันจะส่งแพรวาไป”
“ไปไหนคะ”
สมจิตรู้ว่าเมื่อครู่นรมนรับสาย แต่ไม่รู้ใครโทรมาหาเธอ อีกฝ่ายต้องการตัวแพรวาไปทำอะไรกัน
นรมนไม่ตอบคำถาม เดินออกจากบ้านเก่าตระกูลโตเล็ก
ไม่มีบุริศร์อยู่ที่นี่ เธอรู้สึกว่าบ้านเก่าว่างเปล่ามาก ว่างเปล่าจนทำให้รู้สึกอ้างว้าง
กลับมาที่ลานใหญ่เขตทหาร คุณท่านตนุวรอยู่ที่ห้องหนังสือไม่รู้กำลังทำอะไร นรมนก็ไม่เข้าไปรบกวน
เธอให้สมจิตเรียกรมิดามาหา เพื่อช่วยทำแผลให้เธอ
รมิดาถอนหายใจพูดขึ้น “แผลเธอนี่ไม่คิดจะหายแล้วใช่มั้ย วันหนึ่งฉีกสองครั้ง เธอทำอะไรนี่”
“ทำตัวให้เหมือนคนป่วยหน่อยได้มั้ย ถ้าขืนเป็นอย่างนี้อีก ฉันมัดเธอบนเตียงแน่”
คำขู่ของรมิดาทำให้นรมนหัวเราะ
“รอเรื่องนี้จบแล้ว ฉันจะพักผ่อนเงียบๆ”
“ฉันเชื่อเธอก็โง่แล้ว”
รมิดามองบน
นรมนคลานขึ้นไปบนเตียง รู้สึกเจ็บแผลที่รมิดาทำให้
เธอกัดริมฝีปากล่างพูดขึ้น “บุริศร์มีข่าวอะไรมั้ย อาการปวดประสาทของเขาเป็นยังไงบ้าง”
“น่าจะดีขึ้นแล้วล่ะ วางใจเถอะ เขาเป็นผู้ชายอกสามศอกไม่ถึงตายหรอก”
นรมนรู้สึกกลุ้มใจ
“เธอก็พูดแบบนี้กับอรรณพหรือ”
“ไม่อย่างนั้นล่ะ ฉันยังจะควบคุมเขาได้หรือ”
รมิดาพูดเป็นธรรมชาติ
แม้เธอจะพูดว่ารำคาญ แต่นรมนก็ฟังออกถึงความรักที่เธอมีให้อรรณพ
คู่รักได้อยู่ด้วยกัน เป็นเรื่องที่ดีมาก
ไม่เหมือนเธอ รู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยว ตอนกลางคืนไม่มีแม้แต่คนนอนเป็นเพื่อน
คิดถึงตรงนี้ นรมนยิ่งรู้สึกหนาวเหน็บ
“บุริศร์จะกลับมาเมื่อไหร่”
“คดีจบแล้วก็คงจะกลับมา แต่ฉันได้ยินมาราเชนไม่คิดจะเอาเรื่องสาเหตุการตายของซินดี้แล้ว”
คำพูดของรมิดาทำให้นรมนอึ้งไปนิดหนึ่ง
“ไม่เอาเรื่องแล้วหรือ ซินดี้เป็นแค่ผู้จัดการของเขา เขามีสิทธิ์เด็ดขาดหรือ”
“เธอยังไม่รู้สถานะที่แท้จริงของราเชนใช่มั้ยล่ะ”
ได้ยินรมิดาพูดอย่างนี้ นรมนก็อดที่จะอึ้งไม่ได้