ตอนที่ 1028
บทที่ 1028 ฉันอยากผ่าตัด
October 31, 2026
“เนตราถึงรึยัง?”
“ยังเลย”
“ชัยยศได้ยินเสียงโทรศัพท์ของบุริศร์รีบรับทันที”
“เกิดอะไรขึ้น?”
บุริศร์รู้สึกว่าเรื่องราวไม่ได้ง่ายขนาดนั้น
ชัยยศพูดเสียงเบาว่า ： “เครื่องบินเจอกระแสลมแรง ไม่สามารถบินมาได้ โดนบังคับให้ลงจอที่เมืองH”
บุริศร์ขมวดคิ้วแน่น
สภาพอากาศเป็นปัจจัยที่ไม่สามารถต่อต้านได้ แต่กลัวว่ากล้าณรงค์จะใช้เหตุผลนี้ในการทำอะไร
“สถานการณ์ทางนั้นของกล้าณรงค์เป็นไงบ้าง?”
“ไม่มีการเคลื่อนไหวอะไร ราเชนมารับแพรวาไปแล้ว กล้าณรงค์ต้องได้ข่าวแล้วแน่นอน หรือว่าอาจจะกำลังวิจัยอยู่ที่ประเทศFว่าจะช่วยแพรวาได้ยังไง ในเมื่อเปรียบเทียบป้าแท้ๆ กับแฟนที่มีหรือไม่มีก็ได้แล้ว ป้าแท้ๆ สำคัญที่สุด ยิ่งไปกว่านั้นสถานการณ์ตกอยู่ในมือของราเชน แพรวาจะเป็นยังไงกล้าณรงค์พอจะคิดออก ดังนั้นผมคิดว่าโอกาสที่กล้าณรงค์จะจี้เครื่องบินมีน้อย”
ชัยยศพูดสิ่งที่คาดเดาไว้ออกมา
บุริศร์กลับพูดเสียงเบาว่า“โอกาสน้อยไม่ได้หมายความว่าไม่มีโอกาส เมืองHใช่ไหม? ให้วินเซนต์ส่งคนไป”
“วินเซนต์คือใคร?”
ชัยยศตะลึง
บุริศร์เพิ่งจะนึกขึ้นได้เขาไม่ใช่พฤกษ์
ถึงแม้ชัยยศจะสามารถทำธุรกิจทุกอย่างได้อย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว แต่เขาเพิ่งจะรับต่อมา มีหลายเรื่องที่ยังไม่ชัดเจน แต่พฤกษ์ผ่านทุกสนามรบมาด้วยกันกับเขา แน่นอนว่าความสัมพันธ์ส่วนตัวและความสัมพันธ์ด้านธุรกิจนั้นชัดเจน
วันนี้จู่ๆ บุริศร์กลับไม่รู้ว่าจะอธิบายคำถามที่ว่าวินเซนต์เป็นใครให้ชัยยศเข้าใจได้ยังไง
“ช่างเถอะ ฉันโทรหาเขาเองแล้วกัน คุณให้คนของเราตามติดการเคลื่อนไหวของกล้าณรงค์อย่างใกล้ชิด ทางด้านเนตราฉันจัดการเอง”
“ได้ครับ”
หลังจากวางสาย ดวงตาบุริศร์ลึกล้ำขึ้นเล็กน้อย
พฤกษ์!
อีกนานแค่ไหนเขาถึงจะฟื้นขึ้นมา?
บุริศร์ถอนหายใจ จากนั้นโทรหาหมายเลขนั้นที่ไม่ได้โทรหามานานมากแล้ว
“พี่ใหญ่ คุณลูกไหมตอนนี้ที่นี่เวลากี่โมง? ตีสามครึ่ง! ลมอะไรพัดผ่านคุณอีก? ถึงได้โทรหาผมเวลานี้?”
วินเซนต์บ่นไปหาวไป ภาษาจีนภาษาอังกฤษสองภาษาปนกันไป บุริศร์ฟังแล้วอดขมวดคิ้วมากยิ่งขึ้นไม่ได้
“แกไม่รู้ว่าฉันโดนจับเข้าคุกหรือไง?”
“คนพวกนั้นจะไปจับคุณได้ไง? ถ้าคุณไม่ยอม ไม่ต้องพูดถึงสถานีตำรวจเล็กๆ พวกนั้นเลย แม้แต่คุกระหว่างประเทศคุณก็สามารถเข้าออกได้ตามสบาย ลูกพี่ ถามคำถามนี้กับฉันดูถูกสติปัญญาฉันเกินไปหน่อยนะ อีกอย่างตอนนี้คุณออกมาแล้วไม่ใช่หรือไง?”
คำพูดของวินเซนต์เรียกว่าหาเรื่อง
บุริศร์รู้สึกว่าตัวเองตามใจเขาเกินไปแล้ว
“ฉันไม่ถามหาแก แกไม่รู้จักคิดจะช่วยฉันหรือไง?”
“ลูกพี่เป็นใครกัน? คุณวางแผนและสั่งการ ต้องการผมที่ไหนกัน”
วินเซนต์ต่อปากต่อคำกับบุริศร์ต่อ
“ไร้สาระให้น้อยหน่อย มีภารกิจให้ทำ”
“ครับ”
วินเซนต์หยุดความคิดล้อเล่นในทันที
“ให้คนของแกพาเนตรากลับจากเมืองHมาที่เมืองชลธี อีกสักครู่จะส่งรูปไปให้ อย่าทำให้เหมือนการส่งต่อ ดีที่สุดคือทำให้เหมือนการปล้นเครื่องบิน”
“ฉันว่าง่าย ลูกพี่ จะเล่นอะไร?”
แค่ฟังวินเซนต์ก็รู้สึกว่าน่าตื่นเต้น
“ฉันใช้อาวุธได้ไหม?”
“แกไม่เข้าความหมายที่ฉันบอกว่าปล้นเครื่องบินหรือไง? แน่นอนว่าต้องทำท่าทีเป็นพวกทหารรับจ้างหรือผู้ก่อการร้าย”
บุริศร์รู้สึกว่าช่วงนี้วินเซนต์จะว่างเกินไปแล้ว ว่างจนมีเวลามาต่อปากต่อคำกับเขา
วินเซนต์ไม่รู้ว่าในใจของบุริศร์คิดจะทำอะไร ยิ้มและพูดว่า“รู้สึกดี แต่ว่าถ้าฉันเล่นใหญ่ไป ลูกพี่ต้องช่วยฉันน่ะ”
“ไม่ทำร้ายผู้บริสุทธิ์ ฉันดูสถานการณ์ก่อนค่อยว่ากัน”
บุริศร์พูดจบก็ตัดสายโทรศัพท์ ขี้เกียจจะฟังวินเซนต์พรรณนา
เขาส่งรูปของเนตราไป จากนั้นส่งข้อความให้เขาหนึ่งข้อความ
“จัดการเรื่องในมือให้เรียบร้อย และมาที่เมืองชลธีมีภารกิจให้ทำ”
“อ่อ”
วินเซนต์ตอบกลับอย่างสบายๆ
ผ่านไปไม่ถึงสองชั่วโมง ก็มีข่าวจากชัยยศว่าเนตราโดนจี้ไปแล้ว ไม่เหมือนคนของกล้าณรงค์ ลงมือรุนแรง ทุกคนต่างมีทักษะ ถึงขั้นทำให้คนของกล้าณรงค์บาดเจ็บได้กว่าครึ่ง
บุริศร์พูดอย่างนิ่งเฉยว่า“ประกาศจับ ประกาศจับเนตราทุกทาง”
“ครับ!”
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จแล้ว บุริศร์จึงหยิบกล่องยาและเดินเข้าไปในห้องนอน
นรมนยังคงหลับอยู่ ความเศร้าระหว่างคิ้วหายไปแล้ว ใบหน้าแดงดึงดูดให้คนอยากทำผิด
บุริศร์กลืนน้ำลายอย่างไม่ตั้งใจ อยากจะจัดอีกสักครั้ง แต่เมื่อคิดถึงร่างกายของนรมน เขาจึงยอมทน มองข้ามความคิดตรงหน้าไป