บทที่ 1035 เธอดูดุมาก

รถของเธอโดนคนชนเข้าแล้วจริง ๆ!

“ไม่ทราบว่า คุณเป็นเจ้าของรถคันนี้เหรอ?”

เด็กผู้หญิงที่หน้าตาน่ารักเหมือนตุ๊กตาคนหนึ่ง ยืนอยู่ตรงหน้านรมนด้วยท่าทางเก้อเขิน ท่าทีดูหงุดหงิดเป็นอย่างมาก

“ใช่ค่ะ”

นรมนจ้องมองดูท่าทางของเธอ ดูแล้วก็อายุประมาณสิบเจ็ดสิบแปด เด็กผู้หญิงแบบนี้ยังถือว่าเป็นเด็กคนหนึ่งอยู่เลยมั้ง?

เธออดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจทีหนึ่ง

“นี่คุณทำอะไรเนี่ย?”

หน้ารถของนรมนเป็นรอยบุ๋มลงไป นี่ถ้าไม่ใช่เพราะว่าอยู่ในลานจอดรถ เธอก็คงจะคิดว่าโดนคนชนเข้าตอนที่ขับอยู่บนท้องถนนนะ

เด็กผู้หญิงรู้สึกเซ็งเล็กน้อยแล้วเกาหลังหัวของตัวเองแล้วพูดขึ้นว่า “คือว่าฉันเพิ่งได้ใบขับขี่มา ตอนแรกกะว่าจะถอยรถเข้าซอง แต่ว่าถอยยังไงก็ถอยเข้าไม่ได้ แต่ว่าถอยสี่ห้าครั้งก็ยังชนโดนจุดเดิมของรถคุณติด ๆ ไปสี่ห้าครั้ง”

“สี่ห้าครั้งติด ๆ? แถมยังเป็นจุดเดิมซ้ำ ๆ อีก? นักเรียน ครูฝึกของคุณคนนี้ควรจะปลดได้แล้วมั้ง”

นรมนรู้สึกว่าวันนี้ไม่น่าออกจากบ้านจริง ๆ เลย

ตอนแรกกะว่าจะมาดูพฤกษ์และคมทิพย์ที่โรงพยาบาลสักหน่อย แต่ปรากฏว่าคนอื่นเขากลับแสดงสดชุดหนึ่งออกมากระตุ้นเธอ พอเธอจะออกไปซื้อผัก แต่ก็มาเจอคนห่วยแตกที่ขับรถแบบนี้คนหนึ่ง หรือว่าแม้แต่สวรรค์ก็ยังไม่ถูกชะตากับเธอเหรอ?

พอเด็กผู้หญิงเห็นปฏิกิริยาแบบนี้ของนรมน ก็รีบพูดขึ้นว่า “ฉันชดใช้! ฉันจะต้องชดใช้ให้แน่! แต่ว่าตอนนี้ฉันยังไม่มีเงิน สามารถเจรจากันแบ่งเป็นผ่อนจ่ายได้ไหมคะ?”

นรมนจ้องมองดูการแต่งกายทั้งตัวของเธอ ก็เป็นแค่การแต่งตัวธรรมดาทั่วไปของเด็กนักเรียน ก็เลยอดไม่ได้ที่จะใจอ่อนขึ้นมาเล็กน้อย

“ช่างเถอะ ฉันซ่อมเองก็ได้ ต่อไปคุณก็ขับรถให้มันน้อย ๆ ดีกว่า หรือโบกรถจะปลอดภัยมากกว่านะ”

ถือได้ว่าเธอเตือนด้วยความจริงใจแล้วนะ

แต่ว่าเด็กผู้หญิงกลับส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ไม่ได้ รถคันนี้ฉันเป็นคนชนพัง และฉันก็รู้ว่ารถคันนี้มีมูลค่าแพงมาก ฉันอาจจะชดใช้ไม่หมดทั้งชีวิต แต่ว่าเมื่อทำผิดแล้วก็จะต้องรับผิดชอบ ฉันชื่ออรอุรชา นี่เป็นเบอร์โทรศัพท์ของฉัน เดี๋ยวคุณส่งบิลค่าซ่อมมาให้ฉัน ฉันจะแบ่งจ่ายคืนให้คุณทุกเดือนแน่”

อรอุรชายืนกรานอย่างหนักแน่น

นรมนจ้องมองเธอดูดี ๆ ทีหนึ่ง

ดวงตาของเด็กผู้หญิงคนนี้ใสแจ๋วเป็นอย่างมาก ทำให้คนมีความรู้สึกสบายใจอย่างหนึ่ง เหมือนกับว่าเมื่อมองดวงตาของเธอก็สามารถขจัดความสกปรกและความผิดบาปทั้งหมดที่อยู่ในใจออกไปได้ยังไงอย่างงั้น

หน้าตาของเธอไม่ได้แบบที่ทำให้คนรู้สึกตกตะลึงแบบนั้น แต่ว่าอวัยวะจิ้มลิ้มทั้งห้ามาอยู่บนใบหน้าตุ๊กตานี้ ทำให้น่ามองเป็นอย่างมากเลย

นรมนรู้สึกดีต่ออรอุรชาคนนี้มาจากใจจริง

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อนรม”

“ห๋า? คุณชื่อนรมนหรือคะ? ”

แววตาของอรอุรชาดูไม่เหมือนเดิมขึ้นมาบ้างแล้ว

“ใช่ ทำไมเหรอ? คุณรู้จักฉันเหรอ?”

นรมนรู้สึกแปลก ๆ

เธอไม่เคยเจอเด็กผู้หญิงคนนี้นี่!

ถ้าเคยเจอละก็ จะต้องมีความคลับคล้ายคลับคลาซิ แต่นี่เห็นได้ชัดว่าเด็กผู้หญิงคนนี้รู้จักเธอ

อรอุรชารีบส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วก็เอาการ์ดที่อยู่ในมือยื่นไปให้

“นี่เบอร์โทรศัพท์ของฉัน อย่าลืมติดต่อฉันนะ ฉันไปก่อนแล้วค่ะ ลาก่อน”

พอพูดจบเธอก็แทบจะเหมือนกับว่าหนีออกไปจากลานจอดรถเลย

มองดูแผ่นหลังของเธอ แล้วก็มาดูการ์ดที่อยู่ในมือ บนนั้นมีตัวหนังสือที่สวยงามเขียนเบอร์โทรศัพท์เอาไว้ แค่ดูก็รู้แล้วว่าเด็กผู้หญิงคนนี้เป็นคนใสซื่อบริสุทธิ์ เพียงแต่ว่าปฏิกิริยาของเธอเมื่อกี้มันหมายความว่ายังไงกัน?

นรมนคิดไม่ตก

หรือว่าจะเป็นแค่การเสแสร้ง แต่จริง ๆ แล้วอรอุรชาไม่ได้อยากจะชดใช้ เพียงแต่แค่ใช้โอกาสมาหลบหนี?

นรมนคาดเดาไป แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก

รถคันนี้ถึงราคาจะแพงมาก เวลาซ่อมก็ค่อนข้างเปลืองเวลา แต่ว่าสำหรับเธอและตระกูลโตเล็กก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องอะไร

และอย่างรวดเร็วนรมนก็ลืมเรื่องนี้และเด็กผู้หญิงคนนี้ไปจากหัวสมองแล้ว

เธอใช้แอปขนส่งเรียกรถไปส่งถึงบ้านใหญ่ตระกูลโตเล็กเลย

รถก็ใช้ไม่ได้แล้ว ยังจะซื้อผักอะไรอีก?

ตอนที่กลับมาถึงนั้นบุริศร์ไม่อยู่ ส่วนกมลนั่งวาดรูปอยู่บนโซฟา

นรมนเดินไปแล้วมองดูทีหนึ่ง หัวคิ้วก็ขมวดกันขึ้น

ผลงานที่เด็ก ๆ วาดออกมาจะสามารถแสดงออกถึงโลกในจิตใจของเด็กมากที่สุด เมื่อก่อนรูปที่กมลวาดออกมามักจะสดใส มีแต่พัฒนามากยิ่งขึ้น แต่วันนี้รูปภาพของกมลกลับแฝงไว้ด้วยความมืดหม่นและความน่ากลัวเสี้ยวหนึ่ง

ใจของนรมนเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันที

เรื่องของอิงฟ้าบุริศร์ได้ไปจัดการแล้ว หลังจากที่โดนคนแฉหมดแล้ว เส้นทางการสอนหนังสือของเธอก็สิ้นสุดลง แล้วตัวตนคู่รักที่โดนเปิดเผยออกมา ก็โดนตัวจริงของผู้ชายพวกนั้นมาตามหาถึงบ้าน แล้วก็โดนคนเหยียดหยามและทุบตี ได้ยินมาว่าโดนถอดเสื้อผ้าออกจนหมดเกลี้ยงแล้วเอามาโยนทิ้งไว้กลางถนน จนทำให้เธอโด่งดังขึ้นมาอีกครั้ง

แต่ว่านรมนยังคงรู้สึกว่าแบบนี้แล้วก็ยังโดนลงโทษไม่พอ

สิ่งเหล่านั้นล้วนเป็นราคาที่เธอต้องจ่ายเพราะการกระทำของตัวเองทั้งนั้น แต่ว่าการทำร้ายที่เธอกระทำต่อกมลกลับไม่มีการแสดงออกใด ๆ อย่างแท้จริงเลย

เธอจำเป็นจะต้องขอโทษกมล!

นรมนไม่เคยมีความคิดที่แข็งกร้าวขนาดนี้มาก่อน แต่ว่าวินาทีนี้ พอมองเห็นลูกสาวที่ปกติร่าเริงสดใสกลายมาเป็นอย่างนี้ นรมนก็รู้สึกว่าตัวเองจำเป็นจะต้องช่วยลูกสาวทวงความยุติธรรมนี้กลับมา

เธอโทรศัพท์ให้กับสมจิต

ตั้งแต่บุริศร์กลับมา สมจิตก็กลับไปบ้านตระกูลพรโสภณ แล้วพอมาวันนี้ตอนที่ได้รับโทรศัพท์ของนรมนก็อดไม่ได้ที่จะอึ้งไปครู่หนึ่ง

“คุณนาย?”

“ขับรถมารับฉัน แล้วก็ช่วยเช็กดูหน่อยว่าตอนนี้อิงฟ้าอยู่ที่ไหน ฉันจะไปหาเธอ”

“ได้ค่ะ”

หลังจากที่สมจิตวางสายลงแล้ว ก็รีบสืบค้นรอบหนึ่ง

ที่อยู่ในตอนนี้ของอิงฟ้านั้นหาง่ายมาก ในเมื่ออยู่ในโลกโซเชียลนั้นได้กลายเป็นศัตรูของผู้หญิงทั้งหมดไปแล้ว แต่ลองค้นหาดูง่าย ๆ ก็หาเจอแล้ว

สมจิตจดที่อยู่ไว้ แล้วถึงได้ขับรถมาที่บ้านใหญ่ตระกูลโตเล็ก

นรมนจ้องมองกมล แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “ลูกรัก หม่ามี้พาหนูออกไปเที่ยวเล่นดีไหม?”

“ไม่อยากออกไปค่ะ”

กมลไม่ได้สนใจมากเท่าไหร่

เมื่อก่อนกมลได้แต่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยทุกวัน สิ่งที่อยากจะทำมากที่สุดก็คือสามารถออกไปข้างนอกได้เหมือนอย่างกับเด็กคนอื่น และเล่นให้เต็มที่ แต่ตอนนี้เด็กที่ดี ๆ คนหนึ่งกลับต้องมาเป็นอย่างนี้ จิตใจของนรมนไม่ต้องถามเลยว่าเจ็บปวดมากแค่ไหน

“กมล ไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือว่าผู้ใหญ่ ต่างก็ทำผิดกันได้ทั้งนั้น เพียงแต่ว่าทำผิดแล้วก็จะต้องรับผิด หม่ามี้พาหนูไปที่ครูอิงฟ้า ให้เธอรับผิดกับหนูดีไหมจ๊ะ?”

คำพูดของนรมนทำให้กมลอดไม่ได้ที่จะสั่นขึ้นมาทีหนึ่ง

“ผู้ใหญ่ทำผิดแล้วก็จะขอโทษเหรอคะ?”

น้ำเสียงเบา ๆ ของเธอถามขึ้นมา แววตามีแววร้อนแรงเล็กน้อย

“แน่นอน ผู้ใหญ่ทำผิดแล้วก็จำเป็นจะต้องขอโทษ”

นรมนลูบหัวของกมลเบา ๆ แล้วก็ยิ้มขึ้นอย่างอ่อนโยน

“แต่ว่าเธอดูดุมากเลยนะคะ”

เห็นได้ชัดว่ากมลยังมีความกลัวต่อเธออยู่ในใจ

“ไม่เป็นไรจ้ะ ครูอิงฟ้ารู้ตัวว่าผิดแล้ว ก็จะไม่ดุกมลอีกแล้ว หม่ามี้รับรองจ้ะ”

นรมนยังคงยิ้มอยู่ แต่ว่าในใจกลับเกลียดอิงฟ้าจะตายอยู่แล้ว

ถ้าหากว่าเธอขอโทษกับกมลดี ๆ ก็ยังดี ไม่งั้นละก็……