บทที่ 1040 ยังไงผมก็แบกรับไม่ไหว

“ขวัญตา ถือซะว่าผมขอร้องคุณละได้ไหม? ให้ผมได้อยู่อย่างสงบสักหน่อยเถอะ”

เจตต์พูดไม่ออกว่าใจมันจี๊ด ๆ ยังไง

เขาเป็นคนไข้อยู่นะ โอเคไหม

“ฉันจะไม่พูด คุณนอนพักผ่อนไปก็พอ”

คำพูดของขวัญตาทำให้มุมปากของเจตต์กระตุกขึ้นเล็กน้อย

“ที่ผมพูดหมายความว่าคุณอย่ามาปรากฏตัวต่อหน้าผมชั่วคราวได้ไหม?”

“ไม่ได้ ฉันเป็นคนที่น้องสาวคุณบอกให้มาอยู่ดูแลคุณนะ”

ขวัญตาเอานรมนออกมาอ้างโดยตรงเลย

“ใคร?”

“นรมนไง ไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องของคุณเหรอ? ทำไมเธอถึงพูดแบบนั้นล่ะ”

ขวัญตาดึงนรมนมาบังหน้าอย่างหน้าตาย แล้วเจตต์ก็หุบปากลงจริง ๆ

ถ้ารู้ว่าเอานรมนมาใช้ได้ง่ายขนาดนี้ เธอก็ควรพูดอย่างนี้ตั้งแต่แรกแล้ว

นรมนฟังขวัญตารังแกเจตต์แบบนี้อยู่ที่ด้านนอก ในใจก็รู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย

แล้วเธอก็ผลักประตูเปิดเข้าไป

“ขวัญตา ฉัน……”

“น้องสาวคุณกลับมาแล้วเหรอ? หมอว่ายังไงบ้าง? เจตต์ของบ้านเราคงจะไม่พิการอยู่บนเตียงหรอกใช่ไหม?”

ขวัญตารีบพูดขัดคำพูดของนรมนขึ้นมา

ล้อเล่นซิ

ถ้าให้เจตต์รู้เข้าว่าตัวเองดึงนรมนมาบังหน้า ต่อไปไงจะยอมพูดดี ๆ กับเธออีกเหรอ?

ขวัญตาถามไปด้วย แล้วก็กะพริบตาให้นรมนไปด้วย จนนรมนเห็นแล้วก็รู้สึกเจ็บตาแทน

พอเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเจตต์ก็มองมาที่ตัวเอง ถึงแม้ว่าความสนิทชิดเชื้อจะน้อยไปเสี้ยวหนึ่ง แต่ว่าก็ยังคงอบอุ่นอยู่

“คุณมาได้ยังไงกัน?”

“เรื่องใหญ่ขนานนี้ ถ้าฉันไม่มาคุณจะรอให้ใครมาเซ็นชื่อให้คุณผ่าตัดกัน?”

นรมนถลึงตาใส่เขาทีหนึ่ง แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “อย่าพูดคำพูดไร้เยื่อใยขนาดนั้นกับเด็กสาวเขาซิ”

ขวัญตาเห็นว่านรมนพูดแบบนี้ ก็รีบวิ่งมาอยู่ข้างหน้าเจตต์แล้วพูดขึ้นว่า “เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้วไงว่าน้องสาวของคุณแนะนำฉันมา”

ท่าทางแบบนั้นพูดไม่ออกมาว่าได้ใจขนาดไหน

ในเมื่อนรมนก็พูดแบบนี้แล้ว เจตต์เองก็ไม่รู้จะพูดอะไรดีแล้ว

เขาไอขึ้นมาทีหนึ่ง “ผมไม่เป็นไร ก็แค่อุบัติเหตุเล็ก ๆ อันหนึ่ง พักไม่กี่วันก็หายแล้ว”

“อุบัติเหตุเล็กๆ ยังต้องให้ศัลยแพทย์มือหนึ่งระดับโลกมาผ่าตัดให้อีก อุบัติเหตุของคุณนี่เล็กจริง ๆ เลยนะ เจตต์ ขอร้องล่ะเทศกาลตรุษจีนทั้งที คุณจะทำตัวดี ๆ หน่อยไม่ได้เหรอ? คุณว่าจะออกนอกประเทศไปเที่ยวเล่น ก็ไม่มีใครห้าม แต่ว่าคุณกลับมาในสภาพแบบนี้ จะให้คนได้มีเทศกาลตรุษจีนดี ๆ หน่อยได้ไหม?”

คำพูดของนรมนทำให้หน้าของเจตต์รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นเล็กน้อย

“ผมไม่ได้อยากจะทำให้คุณเป็นห่วง”

“แบบนั้นก็ดี หาผู้หญิงคนหนึ่งแล้วใช้ชีวิตดี ๆ อยู่ในเมืองชลธีดี ๆ เลิกออกไปโอ้อวดไปทั่วได้แล้ว แค่ช่วงระยะเวลาสั้นที่ไม่เจอคุณ คุณนี่เก่งนะ พาผู้หญิงกลับมาทีละสองคนเลย ยังไง? หรือคุณอยากจะกอดซ้ายคนหนึ่งขวาคนหนึ่งหรือไง?”

คำพูดของนรมนทำให้เจตต์มึนงงไปเลย

“อะไรผู้หญิงสองคนเหรอ? ผู้หญิงสองคนไหนกัน?”

“ก็อรอุรชาไง นี่ก็เป็นเพราะว่าเธอบอก ฉันถึงได้รู้ว่าคุณนอนโรงพยาบาลนะ ”

เจตต์หรี่ตาคิดไปครู่หนึ่ง แต่ก็คิดไม่ออกว่าอรอุรชาคือใคร

ขวัญตาพูดเสียงเรียบขึ้นว่า “ก็คือเด็กนักเรียนคนนั้นที่คุณไปช่วยเหลือให้ได้เรียนมหาลัยไง ไม่รู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่ เป็นถึงเด็กมหาลัยแล้วยังต้องการให้ช่วยเหลืออีก? เธอมีเวลาและเรี่ยวแรงที่จะไปทำงานเลี้ยงดูตัวเองได้ โอเคไหม”

พอโดนขวัญตาพูดเตือนแบบนี้แล้ว เจตต์ถึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้

“ผมไม่สนิทกับเธอ”

“ไม่สนิทคนเขาจะมีเบอร์โทรศัพท์ของคุณเหรอ? ไม่สนิท คุณเกิดอุบัติเหตุแล้ว คนเขาจะโทรศัพท์หาเธอเป็นคนแรกเหรอ? แจตต์ ขอร้องล่ะ ต่อไปคุณช่วยมีสมองหน่อยได้ไหม?”

จากปฏิกิริยาของเจตต์นรมนสามารถมองออกได้ว่า เจตต์ไม่ได้สนิทกับอรอุรชาคนนั้นจริง ๆ

แต่ว่าถ้าไม่สนิทกันจริง ๆ ละก็ งั้นการกระทำทั้งหมดของอรอุรชาก็จำเป็นจะต้องตรวจสอบสักหน่อยแล้ว

ในส่วนนี้เจตต์เองก็ไม่ได้โง่ แน่นอนว่าต้องนึกออกอยู่แล้ว

ยากที่ขวัญตาไม่ได้มาพูดแทรก ในขณะที่เขาและนรมนพูดคุยกันนั้น ขวัญตาก็ได้ปลอกแอปเปิลเสร็จแล้วลูกหนึ่งแล้วยื่นมาให้เจตต์

“เอ้า กินสักลูกเถอะ แอปเปิลมีสารอาหารเยอะ”

หัวคิ้วของเจตต์ขมวดกันเล็กน้อย

“ให้นรมนกินเถอะ ผมไม่ชอบกิบแอปเปิล”

ขวัญตากลับจ้องมองเขาแล้วพูดว่า “น้องสาวก็ต้องมีประธานบุริศร์มารักใคร่อยู่แล้ว ยังต้องให้คุณเป็นกังวลอีกเหรอ? แล้วอีกอย่างตอนนี้คุณเป็นคนป่วย รีบกินเร็ว ๆ ไม่งั้นฉันจะป้อนคุณนะ”

ประโยคสุดท้ายนั่นทำให้เจตต์ตัวสั่นทั้งตัวขึ้นมาทันที จากนั้นก็รีบรับแอปเปิลมากัดอย่างแรงคำหนึ่ง อย่างกับว่าแอปเปิลนั่นเป็นขวัญตายังไงอย่างงั้น

นรมนหัวเราะขึ้นมาทันทีเลย

ยังมีคนสามารถปราบเจตต์ให้อยู่หมัดได้ด้วยจริง ๆ

แล้วขวัญตาก็หยิบส้มออกมาจากตะกร้าผลไม้อีกลูกยื่นให้กับนรมน และยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “ผู้หญิงต้องเสริมวิตามินหน่อยถึงจะดี”

“ขอบคุณ”

นรมนรับมาอย่างมีมารยาท

เธอจำได้ว่าตอนที่ตัวเองออกไปจากห้องผู้ป่วยนั้น ในห้องไม่มีอะไรเลยนี่ แล้วเวลาแค่สั้น ๆ นี้ ในห้องมีแจกันเพิ่มขึ้นมาอันหนึ่ง ในแจกันมียังมีดอกได้ปักอยู่ช่อหนึ่ง ที่ข้าง ๆ มีตะกร้าผลไม้ ผลไม้สดใหม่อะไรก็มีหมด แถมยังแทบจะเป็นผลไม้ที่เจตต์ชอบกินทุกอย่าง

ที่เหลือด้านข้างยังมีโจ๊กถ้วยเล็ก ๆ วางอยู่ ดูไม่ชัดว่าเป็นโจ๊กอะไร แต่ว่าดูท่าทางน่าจะไม่เลวเลย

“ของพวกนี้เป็นของที่คุณเพิ่งสั่งซื้อเข้ามาเหรอ?”

นรมนถามขึ้น

ขวัญตารีบพูดขึ้น “ของที่สั่งมาไม่สะอาด ฉันก็เลยให้พ่อครัวที่บ้านฉันทำมา ตั้งแต่รู้ว่าเขาเกิดอุบัติเหตุขึ้น ฉันก็ให้พ่อครัวที่บ้านเตรียมไว้ให้แล้ว ให้เขากินผลไม้รองท้องไปก่อน ฉันได้ยินมาว่าก่อนการผ่าตัดเขาเพิ่งกินข้าวมา เลยกลัวว่าหลังผ่าตัดแล้วมากินโจ๊กต่อจะทำให้ปวดกระเพาะเอา ยังไงก็ให้ผ่อนคลายหน่อยก่อนดีกว่า”

นรมนไม่ได้พูดอะไร แล้วมองเจตต์อย่างความหมายไม่ชัดเจนทีหนึ่ง