บทที่ 1041 ผมชอบความต่างของส่วนสูงระหว่างผมกับคุณ

บุริศร์รู้สึกเสียใจอยู่ครู่หนึ่ง

นี่ไม่ได้นำตัวป้องไปขายแล้วใช่ไหม?

เขากระแอมและพูดว่า "เราเพิกเฉยต่อรายละเอียดเหล่านี้ได้ไหม?"

"อืม โอเคค่ะ เมื่อครู่ที่คุณพูดคำหวานเพื่อให้ฉันสบายใจ ฉันไม่ถือสาหรอกค่ะ"

นรมนพูดขึ้น

บุริศร์แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เมื่อรถสตาร์ท บุริศร์ก็พูดอีกครั้ง "ผมกำลังพูดจากก้นบึ้งหัวใจ ไม่ใช่คำหวาน"

"รู้แล้วค่ะ"

นรมนคิดว่าในเวลานี้บุริศร์น่ารักจริงๆ

เธออดไม่ได้ที่จะยกริมฝีปากขึ้น

"ว่าแต่ พรุ่งนี้กานต์จะมาจากเลี้ยงของเราไหมคะ?"

แม้ว่าเธอจะไปหากานต์ในค่ายทหารแล้ว แต่นรมนก็อยากจะถาม ถ้ากลับมาไหม เธออยากซื้อเสื้อผ้าให้กานต์สักชุด

ลูกโตเร็วมากหลังกลับจีน เสื้อผ้าเมื่อก่อนก็เล็กหมดแล้ว ถึงลูกชายจะหล่อในชุดทหาร แต่เธอก็ยังหวังจะซื้อเสื้อผ้าให้เขาด้วยตัวเอง และไม่มีเวลามากที่จะซื้อเสื้อผ้าให้เขา

บุริศร์กล่าวเบาๆ "ผมไม่แน่ใจเรื่องเวลาของกานต์ เดี๋ยวผมถามพี่คริชณะให้นะ"

"แล้วพรุ่งนี้ทุกคนจะพาเด็กๆ ไปไหมคะ?"

"อาจจะครับ"

บุริศร์ไม่รู้อะไรมากเช่นกัน

มันเป็นเพียงการรวมตัวของพี่น้อง เขาไม่ได้คิดอะไรมาก แต่เห็นได้ชัดว่านรมนคิดอย่างรอบคอบและครอบคลุมมาก

แต่อีกแง่มุมหนึ่งที่ ก็เผยให้เห็นว่านรมนยังคงสนใจและประหม่ามากขนาดไหน?

มีร่องรอยของการตำหนิตนเองและความรู้สึกผิดในสายตาของบุริศร์

"ไม่ต้องกังวล และไม่ต้องกดดัน พวกเขาเป็นคนที่คุณรู้จักทั้งหมด นอกจากพี่คริชณะและพี่สะใภ้แล้ว พวกเขายังคุยง่ายอีกด้วย ไม่ต้องกังวล"

"ค่ะ"

นรมนพยักหน้า แม้ว่าเธอจะยังประหม่า แต่บุริศร์ก็พูดอย่างนั้นแล้ว เธอจะพูดอะไรได้อีก?

ทั้งสองไปที่ห้างสรรพสินค้าและตรงไปที่พื้นที่วีไอพี

ในที่นี้ส้วนเป็นเสื้อผ้าลิมิเต็ดอิดิชั่นออกใหม่

นรมนเลือกชุดลำลองให้บุริศร์เป็นครั้งแรก อดพูดไม่ได้เลยว่าบุริศร์เป็นไม้แขวนเสื้อที่ดีจริงๆ ใส่อะไรก็ดูดีไปหมด

เธอมองไปที่บุริศร์ที่ลองชุดออกมาอย่างลุ่มหลงเล็กน้อย ดวงตาของเธอก็สว่างขึ้น

"ที่รัก คุณหล่อมาก"

บุริศร์ที่ได้รับการเชยชมจากนรมนก็ยกยิ้มขึ้นเหมือนเด็ก

"คุณตาถึงนะครับ"

"แน่นอนสิคะ"

นรมนเงยหน้าขึ้นอย่างมีความสุข เพียงเพื่อตระหนักว่าจิตวิญญาณของพนักงานร้านค้าหญิงหลายคนถูกบุริศร์ชักจูงไปแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะกระแอ่มและพูดว่า "ช่วยถือชุดนี้ให้ฉันด้วยค่ะ"

พนักงานพูดอย่างรวดเร็ว "คุณนายคะ ไม่ซื้อเพิ่มอีกสักสองชุดให้สามีคุณหน่อยเหรอคะ? เขาใส่แล้วหล่อมาก......"

"เสื้อผ้าของสามีฉันจะสั่งตัดทั้งหมดน่ะค่ะ วันนี้ฉันอยากซื้อเท่าที่ต้องการ คงไม่ซื้อเพิ่มแล้ว ช่วยใส่ถุงให้ด้วยค่ะ"

นรมนรู้สึกว่าหลังจากนี้บุริศร์ไม่ควรมาลองชุดข้างนอกแล้ว

มันอวดโก้เกินไป

พนักงานรู้สึกเสียดายเล็กน้อย แต่ก็นำไปใส่ถึงให้บุริศร์

นรมนเลือกชุดอื่นสำหรับกานต์ นอกจากนี้เธอยังมองชุดทางการสีดำอีกชุดหนึ่ง ซึ่งเธอรู้สึกว่าเหมาะสำหรับกิจจา แต่เสียดายที่เด็กคนนั้นไม่อยู่แล้ว

"คุณคิดอะไรอยู่?"

ไม่รู้ว่าบุริศร์มาโอบเอวเล็กของนรมนจากด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ และลมหายใจที่คุ้นเคยก็ห่อหุ้มเธอไว้อย่างสมบูรณ์

นรมนกล่าวอย่างเสียใจ "ไม่รู้ว่าตอนนี้กิจจาจะเป็นอย่างไรบ้าง จะกลับมาได้ไหม ฉันคิดว่าชุดนี้เหมาะกับเขามากทีเดียว"

"ถ้าเหมาะกับเขาก็ซื้อเลยครับ เขาจะได้ใส่แน่นอน"

บุริศร์รู้ว่านรมนเสียใจเรื่องกิจจา ดังนั้นจึงไม่พูดอะไร

นรมนพยักหน้าและซื้อรวมกับเสื้อผ้าของกานต์

ทันใดนั้นเธอก็นึกบางอย่างได้ และพูดว่า "ว่าแต่ กิจจาบอกว่าโรคประสาทของคุณสามารถรักษาให้หายขาดได้"

"หืม? คุยโทรศัพท์กันเหรอ?"

"วิดีโอคอลกันค่ะ เขาบอกว่ามีหนังสือโบราณอยู่ในห้องโถงบรรพบุรุษของหมู่บ้านดารายน มีบันทึกอยู่ในนั้น แต่ครั้งก่อนที่เราไป เราไม่พบหนังสือโบราณเล่มนั้นไม่ใช่เหรอคะ?"

นรมนรู้สึกเศร้าเมื่อคิดว่าบุริศร์ยังคงทุกข์ทรมานจากโรคประสาท

เธอมักจะต้องการช่วยเขารักษามัน

บุริศร์กล่าวอย่างเฉยเมย "เราอาจหามันไม่เจอ แต่มีใครบางคนสามารถหามันได้ เดี๋ยวค่อยคุยล่ะกันครับ"

"เดี๋ยวค่อยคุยอะไรกันคะ ถ้าโรคประสาทของคุณไม่หาย ฉันก็จะไม่มีวันกินอิ่มนอนหลับ คิดว่าทำเพื่อฉันได้ไหมคะ แล้วเราหาเวลาไปหามันอีกดีไหมคะ?"

"ครับ เอาตามที่คุณว่าเลย"

บุริศร์กลัวว่านรมนจะเป็นกังวล ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่เห็นด้วยกับเธอ แต่เขาไม่ได้ตั้งความหวังไว้ในใจมากนัก

แม้แต่ป้องยังบอกว่าไม่มีทางแล้ว เขาก็ไม่ดึงดันแล้ว โชคดีที่ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาภาระงานลดลง และเขาก็ไม่มีอาการกำเริบแล้ว

เมื่อเห็นว่าเขาเห็นด้วยแล้ว นรมนก็ซื้อเสื้อผ้าทั้งหมดด้วยรอยยิ้ม

พนักงานคิดราคาแล้วมองตรงไปที่บุริศร์แล้วพูดว่า "สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย รวมเป็น 183600 ค่ะ เป็นบัตรเครดิตหรือเปล่าคะ?"

บุริศร์มองตรงไปที่นรมนและพูดว่า "ที่รัก จ่ายเงินด้วยครับ"

นรมนชะงักไปเล็กน้อย

แม้ว่าบุริศร์จะให้บัตรไว้กับเธอ แต่เขาก็ยังมีเงินติดตัวอยู่ ประธานใหญ่ออกมาข้างนอกคงไม่ลืมเอาเงินติดตัวมาด้วยหรอก ดังนั้นที่บุริศร์ทำแบบนี้ ทำให้นรมนสับสนเล็กน้อย

ใบหน้าของพนักงานเปลี่ยนไปเล็กน้อย

หนุ่มหล่อคนนี้เกาะผู้หญิงกินเหรอเนี่ย!

ที่แท้ก็ไม่มีผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ

เมื่อเห็นการดูถูกในสายตาของพนักงาน นรมนก็เข้าใจในทันใด

นี่คือการปราบของสามีเธอเพื่อหลีกเลี่ยงการดึงดูดของเหล่าผู้หญิงใช่ไหม?

นรมนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุขมาก

เธอหยิบกระเป๋าเงินของเธอออกมา และหยิบบัตรสีดำของบุริศร์ออกมา

"รูดบัตรค่ะ"

พนักงานเคารพนบนอบทันที เมื่อเห็นบัตรสีดำของนรมน