บทที่ 1042 ถ้าอย่างนั้นผมก็น่าสงสารมากๆ

"ทำไมครับ? ผมพูดผิดอีกแล้วเหรอ?"

นรมนที่ได้ยินบุริศร์พูดคำว่า "อีกแล้ว" ก็โกรธไม่ลงในทันที

"เปล่าค่ะ ฉันก็ไม่ได้จะซื้อให้คุณเหมือนกัน ไปกันเถอะค่ะ"

เธอดึงบุริศร์ ทำเอาบุริศร์มึนงง

"คุณไม่อยากกินเหรอ?"

"ฉันกำลังลดน้ำหนักอยู่"

"คุณผอมจนจะเห็นซี่โครงอยู่แล้ว ยังจัลดน้ำหนักอะไรอีก? แต่ว่าการกินของหวานตอนกลางคืนมันก็ไม่ดีจริงๆ"

คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนอยากจะปิดปากของเขาจริงๆ

"ไปกันเถอะค่ะ ไปซูเปอร์มาร์เก็ตกัน"

เมื่อนรมนเห็นซูเปอร์มาร์เก็ตข้างๆ จึงพาบุริศร์ไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ต

บุริศร์ยังคงไม่เข้าใจว่านรมนหมายถึงอะไรตรงที่หน้าร้านเค้ก

"เมื่อครู่นี้ที่ประตูร้านเค้กคุณต้องการจะทำอะไรครับ?"

เมื่อเห็นว่าเขายังสงสัยอยู่ นรมนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจและพูดว่า "ฉันแค่เตือนคุณว่าใกล้จะวันเกิดของคุณแล้ว คุณจำสิ่งที่ฉันพูดกับคุณเมื่อตอนที่ฉันไปเยี่ยมคุณได้ไหมคะ? ฉันบอกว่าในวันเกิดของคุณหวังว่าเราสองคนจะออกไปเที่ยวด้วยกัน แต่นี่ก็ใกล้เข้ามาแล้ว และฉันไม่เห็นคุณวางแผนจะทำอะไร บุริศร์ คุณช่วยใส่ใจคำพูดของฉันหน่อยได้ไหมคะ?"

บุริศร์ผิดจริงๆ

"ที่รัก คุณรู้ได้อย่างไรว่าผมไม่วางแผน? สิ่งที่ต้องควรทำผมได้เตรียมการไว้หมดแล้ว"

"คะ? ฉันไม่ได้บอกคุณว่าจะไปที่ไหน คุณจะวางแผนได้อย่างไร? นอกจากนี้ทำไมฉันถึงจำไม่ได้ว่าคุณเคยพูดกับฉันเกี่ยวกับเรื่องนี้?"

การแสดงออกของ นรมนเป็นเรื่องปกติที่จะบอก บุริศร์ ว่าเขาบอกว่าเขาได้ไปประเทศ F ในวันนั้น

บุริศร์ถอนหายใจอยู่ในใจ และพูดถึงการไปที่ประเทศFอีกครั้ง

"ผมได้บัตรผ่านทั้งหมดที่นั่นแล้ว คุณไม่ได้ตั้งใจจะไปตรวจสอบว่าแม่ของฟางเจ๋อเป็นป้าของคุณรึเปล่าเหรอ?"

"อ่า ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องนั้น แต่ตรวจสอบเรื่องนั้น ฉันไม่อยากให้วันเกิดของคุณสูญเปล่าไปกับเรื่องแบบนั้น บุริศร์ ฉันอยากฉลองวันเกิดกับคุณสองคน"

นรมนงอริมฝีปากเล็กน้อย และคาดหวัง

บุริศร์ยิ้มและพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นเราไปทะเลกันไหม?"

"ไปทะเลกันแค่สองคนรึเปล่าคะ?"

"ตามใจคุณเลย"

"ห้ามมีคนอื่น แม้แต่กมลก็ห้ามนะคะ!"

นรมนประกาศอำนาจเหมือนกับเด็กๆ

บุริศร์หลงรักสิ่งที่เธอเป็นอยู่ตอนนี้ และพูดอย่างรวดเร็วว่า "โอเคครับ"

"อย่าสัญญากับฉันตอนนี้เลยค่ะ เดี๋ยวพอลูกสาวของคุณร้องไห้คุณก็ใจอ่อน"

นรมนรู้นิสัยบุริศร์มากที่สุด

บุริศร์พูดอย่างเงียบๆ "ถ้าผมไม่พูด ลูกคงจำวันเกิดผมไม่ได้"

"ขอให้เป็นแบบนั้นนะคะ"

ทั้งสองไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตพร้อมกับพูดคุยกันไปด้วย

วันนี้ในซูเปอร์มาร์เก็ตมีการลดราคา คนเลยค่อนข้างมากกว่าปกติ

นรมนกลัวจริงๆ ว่าบุริศร์จะถูกป้าคนไหนลักพาตัวไป ดังนั้นจึงคว้าแขนของเขาไปซื้อของด้วย

บุริศร์อดหัวเราะไม่ได้เมื่อเห็นว่านรมนปฏิบัติต่อตัวเองเหมือนกับเด็กๆ

ความรู้สึกนี้มันดีจริงๆ

แม้ว่าจะเสียงดัง แต่ก็ดูมีชีวิตชีวามาก

บุริศร์ถูกนรมนลากไปตลอดทางเพื่อซื้อของมากมาย และในที่สุดก็เข้าแถวเพื่อจ่ายเงิน โดยไม่อิดออดแม้แต่น้อย

หลังจากออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต นรมนยังคงอยากไปร้านอื่น แต่ก็หมดแรงแล้ว

เหนื่อยมาก!

ร่างกายนี้จำเป็นต้องได้รับการพักผ่อนแล้วจริงๆ

เมื่อเห็นว่าเธอเหนื่อยมาก บุริศร์ก็พูดเบาๆ ว่า "ผมอุ้มคุณกลับดีกว่า"

"ไม่เป็นไรค่ะ ในมือคุณยังถือของอยู่เลย"

"ไม่เป็นไรครับ ขึ้นมาเถอะ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปคุณต้องไปออกกำลังกายตอนเช้ากับผมนะ"

นรมนยังคงประทับใจในครึ่งประโยคแรกของบุริศร์ พอได้ยินครึ่งประโยคหลังก็ไม่อยากเดินต่อขึ้นมาดื้อๆ

"บุริศร์ คุณโหดร้ายไปแล้ว"

"เพื่อที่เราสองคนจะได้อยู่ด้วยกันไปจนแก่เถ้า ผมคิดว่าข้อเสนอของผมคือข้อเสนอที่ดีนะ"

บุริศร์ไม่ได้ใจอ่อนลงเพราะการแสดงออกของนรมนเลย

ร่างกายของนรมน ถ้าไม่ออกกำลังกายไม่ดีแน่

"ข้อเสนอที่ดีอะไรคะ ฉันอยากนอนตื่นสายๆ"

"คุณค่อยกลับมานอนหลังจากที่ออกกำลังกายเสร็จไงครับ"

ณ จุดนี้ การสนทนาของบุริศร์

แม้ว่านรมนจะรู้สึกไม่โอเคเท่าไหร่ แต่ก็พบว่าถ้าตัวเองไม่ออกกำลังกาย เธอต้องอายุสั้นแน่ๆ

"ก็ได้ค่ะ แต่อย่าออกหนักมากนะคะ"

"จะพยายามครับ"

บุริศร์นั่งยองลงต่อหน้านรมน

เมื่อคิดถึงการตื่นเช้าเพื่อไปออกกำลังกายตอนเช้า เธอจึงปีนขึ้นไปบนหลังของบุริศร์

หลังของบุริศร์อบอุ่นและกว้าง ซึ่งทำให้รู้สึกปลอดภัย

นรมนไม่รู้ว่าเธอเหนื่อยจากการซื้อของหรืออะไร จึงผล็อยหลับไปบนหลังของบุริศร์

เมื่อบุริศร์ได้ยินการหายใจอย่างสม่ำเสมอของเธอ ก็ผงะอย่างอดไม่ได้ แล้วยิ้มขึ้น เดินกลับไปที่บ้านใหญ่ตระกุลโตเล็ก

กมลเห็นบุริศร์กลับมาก็รีบไปเดินเข้าไปหา ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นบุริศร์แบกนรมนไว้บนหลังของเขา

"หม่ามี้โตขนาดนี้ยังต้องให้แด๊ดดี้อุ้มอีกเหรอคะ?"

น้ำเสียงของกมลไม่พอใจอย่างมาก

บุริศร์ยิ้มและพูดว่า "หม่ามี้จะก็อายุไม่น้อยแล้ว และก็เป็นภรรยาของแด๊ดดี้ด้วย สามีอุ้มภรรยา เป็นธรรมดาอยู่แล้ว"

"สามีต้องอุ้มภรรยาตลอดเลยเหรอคะ"

"แน่นอนครับ"

บุริศร์ลูบหัวกมลอย่างนุ่มนวล ยิ้มและอุ้มนรมนเข้าไปในห้องนอน

เขาถอดรองเท้าของเธอออกและพบว่าฝ่าเท้าของนรมนนั้นแดงและบวมเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ถอดเสื้อคลุมออก และไปเข้าห้องน้ำเพื่อเอาน้ำร้อนและล้างเท้าให้เธอ

นรมนที่ถูกรบกวนการนอนหลับ ก็ไม่พอใจเล็กน้อย สะบัดสองเท้าไปมา ทำให้น้ำล้างเท้าเทลดบุริศร์ไปทั่วร่าง

บุริศร์มองเธออย่างตลกและพูดว่า "พอแล้วครับ คุณนอนเถอะ"

"คุณล้างแบบนี้ฉันจะนอนได้ยังไงคะ?"

นรมนพึมพำ เปลือกตาของเธอลืมไม่ขึ้น