บทที่ 1044 เพราะคุณคือคุณนายรัตติกรวรกุล

"เกิดอะไรขึ้นคะ?"

นรมนถามพลางขยี้ตา

บุริศร์ลูบหัวของเธอและพูดว่า "ไม่มีอะไรครับ คุณนอนเถอะ ผมจะโทรไปที่อำเภอสักหน่อย"

"รีบอะไรขนาดนั้น พรุ่งนี้ไปจดไม่ได้เหรอคะ?"

นรมนรู้ว่าเจตต์เป็นต้นคิด และไม่คิดถึงขวัญตามาก่อน

เธอหาวและนอนลงอีกครั้ง

บนเตียงนั้นอุ่นเสมอ

จะดีกว่าถ้ามีความอบอุ่นจากอีกคน

นรมนพึมพำ "คุณเร็วเข้า ฉันนอนไม่หลับถ้าไม่มีคุณ"

คำพูดนี้ฟังดูผ่อนคลายมาก

มุมริมฝีปากของบุริศร์ยิ้มขึ้นเล็กน้อย

"ครับ"

หลังจากพูดจบ เขาก็หยิบโทรศัพท์และเดินออกจากห้องนอนไป

ขวัญตาร้อนรนจนขนลุกไปทั้งตัว

"โถ่ ประธานบุริศร์ ในขณะที่พวกคุณแสดงความรักกันช่วยวางโทรศัพท์ก่อนได้ไหม?"

"ไม่มีใครให้คุณฟัง"

บุริศร์อารมณ์ดี และไม่ได้ใส่ใจคำล้อเลียนของขวัญตา

"ครั้งนี้เท่านั้น อย่าทำแบบนี้อีก คุณก็ได้ยินแล้ว นรมนของผมพูดว่า นอนไม่หลับถ้าไม่มีผมอยู่ด้วย"

"โอเคค่ะๆๆ รู้แล้วว่าพวกคุณรักกัน รีบจัดการให้ฉันที ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่รบกวนคุณอีก และจะจัดการกับกิ๊กเหล่านั้นให้พวกคุณด้วย"

บุริศร์หัวเราะเยาะและพูดว่า "นั่นคือกิ๊กของคุณมากกว่า?"

"โถ่ คุณไม่ต้องสนใจหรอกว่าเป็นใคร ฉันถามคุณว่าคุณต้องการให้เจตต์หยุดสนใจภรรยาของคุณไหม? ถ้าคุณต้องการก็ช่วยเหลือฉัน เขาให้เวลาฉันหนึ่งคืน เขาทำให้ฉันลำบาก แต่ฉันคือขวัญตาที่เป็นคนประเภทจะหลบหนีเมื่อเจอความยากลำบากเหรอ"

ขวัญตาเชิดหน้าอย่างมีชัย

บุริศร์กล่าวด้วยเสียงต่ำ "ผมขอแนะนำคุณหน่อยนะ คิดดีแล้วเหรอ แต่งงานกับผู้ชายที่มีผู้หญิงอีกคนในใจของเขา คุณจะต้องทุกข์ทรมานขนาดไหน"

"ไม่เป็นไร ผู้หญิงในใจของเขาเป็นคนที่เขาไม่สามารถเจอได้อีกตลอดชีวิต ดังนั้นทำไมต้องกังวลคะ? ตราบใดที่ฉันปฏิบัติต่อเขาอย่างดีและรักเขาสุดหัวใจ คนนั้นมีความรู้สึก ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเจตต์จะไปตกหลุมรักฉัน"

"แล้วถ้าคุณพยายามแล้วแต่เขายังไม่ตกหลุมรักคุณล่ะ?"

คำถามของบุริศร์ทำให้ขวัญตาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มพร้อมพูดว่า "ไม่ตกหลุมรักก็ไม่ตกหลุมรักสิ แต่อย่างน้อยฉันก็พยายามเต็มที่แล้ว ในท้ายที่สุดถ้าเขาก็ยังไม่รักฉัน ฉันจะปล่อยเขาให้เป็นอิสระ"

"แล้วคุณล่ะ? ความรักที่คุณให้ไปจะทำอย่างไร?"

"ช่วยไม่ได้ค่ะ ประธานบุริศร์ ทำไมวันนี้คุณพูดมากจังคะ ภรรยาของคุณไม่ได้บอกให้คุณรีบกลับไปนอนเหรอ? คุณควรรีบทำให้ฉันให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้นะ ส่วนหลังจากนี้จะเป็นอย่าง ใครจะรู้ว่าอุบัติเหตุหรือความโชคร้ายจะเกิดขึ้นก่อนล่ะคะ? ตอนนี้ฉันรู้แค่ว่า เจตต์ให้โอกาสฉันแล้วฉันจะคว้ามันไว้ ตราบใดที่ฉันเป็นภรรยาโดยชอบธรรมของเขา ฉันสามารถดูแลความรัก การแต่งงาน และเขาได้ดี ส่วนเรื่องอื่นๆ ค่อยๆ ดูไปก็ได้นี่คะ"

แม้ว่าขวัญตากำลังยิ้ม แต่ก็มีน้ำตาคลออยู่ในดวงตา แต่เธอก็ควบคุมไว้

เส้นทางนี้เป็นทางเลือกของเธอเอง ผู้ชายคนนี้คือคนที่เธอรัก ไม่ว่ายังไง เธอจะเดินต่อไปไม่ยอมแพ้

บุริศร์สะเทือนใจเล็กน้อย และพูดขึ้น

"หลังจากนี้ถ้าเขรังแกคุณ คุณสามารถมาบ่นให้นรมนฟังได้"

"โอ้ ประธานบุริศร์ให้การสนับสนุนที่แข็งแกร่งแก่ฉันเหรอคะ?"

ขวัญตาโล่งใจทันที

"ผมกลัวคุณตัวคนเดียวจะหนักเกินไป ถ้าไปต่อไม่ไหวแล้วยอมแพ้ พอถึงตอนนั้นเขามายุ่งกับภรรยาผมอีกจะทำยังไง? เราเรียกว่าผลประโยชน์ร่วมกัน แต่คุณต้องแน่ใจ ว่าไม่ว่าเจตต์จะทำอะไร คุณห้ามมาพาลใส่นรมน คุณห้ามโกรธเธอ และห้ามทำอะไรที่มันรุนแรงกับภรรยาผม"

"ฉันสัญญา ผู้ชายที่ฉันชอบไม่รักฉัน นั่นเป็นเพราะฉัน จะไม่พาลใส่ผู้หญิงคนอื่นทำไมคะ? ผู้หญิงด้วยกันจะมาทำผู้หญิงด้วยกันลำบากใจทำไม! ไม่ต้องกังวลค่ะ ฉันจะไม่พาล นี่คือเรื่องฉันและเจตต์สองคน"

การรับรองของขวัญตาทำให้บุริศร์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าคนอย่างเจตต์ควรถูกควบคุมโดยผู้หญิงอย่างขวัญตา

"โอเค ผมจะจัดการให้ แต่พ่อคุณทางนั้นคุณคิดดีแล้วใช่ไหม"

"โถ่ ประธานบุริศร์ ทำไมคุณจุกจิกจังล่ะคะ"

นี่เป็นครั้งแรกที่บุริศร์ถูกพูดถึงแบบนี้ และอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว

หลังจากที่วางสายแล้ว เขาก็โทรหาอำเภอทันที

ผู้คนของอำเภอต่างหลับกันแล้ว แต่หลังจากรับโทรศัพท์และคำสั่งจากบุริศร์ พวกเขาก็รีบแต่งตัวและไปที่อำเภอทันที

หลังจากที่ขวัญตาวางสาย ก็กลับไปที่ห้องผู้ป่วยด้วยรอยยิ้ม

เจตต์มองดูเธอด้วยรอยยิ้ม และถอนหายใจอยู่ภายใน

"เมื่อกี้ผมพูดเล่น"

"แต่ฉันเอาจริง เจตต์ คุณจะกลืนน้ำลายตัวเองเหรอ? ทำไมคะ? คุณกลัวการแต่งงานเหรอ?"

ขวัญตามองไปที่เจตต์อย่างยั่วยุ

เจตต์รู้สึกหดหู่มาก

คนที่สามารถจัดคนของอำเภอในช่วงเวลาสั้นๆ เช่นนี้ได้ นอกจากคุณชายทั้งสี่ของเมืองชลธีแล้วจะยังมีใครได้อีก?

เมื่อครู่ทำไมเขาถึงไม่นึกถึงบุริศร์กัน?

"คุณกับบุริศร์ญาติดีกันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"