บทที่ 1045 ในที่สุดคุณก็แต่งงานแล้ว

หลังจากในส่วนของที่ว่าการอำเภอสิ้นสุดลง เขาก็โทรหาบุริศร์

ทันทีที่บุริศร์ขึ้นบนเตียง นรมนก็เอนกายและเอาแขนโอบเอวของเขา ก็ได้ยินโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง

คิ้วของนรมนขมวดเข้าหากันแน่น

"มีอะไรอีกเหรอคะ? ทำไมคืนนี้คุณยุ่งจังคะ? ปิดโทรศัพท์ได้ไหม?"

สำหรับความหงุดหงิดของภรรยา บุริศร์เชื่อฟังเป็นอย่างมากและปิดโทรศัพท์โดยไม่แม้แต่จะมอง

"นอนเถอะ ผมสัญญาว่าจะไม่มีใครมารบกวนคุณอีก"

บุริศร์ตบหลังนรมนเบาๆ

นรมนบ่นและผล็อยหลับไปในท่าที่สบาย

ณ ที่ว่าการอำเภอจะโทรอีกรอบก็ได้ปิดเครื่องแล้ว

เขารู้ว่าตัวเองอาจขัดจังหวะการพักผ่อนของบุริศร์ ดังนั้นจึงไม่กล้าโทรอีก และจากไปอย่างเงียบๆ

นรมนนอนหลับสบายมาก ในตอนที่เธอลืมตาขึ้น บุริศร์ยังคงหลับอยู่

ไม่ค่อยเห็นเขาตื่นช้ากว่าตัวเอง

นรมนมองดูเวลา เพิ่งจะหกโมงกว่า เมื่อวานนี้ชายคนนี้บอกว่าจะพาเธอไปออกกำลังกายตอนเช้า แต่ตอนนี้เขากลับหลับลึกมาก

เธอลุกขึ้นและนอนบนร่างของบุริศร์ เหยียดนิ้วออกและถูจมูกของบุริศร์เบาๆ และพูดเบาๆ ว่า "เจ้าคนเกียจคร้าน ลุกขึ้นได้แล้ว!"

แขนของบุริศร์โอบรอบเอวของเธอแน่น และดวงตาสวยงามก็ลืมขึ้นในทันที ด้วยท่าทางสะลึมสะลือและสับสนและสงสัย เป็นรูปลักษณ์ของผู้ชาย

นรมนก้มศีรษะลงและจูบลงไป

"ท่าทางของคุณทำให้คนต้องการก่ออาชญากรรม"

"ขออภัยคุณนายบุริศร์ ผมไม่สามารถทำตามคำขอของคุณได้ในตอนนี้ แม้ว่าผมอยากจะทำก็ตาม"

คำพูดของบุริศร์ ทำให้นรมนนึกถึงการผ่าตัดของเขา และรู้สึกท้อแท้เล็กน้อย

"คนบ้า แล้วเมื่อไหร่กันคะ?"

"รีบขนาดนั้นเลยเหรอครับ? อืม? อันที่จริงผมไม่จำเป็นต้องใช้ร่างกายหรอก ผมใช้มือทำให้คุณผ่อนคลายได้นะ"

บุริศร์กระซิบที่หูของเธอด้วยความอบอุ่น ทำให้นรมนตัวสั่น

"ไม่ค่ะ!"

เธอยิ้มและอยากจะกระโดดหนี แต่ถูกจับโดยบุริศร์

"คุณจะไปไหน?"

"คุณบอกว่าจะออกกำลังกายตอนเช้าไม่ใช่เหรอคะ"

นรมนหลบเลี่ยง แต่ริมฝีปากของบุริศร์ติดตามมาเหมือนเงา

"ไม่เป็นไร อย่าเสียเวลาออกกำลังกายตอนเช้า"

เมื่อนรมนต้องการพูดอะไรอีก ก็ถูกบุริศร์สัมผัสส่วนนั้นจะร่างกายสั่นสะท้าน

เธอไม่เคยรู้ว่านิ้วเรียวของบุริศร์จะมีผลเช่นนี้

ในตอนที่ทั้งร่างอ่อนตัว นรมนเลิกคิ้วขึ้นเบาๆ

"ช่วงนี้ประธานบุริศร์สามารถทำอะไรได้เยอะจังเลยนะคะ"

"ปฏิบัติในช่วงเวลาพิเศษ จะปล่อยปละละเลยภรรยาได้ยังไงล่ะ? โอเคครับ ไปอาบน้ำกันเถอะ เราไปออกกำลังกายตอนเช้าด้วยกัน"

คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนรู้สึกห่อเหี่ยวใจเล็กน้อย

"ยังต้องไปออกอีกเหรอคะ? ไม่ต้องแล้วได้ไหม ตอนนี้ฉันเหนื่อยมาก และอีกอย่าง อีกครู่หนึ่งคุณต้องไปงานเลี้ยงไม่ใช่เหรอคะ"

"ไม่รีบร้อนครับ ใกล้ๆ เที่ยงค่อยไปก็ได้ครับ"

บุริศร์อุ้มนรมนขึ้นและไปที่ห้องน้ำ

หลังจากออกมา นรมนรู้คิดว่าตัวเองจะไม่อาบน้ำกับบุริศร์อีกแล้ว

หลังจากเป่าผมให้นรมนแล้ว บุริศร์ก็พูดด้วยเสียงต่ำว่า "ผมจะลงไปดูว่ากมลตื่นหรือยัง คุณช่วยเตรียมของขวัญส่งให้เจตต์ด้วยครับ"

"ไปเยี่ยมไม่จำเป็นต้องซื้อของขวัญนี่?"

นรมนพึมพำ

บุริศร์ยิ้มและพูดว่า "ยังไม่ตื่นเต็มตาเลย เมื่อคืนนี้เจตต์และขวัญตาจดทะเบียนสมรส จะยังไงก็ควรแสดงความยินดีสักหน่อย อย่างน้อยคุณก็เป็นญาติคนเดียวของเจตต์"

นรมนตกตะลึงครู่หนึ่ง และคลิปของเมื่อวานก็เข้ามาในหัวของเธอ

"แต่งงานกันจริงเหรอคะ?"

"อืม สามีของคุณออกตัวขนาดนี้ยังต้องห่วงอะไรอีกครับ?"

บุริศร์ลูบหัวของนรมน

ช่วงนี้เขาชอบผมยาวของนรมน มันลื่นและนุ่มราวกับผ้าไหม

นรมนไม่รู้ว่าจะอธิบายอารมณ์ของเธออย่างไรในเวลานี้ แต่มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

"ในที่สุดก็แต่งงานแล้ว แต่ขวัญตาน่าเชื่อถือไหมคะ?"

บุริศร์บอกนรมนว่าขวัญตาพูดอะไรกับเขาเมื่อวานนี้

"ดูเหมือนว่าขวัญตาจะรักเจตต์จริงๆ แต่ฉันสงสัยว่าพวกเขาสองคนเริ่มต้นกันอย่างไร? คบกับคนเก่ามาตั้งนานอยู่ๆ ก็แต่งงานอย่างนี้เหรอคะ? มันไม่ดูลวกๆ เกินไปเหรอคะ?"

"นรมน เจตต์เป็นผู้ใหญ่แล้ว และเขาจะรับผิดชอบต่อสิ่งที่เขาทำ คุณไม่ต้องกังวล"

"อืม โอเคค่ะ"

นรมนไม่สามารถพูดอะไรได้ แต่หวังเป็นอย่างยิ่งว่าเจตต์จะมีความสุข

"ให้ของขวัญอะไรดีคะ?"

"ค่อยๆ เลือก ไม่รีบร้อนครับ"

บุริศร์ลงไปชั้นล่างขณะที่เขาพูด

นรมนเปิดวีแชท และพบในกลุ่มเพื่อนว่าเจตต์ได้โพสต์ทะเบียนสมรสทั้งสองใบ

โดยเขียนว่า "จากนี้ไป ผมจะมีครอบครัวแล้ว"

ในขณะนั้น ดวงตาของนรมนก็เปียกโชก และแม้แต่จมูกของเธอก็ปวดเล็กน้อย

เธอโทรออกหาเขา

ใช้เวลานานเจตต์ก็รับสาย

"นรมน"

เสียงของเจตต์แหบมาก จนเธอกังวลเล็กน้อย

"คอของคุณเป็นอะไรรึเปล่า?"

"ไม่มีอะไรครับ"

"ยินดีด้วยนะคะ ในที่สุดก็แต่งงานแล้ว"

คำอวรพรของนรมนทำให้เจตต์ยกริมฝีปากขึ้น

ตอนแรกเขาคิดว่าเขาจะเศร้า และเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเผชิญหน้ากับนรมนที่เรียกตัวเองหรือถามเกี่ยวกับการแต่งงานของเขาอย่างไร เขาไม่คิดว่าพอถึงเวลานี้เขากลับไม่รู้สึกเสียใจ แต่เขารู้สึกมีความสุข

บางทีเขาอาจจะปล่อยไปแล้วจริงๆ