ตอนที่ 1061
บทที่ 1061 จะเพื่อใครล่ะ?
October 31, 2026
หัวสมองนรมนเกิดความคิดเล็กน้อยอย่างรวดเร็ว แต่กลับรีบพูดขึ้นว่า “ตอนนี้โอนย้ายกำลังคนคาดว่าเป็นไปไม่ค่อยได้ ถ้านายต้องการจริงๆ ล่ะก็ ฉันจะเอาคนอาณาจักรรัตติกาลให้นายยืม”
“อาณาจักรรัตติกาล?”
พฤกษ์ชะงักทันที
แต่ก็พยักหน้าอย่างรวดเร็วมาก
“ครับ ขอบคุณคุณนายครับ”
นรมนลังเลสักพักก่อนถามขึ้น “พฤกษ์ นายทำงานกับบุริศร์มานานมากขนาดนี้ ฉันมีเรื่องอยากถามนายหน่อย”
“คุณนายพูดมาเลยครับ”
“ชุดราตรีของฉันใครเป็นคนออกแบบ?”
คำพูดนรมนทำให้พฤกษ์ตกตะลึงเล็กน้อย
“ประธานบุริศร์ส่งไปต่างประเทศหาคนออกแบบน่ะครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
“งานแต่งของฉันมันรีบเร่งมาก แต่การออกแบบชุดราตรีชุดนี้ต้องใช้เวลา ฉันอยากถามว่า……”
ทันใดนั้นนรมนก็พูดต่อไปไม่ได้
เธอรู้สึกตัวเองคิดมากสับสนไปหน่อย
ผ่านมาตั้งนานขนาดนี้แล้ว ไม่ว่าชุดราตรีชุดนี้จะออกแบบให้ใคร สรุปแล้วตอนนี้เธอก็คือคุณนายบุริศร์ไม่ใช่เหรอ?
ทำไมตัวเองจะต้องคิดมากว่าชุดราตรีนี้เดิมทีให้ใครด้วยล่ะ?
คิดถึงตรงนี้ นรมนก็รีบพูดขึ้น “ช่างเถอะ เท่านี้แหละ”
“คุณนายครับ”
พฤกษ์เรียกนรมนโดยไม่ชักช้า
มือนรมนชะงักเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร แต่เห็นได้ชัดว่าในใจประหม่ามาก
“หืม?”
“ชุดราตรีนั้นมันออกแบบเพื่อคุณครับ”
คำพูดของพฤกษ์ทำให้นรมนตะลึงงันอีกครั้ง
“แต่ก่อนแต่งงานเขาไม่ชอบฉันไม่ใช่เหรอ?”
“ประธานบุริศร์เคยพูดแบบนี้กับนายเหรอ?”
พฤกษ์ยิ้มขณะพูดขึ้น “คุณนาย ตอนอยู่มหาวิทยาลัย ประธานบุริศร์เห็นคุณครั้งแรกก็บอกว่านิสัยคุณดีมาก ตอนนั้นประธานบุริศร์มีรุ่นน้องผู้หญิงเรียนการออกแบบชุดแต่งงาน หาหัวข้อเรื่องไม่เจอพอดี ประธานบุริศร์ก็เลยเอาไซส์ของคุณให้เธอ ให้เธอออกแบบชุดราตรีออกมาดูสักหน่อย ก็คือตัวนั้นที่อยู่ในมือคุณ แค่ไม่เคยคิดว่ามันจะได้ใช้ตอนแต่งงานจริงๆ ตอนนั้นรุ่นน้องผู้หญิงยังบอกว่าประธานบุริศร์มองการณ์ไกล ตอนนี้ผมคิดขึ้นมา ก็รู้สึกว่าประธานบุริศร์คงรักคุณตั้งแต่แรกพบ แต่ตัวเองไม่ได้สังเกตมัน ยังไงแล้วตอนนั้นเขมิกาก็ไม่ได้ดึงดูดความสนใจประธานบุริศร์มากนัก”
ทันใดนั้นจิตใจนรมนก็อิ่มเอม อบอุ่นมาก
“แต่เขารู้ไซส์ของฉันได้ยังไง?”
“คุณนาย คุณยังจำได้ไหมที่ชมรมการแสดงต้องการสั่งตัดชุด ให้คุณวัดไซส์? ประธานบุริศร์อยากรู้ไซส์คุณเป็นเรื่องปกติมาก ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ผมต้องบอกคุณนาย”
“หืม?”
“งานเลี้ยงวันนั้น เหล้าที่คุณนายดื่มประธานบุริศร์เป็นคนเปลี่ยนมัน”
คำพูดนี้ทำให้ในหัวสมองนรมนระเบิดทันที
“นายว่าไงนะ?”
พฤกษ์พูดเสียงทุ้ม “คุณห้ามบอกประธานบุริศร์นะครับว่าผมเป็นคนพูด ตอนนั้นเขมิกาต้องการวางแผนร้ายกับประธานบุริศร์ เรื่องนี้ตอนที่ประธานบุริศร์รู้พวกมันก็ใส่อะไรลงไปในเหล้าแล้ว แต่วันนั้นคนเยอะเป็นพิเศษ ต้องการเปลี่ยนเหล้าก็ไม่ทัน ประธานบุริศร์บอกว่าในเมื่อเขมิกาต้องการวางแผนร้ายกับเขา เหล้าที่ใส่อะไรบางอย่างลงไปนั้นจะต้องอยู่ในงานเลี้ยงรอบๆ เขมิกาแน่นอน ให้ผมสอดแนมตลอดเวลา พอถึงช่วงเวลาวิกฤติก็ให้เอาเหล้าแก้วนั้นเปลี่ยนให้คุณ”
ดวงตานรมนเบิกกว้างทันที
“ทำไมเป็นฉัน?”
“เพราะคุณชอบประธานบุริศร์ไงครับ”
“แต่เขาไม่ได้ชอบฉันไม่ใช่เหรอ? เทียบกับเขมิกาแล้ว ฉันยิ่งไม่เหมาะเป็นคุณนายบุริศร์มากกว่าเขมิกาหรอกเหรอ?”
นรมนไม่เข้าใจประเด็นนี้
พฤกษ์กลับยิ้มขณะพูดขึ้น “คุณนาย คุณอาจจะไม่รู้จักประธานบุริศร์จริงๆ ตอนนั้นเขมิกาอ้างตัวเองว่าเป็นแฟนของประธานบุริศร์ ประธานบุริศร์ไม่ตอบสนอง กลายเป็นสร้างความจำให้กับคนภายนอกว่ายอมรับโดยปริยาย จริงๆ แล้วสำหรับประธานบุริศร์ เขาแค่ขี้เกียจไปอธิบาย แต่หลังจากประธานบุริศร์เจอคุณก็รู้สึกไม่เหมือนกัน ตอนนั้นเขาเลือกระหว่างคุณกับเขมิกา รู้สึกว่าถึงจะเกิดความสัมพันธ์กัน เกิดความสัมพันธ์กับคุณก็ดีว่าเกิดกับเขมิกา ดังนั้นจึงต้องดื่มเหล้าอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่เหล้าอีกแก้วหนึ่ง ประธานบุริศร์ตั้งใจให้คุณดื่มมัน”
นรมนค่อนข้างหมดคำจะพูดทันที
ไม่แปลกใจเลยว่าป้าโอก็ดี ตังเมก็ดี หรือแม้กระทั่งเขมิกาก็ยังคิดไม่ออกว่าทำไมเหล้าที่เติมอะไรบางอย่างลงไปนั้นไปอยู่ในมือเธอได้อย่างไร ที่แท้ก็เป็นฝีมือบุริศร์นี่เอง
เขาลงมือ ใครจะไปคิดได้ว่าเขาวางแผนใส่ตัวเอง?
“ในเมื่อนายบอกว่าบุริศร์เกิดความประทับใจแรกพบกับฉันมาก แล้วทำไมหลังแต่งงานสามปีไม่สนใจฉันเลย?”
“คุณนาย คุณพูดตรงๆ นะ ถึงแม้หลังแต่งงานประธานบุริศร์จะไม่ได้หลงใหลคุณ แต่เขาเคยมีเรื่องอื้อฉาวไหม? เคยหลงใหลผู้หญิงคนอื่นไหม? ก่อนที่คุณยังไม่เกิดเรื่อง เขารู้สึกว่าใช้ชีวิตอยู่กับคุณมันสบายใจ ไม่เหนื่อย ดังนั้นจึงดำเนินชีวิตตามนิสัยของตัวเอง แต่ทุกครั้งที่เป็นวันเกิดคุณ หรือวันหยุดสำคัญอื่นๆ คุณบอกว่าประธานบุริศร์ก็เตรียมของขวัญให้คุณไม่ใช่เหรอ? สำหรับเขามันไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยๆ เขาแค่ไม่เรียนรู้ในการรักคนอื่น จะเป็นสามีที่ได้มาตรฐานได้ยังไง”
คำพูดของพฤกษ์ทำให้นรมนไตร่ตรองขึ้นมา
ไม่ผิดเลย เพิ่งแต่งงานสามปีนั้น ถึงบุริศร์จะไม่ได้รักเธอลึกซึ้ง แต่ก็ดูแลใส่ใจความรู้สึกของเธอ พ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธนตัดขาดการติดต่อกับเธอเนื่องจากโกรธที่เธอทำเรื่องขัดศีลธรรมแบบนี้ลงไป หลังจากเธอได้รับความอยุติธรรมก็มักจะซ่อนตัวที่ระเบียงคนเดียว แอบร้องไห้ ไม่รู้เริ่มตั้งแต่เมื่อไร เมื่อเธออารมณ์ไม่ดีแล้วไปที่ระเบียง ก็มักเจอเค้กหวานก้อนหนึ่งวางอยู่ที่นั่นอยู่เสมอ
เธอนึกว่าป้าโอหรือไม่ก็คนรับใช้นำมาให้เธอ ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นบุริศร์ที่เตรียมให้
เขาใส่ใจเธออย่างมากมาโดยตลอด แค่แสดงออกไม่เก่ง รู้สึกว่าใช้ชีวิตที่สงบสุขดั่งน้ำแบบนี้ต่อไปก็ไม่เลวเหมือนกัน แค่ไม่คิดว่าเขมิกากลับประเทศเมื่อห้าปีก่อน ทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิม
นรมนตกอยู่ในความทรงจำ แม้แต่พฤกษ์วางสายไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่แน่ใจ
เมื่อเธอได้สติกลับมาก็พบว่าโทรศัพท์ตัดสายไปนานแล้ว
มุมปากนรมนยกขึ้นเล็กน้อย
บุริศร์อ่าบุริศร์ ถือเป็นคนไม่ชอบแสดงความรู้สึกสินะ?
นรมนยิ้มอย่างมีความสุข โทรหาโสธร ให้เขาแจ้งคนอื่นๆ ในอาณาจักรรัตติกาลช่วยพฤกษ์ เธอจึงถามเรื่องหนังสือโบราณไปด้วยเลย
โสธรค่อนข้างลังเลที่จะพูด
“ทำไม? เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?”
นรมนสังเกตได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของโสธรอย่างว่องไว อดไม่ได้ที่จะใจเต้นตึกตัก
โสธรหยุดชะงักสักพักก่อนพูดขึ้น “คุณนาย หนังสือโบราณเจอที่หอบรรพบุรุษครับ”
ได้ยินข้อมูลนี้ นรมนก็ดีใจอย่างมาก
“งั้นเหรอ? งั้นนายจะกลับมาเมื่อไร?”
“อาจจะยังกลับไปไม่ได้ชั่วคราวครับ”
เสียงโสธรค่อนข้างลึกและต่ำ
“ขอโทษครับ คุณนาย เจอหนังสือโบราณแล้ว แต่ถูกวินเซนต์ขโมยไปแล้ว เขาบอกขอยืมดูหน่อย จากนั้นคนกับหนังสือโบราณก็หายไปพร้อมกัน ตอนนี้ผมหาข่าวใดๆ ของเขาไม่พบเลย”