ตอนที่ 1060
บทที่ 1060 เป็นเพราะศัตรูแข็งแกร่งเกินไป
October 31, 2026
“กิจจาอยู่ในอันตราย”
ข้อความในวีแชทที่ถูกส่งโดยมิลิน
นรมนรีบค้นหาเบอร์โทรศัพท์ของมิลินแล้วกดโทรออกทันทีแต่ก็ไม่มีคนรับสาย ใจของเธอพลันเป็นกังวลขึ้นมา
“หม่ามี้เป็นอะไรคะ? ทำไมสีหน้าไม่ดีเลย?”
เมื่อกมลเดินออกมาก็เห็นใบหน้าของนรมนขาวซีด จึงอดไม่ได้ที่จะถามออกมา
นรมนกลับวิ่งออกไปอย่างเร่งรีบ
บุริศร์ที่ยังคุยกับเขมทัตเกี่ยวกับปัญหาของกมลอยู่ เมื่อมองเห็นนรมนวิ่งมาอย่างร้อนรนก็ทักขึ้นทันที
“มีอะไรเหรอ?”
“กิจจาตกอยู่ในอันตราย มิลินเพิ่งส่งข้อความมาบอกฉัน แต่พอโทรกลับไปก็ไม่มีคนรับสาย คราวที่แล้วได้ยินว่าเขาไปที่แอฟริกา บุริศร์ ฉันกลัว”
จากคำพูดของนรมนทำให้เขมทัตนึกขึ้นมาได้
“คุณบุริศร์ไม่นานมานี้เกิดเหตุจลาจลการจากผู้ก่อการร้ายในแอฟริกา ได้ยินว่ามีคนถูกจับไปเป็นตัวประกันจำนวนมาก”
ข้อมูลของเขมทัตมาจากเขตทหาร เชื่อถือได้อย่างแน่นอน
สีหน้าของบุริศร์กับนรมนพลันเปลี่ยนไปทันที
“ฉันจะไปแอฟริกาเดี๋ยวนี้”
บุริศร์รีบติดต่อหาชัยยศ เพื่อเคลื่อนเฮลิคอปเตอร์
นรมนกล่าว：” ฉันไปด้วย”
“เธอไม่ต้องไปหรอก ในบ้านยังมีเรื่องที่ต้องจัดการอีกมาก อีกทั้งตุลยาก็จะมาหา ยังมีปัญหาที่บริษัทของเธอที่ต้องแก้ไข ที่นี่ก็ต้องการการปลอบโยน นรมนภารกิจของเธอหนักหนากว่าฉันอีก ฉันรับประกันว่าหลังจากที่ฉันไปฉันจะโทรหาเธอทุกครั้งที่มีเวลา ให้เธอได้รับรู้แบบเรียลไทม์โอเคไหม?”
บุริศร์มองนรมนอย่างห่วงใย
เขารู้ว่านรมนเป็นห่วงกิจจาอยากจะไปด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่ควรที่จะพาเธอไปด้วยได้
นรมนรู้ว่าที่บุริศร์พูดมาถูกต้องทั้งหมด แต่ ณ เวลานี้ก็ยังแอบกังวลใจอยู่บ้าง
“การจลาจลยังไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง? เนื่องจากพื้นที่ทหารตื่นตระหนก สถานการณ์คงไม่ดีนัก บุริศร์ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นคุณต้องพากิจจากลับมาให้ได้นะ”
“ฉันทำได้ วางใจเถอะ เขาเป็นเลือดเนื้อเพียงหนึ่งเดียวของพี่ชายของฉัน ฉันจะพยายามสุดชีวิตและรับประกันเรื่องความปลอดภัยของกิจจา”
“อย่าพูดพล่อยๆ คุณก็ต้องกลับมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันกับฉัน รับปากสิ”
นรมนปิดปากบุริศร์อย่างรวดเร็ว
“ฉันรู้แล้ว ไม่ใช่ว่ายังมีเวลาอีกสามวันเหรอ? วางใจเถอะฉันจะรีบกลับมา”
พูดจบบุริศร์ก็หันไปหาเขมทัต
“อย่าคิดว่าเรื่องของลูกสาวฉันจะจบลงแค่นี้ รอฉันช่วยลูกชายกลับมาได้ก่อนแล้วจะกลับมาคิดบัญชี
พูดจบ บุริศร์ก็ให้คนพานรมนกลับไปส่งที่ตระกูลพรโสภณส่วนตัวเขาเองก็รีบออกไปจากลานใหญ่อย่างรวดเร็ว
คุณท่านตนุวรเองก็รู้ข่าวแล้ว เมื่อเห็นนรมนกลับมาถึงก็ถามอย่างกังวลใจ：” เธอไม่เป็นไรใช่ไหม? ฉันไม่ยินว่าบุริศร์ออกไปแล้ว ฉันจะให้โตษิณไปช่วยเขา”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ คุณตา บุริศร์น่าจะเอาอยู่ หนูแค่เป็นห่วงกิจจา”
“เด็กคนนั้นทำไมถึงไปถึงแอฟริกาล่ะ?”
คุณท่านตนุวรก็รู้สึกกังวลใจ
“หม่ามี้ พี่กิจจาเป็นอย่างไรบ้างคะ?”
กมลถามคิ้วขมวด
“ไม่เป็นไร กิจจาแค่มีปัญหานิดหน่อย พ่อของหนูไปหาเขาอย่างกล้าหาญแล้ว สบายใจเถอะ”
นรมนพยายามปั้นหน้ายิ้มต่อหน้าของกมล แต่ก็ยังปรากฏร่องรอยความกังวล
มีสายเข้าจากบุริศร์ นรมนรีบกดรับโดยทันที
“ไมค์กับตุลยาขึ้นเครื่องบินแล้ว คืนนี้ประมาณสองทุ่มกว่าน่าจะถึง”
“ฉันรับรู้แล้ว ที่นี่ฉันจะดูแลให้เอง คุณก็ดูแลตัวเองด้วย จริงสิ ยาแก้ปวดเอาไปด้วยหรือเปล่า?”
นรมนนึกขึ้นได้ถึงอาการปวดเส้นประสาทของบุริศร์ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นมา
“ฉันให้ป้องเอามาส่งให้ที่สนามบิน ฉันจะเคลื่อนเฮลิคอปเตอร์จากสนามบินเธอวางใจได้แล้ว กานต์เองก็รู้ข่าวแล้ว คิดว่าเขาน่าจะไปกับฉันด้วย”
คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนย่นคิ้วนิดหน่อย
“เขาไปทำอะไร?”
“น่าจะเป็นเรื่องของทหาร ฉันขึ้นเฮลิคอปเตอร์ก่อนเขาจะไปกับฉัน วางใจเถอะลูกต้องไม่เป็นไร ฉันจะพาพวกเขากลับมาอย่างปลอดภัยเอง วางก่อนนะ”
พูดจบบุริศร์ก็วางสายทันที
นรมนจิตใจเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
ถ้ากิจจายังไม่รู้เรื่องการก่อการจลาจลล่ะจะเป็นอย่างไร กานต์ก็ไปด้วย เธอจะวางใจลงได้อย่างไร?
แต่กังวลใจไปก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี ที่เมืองชลธียังมีเรื่องมากมายรอให้เธอแก้ไขอยู่
“คุณตา ตุลยาจะถึงคืนนี้สองทุ่มกว่าๆ คุณเรียกคนจากที่นั่นไปรับได้เลย ฉันต้องพึ่งพาคุณแล้ว
“ได้”
คุณท่านตนุวรรู้ว่านรมนต้องการจะทำอะไร และคงห้ามไม่ได้
“ฉันจะพากมลกลับไปด้วย ให้เธออยู่ที่นี่ ฉันกลัวว่าตุลยาจะปฏิบัติไม่ดีกับเธอ”
นรมนไม่ได้หลีกเลี่ยงข้อนี้
คุณท่านตนุวรเองก็รับปาก
นรมนพากมลกลับมาที่บ้านตระกูลโตเล็ก และส่งต่อให้ป้าหวานดูแล ตัวเธอกดต่อสายหาปาณี
“เธอกับนภดลรีบหาเที่ยวบินที่เร็วที่สุดกลับมาที่เมืองชลธี เราต้องการพวกคุณ”
“รับทราบ คุณนาย”
ปาณีเก็บกวาดธุระในมือแล้วไปหานภดล
นภดลอยู่หน้าคอมพิวเตอร์กำลังค้นหาข้อมูล เมื่อเห็นปาณีเข้ามาก็ตกใจเล็กน้อย
จากเรื่องที่เกิดเมื่อครั้งที่แล้ว ทั้งสองคนก็ไม่เคยเจอกันโดยลำพังอีกเลย ยิ่งปาณีไม่เคยมองหาเขาเลย แต่มาวันนี้ที่จู่ ๆ ก็มาทำให้นภดลค่อนข้างประหลาดใจ
“มีเรื่องเหรอ?”
“คุณนายให้เรารีบกลับเมืองชลธีด่วน ที่นั่นต้องการพวกเรา”