บทที่ 1063 ไม่คิดว่าเธอยังมีอารมณ์ล้อเล่น

“คุณนาย”

ปาณีค่อนข้างไม่คาดคิดว่านรมนจะมารับพวกเขาด้วยตัวเองได้ รีบเดินไปหานรมนอย่างอดไม่ได้

หลังจากนภดลเห็นนรมน อารมณ์ในดวงตาก็เกิดคลื่นเล็กน้อย แต่เพราะมีแว่นกันแดดกำบัง คนอื่นมองไม่ชัดก็แค่นั้น

“คุณนาย”

“พวกเธอสองคนทะเลาะกันเหรอ?”

นรมนมองตัวพวกเขา แล้วเอ่ยปากถาม

ปาณีและนภดลล้วนส่ายหน้า

“แล้วทำไมพวกเธออยู่ห่างกันซะขนาดนั้น? แล้วนภดล นายเป็นผู้ชายหรือเปล่า? ไม่รู้จักช่วยปาณีถือกระเป๋าเดินทางล่ะ? ความสุภาพบุรุษอย่างน้อยที่สุดก็ไม่มีเหรอ?”

ปาณีเห็นนรมนกล่าวโทษนภดล ก็รีบพูดขึ้น “ไม่ใช่ค่ะ คุณนาย ของฉันไม่เยอะ ตัวเองถือเองได้”

“ผู้ชายมีไว้ทำไม? ออกไปกับผู้ชาย ผู้ชายก็ต้องใช้เป็นแรงงานสิ”

“สามี?”

ใบหน้าปาณีแดง จากนั้นก็ใช้หางตาเหลือบมองนภดล เห็นเขาไม่แสดงท่าทางใดๆ ความเขินอายที่ผุดขึ้นมาในใจเมื่อครู่นี้ถูกความเย็นชาซัดออกไป

ทั้งๆ ที่นรมนพูดว่าแรงงาน แต่ปาณีได้ยินเป็นสามี ก็เพียงพอที่จะอธิบายความคิดของปาณีที่มีต่อนภดลได้ ยังไงแล้วนภดลก็เป็นคนหัวแข็งดื้อรั้น

นรมนขี้เกียจพูดอะไรแล้ว

“ไปกันเถอะ ขึ้นรถก่อน กลับไปค่อยว่ากัน มีเรื่องวุ่นวายใหญ่โตกำลังรอพวกเธออยู่”

นรมนพูดอย่างค่อนข้างไม่ชอบใจ

ครั้งนี้นภดลกลับเอากระเป๋าเดินทางมาจากมือปาณีอย่างเชื่อฟัง ทำให้ปาณีตกตะลึงเล็กน้อย

คำพูดของคุณนายใช้การได้ดีมากจริงๆ

ปาณีคิดอย่างขมขื่นสักพัก ก็ยกเท้าเดินตามไป

หลังจากทั้งสามขึ้นรถแล้ว แน่นอนว่านภดลเป็นคนขับรถ

นรมนและปาณีนั่งเบาะหลัง

“ปาณี กลับมาครั้งนี้มีงานลำบากหนึ่งงานให้เธอ”

“คุณนายว่ามาเลยค่ะ”

“กลับไปทำอาชีพเดิมของเธอ”

นรมนมองปาณี พูดขึ้นเสียงทุ้ม “ตุลยาถูกฉันพากลับมาต้องอยู่บ้านคุณตาฉัน แต่คนอย่างคุณตาฉันซื่อตรงเกินไป ฉันกลัวตุลยาจะทำอุบายชั่วร้ายกับเขา หลังจากเธอไปแล้ว อาหารสามมื้อของคุณตาในหนึ่งวันต้องตรวจสอบให้ฉันอย่างรอบคอบ ห้ามเกิดอะไรผิดพลาดกับคุณตาฉันได้ ทำได้ไหม?”

“ได้ค่ะ”

เรื่องอื่นปาณีไม่กล้าพูด แต่เรื่องการแพทย์นี้เธอมั่นใจในตัวเองอย่างมาก

นภดลแค่ฟังเงียบๆ ไม่ได้พูดแทรก

นรมนเครื่องดักฟังเครื่องหนึ่งให้ปาณี

“เอาสิ่งนี้หาวิธีติดตั้งไว้ในห้องนอนแม่ฉัน ถ้าฉันเดาไม่ผิด ตุลยาจะต้องไม่อยู่ห้องที่คุณตาฉันเตรียมให้หล่อนแน่นอน จะต้องครอบครองห้องแม่ของฉัน ฉันอยากรู้ทุกการกระทำของหล่อน ตุลยาไม่เคยเจอเธอมาก่อน เธอก็บอกว่าเป็นคนรับใช้ของตระกูลพรโสภณ หล่อนคงไม่สงสัยเธอ มีเรื่องอะไรก็ติดต่อฉันได้ทุกเมื่อนะ”

“ได้ค่ะ”

ปาณีหยิบเครื่องดักฟังไป

หลังจากนรมนสั่งทุกอย่างเสร็จแล้วก็โล่งใจ

“หงุดหงิดจริงๆ เรื่องวุ่นวายพวกนี้ก็ไม่รู้จะจัดการเสร็จเมื่อไร นภดล ทางด้านชาวีอีกนานแค่ไหน?”

ทั้งร่างนรมนพิงหลังเก้าอี้ เห็นได้ชัดว่าค่อนข้างว้าวุ่นใจ

นภดลเห็นสภาพเธอเป็นแบบนี้ผ่านกระจกมองหลัง ถึงจะไม่รู้ว่าเหตุใดเธอถึงหงุดหงิดแบบนี้ แต่ก็ยังพูดเสียงทุ้ม “จัดการเกือบเสร็จแล้วครับ ตอนกลางคืนก็สามารถดักจับได้ ถ้าทางด้านตระกูลปวนะฤทธิ์สามารถยกเลิกสัญญาได้”

นรมนพยักหน้า

“ก่อนที่จะต่อสู้พรุ่งนี้เช้าจัดการชาวีให้เสร็จซะ ตอนกลางวันฉันต้องไปแอฟริกาใต้”

คำพูดนรมนทำให้นภดลขมวดคิ้วเล็กน้อย

“คุณไปทำอะไรที่แอฟริกาใต้? ทางนั้นตอนนี้กำลังเกิดจลาจล คุณไปจะเกิดอันตราย”

“ลูกชายกับสามีฉันอยู่ที่นั่น ฉันอยู่ที่บ้านนั่งนิ่งไม่ได้”

นภดลถึงได้รู้เหตุผลที่นรมนหงุดหงิดแล้ว

ความรู้สึกเพราะบุริศร์สินะ?

เขาขมวดคิ้ว ไม่ได้พูดอะไรอีก

รถขับไปที่ลานใหญ่เขตทหารอย่างรวดเร็ว

เมื่อปาณีถูกส่งเข้าไปตระกูลพรโสภณ นภดลก็พูดเสียงทุ้ม “ระวังความปลอดภัยด้วย มีปัญหาอะไรที่จัดการไม่ได้ก็อย่าฝืนจัดการ ให้รีบโทรหาโตษินที่อยู่ข้างคุณท่านตนุวรโดยเร็วที่สุด หรือไม่ก็โทรหาฉันก็ได้ ฉันอยู่ที่เมืองชลธี มีเรื่องอะไรก็มาได้ทัน”

น้อยครั้งมากที่นภดลจะพูดเยอะแบบนี้ ทำให้ปาณีตื่นเต้นมาก

“ไม่ว่าตอนไหนก็ตามเหรอ?”

“อืม”

นภดลตอบกลับอย่างเย็นชา แต่สำหรับปาณีมันก็ดีมากแล้ว

“ฉันรู้แล้ว ฉันจะระวังความปลอดภัยเหมือนกัน ตอนนี้ชาวีเป็นบ้า นายอย่าไปปะทะความรุนแรงกับมัน ถึงฉันจะรู้ว่าชาวีไม่อยู่ที่นี่ แต่ฉันเห็นว่าการเตรียมการของนายและคุณนายอยู่ที่เมืองชลธีหมด บางทีไม่แน่ว่าเจ้านี่มันอาจจะมาที่เมืองชลธีก็ได้ ถูกไหม?”

ปาณีไม่ได้โง่

ถ้าชาวีอยู่ต่างประเทศ นรมนไม่มีเหตุผลที่จะย้ายนภดลกลับเมืองชลธี ต้องให้เขาไปจัดการชาวีที่ต่างประเทศแน่นอน

นภดลเหลือบมองปาณี ผู้หญิงคนนี้ฉลาดมาก และรู้ความเหมาะสม แต่จากในดวงตาของเธอ นภดลยังเห็นความเป็นห่วงของเธอที่มีต่อตน

ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงฉัตรยา

ครั้งหนึ่งฉัตรยาก็เป็นแบบนี้ เป็นเหตุเป็นผลกับทุกคน แต่เป็นห่วงเขามากเกินไปเพียงคนเดียว

ความคิดของนภดลหยุดชะงักทันที พูดขึ้นเสียงทุ้ม “ทำธุระของตัวเองให้ดี อะไรที่เธอไม่ควรสนใจก็ไม่ต้องสนใจ”

พูดจบเขาก็ขึ้นรถทันที

ไม่ใช่ครั้งแรกที่ปาณีถูกนภดลไม่พอใจแบบนี้ เธอบอกตัวเองว่าไม่ต้องไปใส่ใจ แต่หัวใจเธอยังคงเจ็บปวดไปเองอย่างช่วยไม่ได้

สุดท้ายแล้วเธอก็ไม่ใช่ฉัตรยา ไม่ใช่คนรักในก้นบึ้งหัวใจนภดล

นรมนเห็นท่าทีที่นภดลทำต่อปาณี ก็ส่ายหน้าอย่างอดไม่ได้

“ผู้ชายอย่างนายเนี่ย ไม่โรแมนติกเลยจริงๆ”

“คุณนาย ผมเคยบอกไปแล้ว ว่าผมมีชีวิตอยู่แทนฉัตรยา คนที่ควรตายไปนานแล้ว ไม่มีสิทธิ์คุยเรื่องความรักหรอกครับ”

เสียงนภดลไม่เปลี่ยนแปลง แต่กลับเพิ่มความเสียใจเล็กน้อย