ตอนที่ 1067
บทที่ 1067 คนที่ฉันจีบมาตลอดชีวิตนี้ก็คือบุริศร์
October 31, 2026
นรมนที่วางสายไปแล้วก็รู้ เจตต์กับขวัญตาจะต้องมีความสุขแน่นอน
เดิมทีเจตต์ไม่ใช่คนเย็นชา ขวัญตาเพราะรักเขาจึงรักบุคคลที่เกี่ยวข้องกับเขาด้วยจนเกือบสูญเสียชีวิต เจตต์ไม่มีทางทำไม่ดีกับขวัญตาแน่นอน
นอกจากนี้การปฏิบัติตัวของขวัญตา ก็ยากที่จะไม่ให้คนตกหลุมรัก
นรมนเหลือบมองตระกูลปวนะฤทธิ์ มุมปากยิ้มกว้างอย่างอดไม่ได้
ดีจัง!
ในที่สุดเจตต์ก็มีที่พักพิงด้านความรักแล้ว
นรมนก็ออกจากตระกูลปวนะฤทธิ์ไปด้วยความผ่อนคลาย
ทางด้านตระกูลทวีทรัพย์ธาดาก็จบลงแล้ว
ตำรวจพาคนไปเยอะมาก แต่ก็ยังถูกธรณีจับไว้โดยไม่ได้รับอนุญาต ผ่านการสอบปากคำ อีกฝ่ายยอมรับว่ากล้าณรงค์เป็นคนส่งมา
นรมนได้ยินข่าวนี้แล้วก็เงียบไปเล็กน้อย
ไม่แปลกใจที่ชาวีไม่ยี่หระเพราะมีคนหนุนหลังแบบนี้ ที่แท้ก็ไปเกลือกกลั้วกับกล้าณรงค์นี่เอง
จากปากธรณี นรมนก็รู้ว่าแพรวาตายแล้ว และตายอย่างอนาถมาก ราเชนให้คนแล่เธอสามวันสามคืนก่อนจะตายไป
กล้าณรงค์จะต้องโกรธแทบบ้าแน่นอน
แต่นรมนไม่ค่อยเข้าใจ ถึงแม้แพรวาครั้งหนึ่งเคยให้ความมั่งคั่งแก่กล้าณรงค์ แต่ก็เป็นแค่น้ากับหลาน กล้าณรงค์ปฏิบัติกับน้าคนนี้ดีเกินไป
นอกจากนี้แพรวาก็หาเรื่องใส่ตัว มันเกี่ยวอะไรกับเธอ?
ถึงกล้าณรงค์จะต้องการแก้แค้น ก็ควรแก้แค้นราเชนไม่ใช่เหรอ? ทำไมต้องให้นรมนอย่างเธอตายโดยไร้ที่ฝังศพด้วยล่ะ?
นรมนคิดเรื่องนี้ไม่ออก ก็ไม่คิดมันชั่วคราว
เมืองชลธีถูกลิขิตให้คืนนี้เป็นค่ำคืนที่นอนไม่หลับ ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่ตกใจกลัวจนตัวสั่นกับเรื่องนี้ จะมีกี่คนที่เหน็ดเหนื่อยวุ่นวายกับเรื่องนี้ กลางคืนไม่สามารถนอนหลับได้
ธรณีให้นรมนพักผ่อนที่ตระกูลทวีทรัพย์ธาดา แต่นรมนปฏิเสธ
“อาธรณี ฉันอยากกลับไปดูสักหน่อย นภดลไม่รู้เกิดอะไรขึ้นบ้าง คนรับใช้ที่บ้านเลิกงานไปล่วงหน้า ป้าหวานพากมลไปที่บ้านของเธอ ฉันยังต้องไปรับกมลกลับมา แต่ฉันยังมีเรื่องต้องไหว้วานอาธรณี”
“เธอว่ามา”
“ตุลยามาถึงเมืองชลธีล่วงหน้า ฉันอยากรู้ว่าไมค์เป็นยังไงบ้าง ถ้าเป็นไปได้ หวังว่าคนของคุณจะช่วยชีวิตไมค์กลับมาได้”
ไมค์เป็นพี่น้องที่ดีของบุริศร์ นรมนอยากช่วยบุริศร์ปกป้องพี่น้องคนนี้
ธรณีพูดเสียงทุ้ม “ไมค์มาถึงเมืองชลธีแล้ว เขาไม่ได้รับบาดเจ็บ แค่ถูกตุลยาทำให้สลบไป ตุลยากับเขามาที่เมืองชลธี ซื้อตั๋วเครื่องบินสองใบ เวลาของตั๋วเครื่องบินสองใบนี้ซวนเซ เที่ยวบินนั้นของไมค์เธอไม่ได้นั่ง และใช้เครื่องดื่มทำให้ไมค์สลบไปในห้องรอเครื่อง ส่วนตัวเองก็กลับมาก่อน เรื่องนี้ เธอถือว่าก็ไม่แย่กับไมค์”
นรมนชะงักไป
ช่วงไม่กี่วันนี้ตุลยาเป็นอย่างไรบ้างที่ต่างประเทศเธอไม่รู้ แต่ถ้าดูจากเรื่องนี้แล้ว หล่อนก็ไม่ได้โหดเหี้ยมกับไมค์โดยสิ้นเชิง
บางทีผู้หญิงคนนั้นยังคงช่วยได้
นรมนพยักหน้า
หลังจากเธอกับธรณีบอกลากันก็กลับไปที่คฤหาสน์หลังเก่าตระกูลโตเล็ก กลับเห็นนภดลเดินออกมาด้านนอกด้วยความกังวลใจ ชนกับเธอเต็มๆ พอดี
“ไปไหนมา?”
นรมนเห็นนภดลไม่ได้รับบาดเจ็บเลยสักนิด ก็โล่งใจ
แต่นภดลประหม่าและรู้สึกผิดในใจแทบตาย
“ขอโทษครับคุณนาย ผมโดนกับดัก คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
“กลอุบายอะไร? เกิดอะไรขึ้น? พูดมา!”
นรมนเพิ่งพูดจบ กมลก็วิ่งออกมาจากด้านใน
“หม่ามี้!”
เธอเหมือนหัวรถไฟน้อยพุ่งชนเข้ามาในอ้อมแขนนรมนโดยตรง
นรมนแทบจะรับเธอไม่อยู่
“เด็กน้อย ลูกอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
กมลกอดนรมน พูดขึ้นอย่างหวาดกลัวเล็กน้อย “หม่ามี้ คุณยายหวานได้รับบาดเจ็บค่ะ”
“เกิดอะไรขึ้น?”
นรมนประหม่าขึ้นมาทันที
นภดลพูดเสียงทุ้ม “ผมได้รับสายจากคุณหนูกมล บอกว่านอกบ้านป้าหวานมีหลายคนถือปืน เธอหวาดกลัว ผมรู้ว่าผมไปแล้วอาจจะทำให้คุณนายตกอยู่ในอันตรายอย่างมาก แต่ผมเพิกเฉยความปลอดภัยของคุณหนูกมลไม่ได้ ผมจำได้ว่าผมจัดเตรียมคนปกป้องเคียงข้างคุณหนูกมลแล้ว แต่ติดต่อไม่ได้สักคน ผมก็เลยเหลือบางคนไว้ แล้วรีบไป ป้าหวานได้รับบาดเจ็บเพราะปกป้องคุณหนูกมล ผมให้คนไปส่งเธอที่โรงพยาบาลแล้วครับ”
ถึงแม้นรมนไม่ได้สัมผัสด้วยตาตัวเอง แต่ก็สามารถจินตนาการได้ว่าเกิดสถานการณ์อะไร
ทางด้านเธอก็น่ากลัวมากขนาดนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงทางด้านป้าหวาน โชคดีที่นภดลไป
เธอรู้สึกหวาดกลัวในภายหลังอย่างช่วยไม่ได้
ตอนแรกเธอควรส่งกมลมาที่ตระกูลทวีทรัพย์ธาดา
“ขอบคุณนะ นภดล”
“คุณนาย ผมออกไปโดยไม่ได้รับอนุญาต ควรได้รับการลงโทษ”
นภดลรู้สึกผิดในใจแทบตายแล้ว
นรมนตบบ่าเขาแล้วพูดขึ้น “มันไม่เกี่ยวกับนาย นายทำถูกแล้ว ไม่ว่าเมื่อไรก็ตาม ถ้าระหว่างฉันกับลูกเกิดอันตรายขึ้นพร้อมกัน นายต้องคุ้มครองความปลอดภัยของพวกเขา ฉันเป็นผู้ใหญ่ ฉันสามารถป้องกันตัวเองได้ แต่พวกเขาทำไม่ได้ ดังนั้นการเลือกของนายครั้งนี้ได้ดี ถ้ากมลเกิดอะไรขึ้นมา ฉันคงชดเชยความเสียใจไม่ได้ตลอดชีวิต ฉันต้องขอบคุณนายสำหรับเรื่องนี้ด้วย”
“คุณนาย ผม……”
“เอาล่ะ โทรศัพท์ล่ะ?”
“หายไประหว่างสู้กันอย่างดุเดือด หาไม่เจอครับ”
นภดลรู้สึกหดหู่มาก
“เดี๋ยวเปลี่ยนให้นายใหม่”
นรมนอุ้มกมลขึ้นมา แล้วถามด้วยเสียงอ่อนโยน “ตกใจแย่เลยใช่ไหม?”
“อืม หม่ามี้ คืนนี้นอนเป็นเพื่อนหนูได้ไหม?”