ตอนที่ 1068
บทที่ 1068 นายกล้าดียังไง กล้าพูดแบบนี้กับฉันเหรอ
October 31, 2026
นรมนตกตะลึงเล็กน้อย แล้วรีบลุกขึ้นไปเปิดประตู
“อาธรณี?”
เธอค่อนข้างประหลาดใจ ไม่คิดว่าธรณีจะตื่นเช้าขนาดนี้
“กมลยังไม่ตื่นเหรอ?”
“ยังค่ะ”
“มาที่ห้องทำงานฉันหน่อย”
ธรณีพูดจบก็ออกไปก่อน
หลังจากนรมนห่มผ้าให้กมลเรียบร้อยแล้วก็มาที่ห้องทำงานของธรณีเบาๆ
ธรณีมองคอมพิวเตอร์ตรงหน้า ไม่ได้สังเกตการมาถึงของนรมน
“อาธรณี?”
นรมนเรียกหนึ่งที
ธรณีได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว
“เธอมาแล้วเหรอ? นั่งสิ”
ธรณีเอาคอมพิวเตอร์ส่งให้นรมน
เห็นรูปผู้หญิงคนหนึ่งที่ปรากฏขึ้นมาในคอมพิวเตอร์ นรมนก็ตกตะลึงอย่างช่วยไม่ได้
“นี่ใครคะ?”
“ทรรศยา”
ชื่อนี้ทำให้นรมนรู้สึกค่อนข้างคุ้นหู แต่นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินที่ไหน
“เกี่ยวข้องกับฉันเหรอคะ?”
“ไม่เกี่ยวข้องกับเธอ แต่เกี่ยวข้องกับวินเซนต์”
ธรณีถอนหายใจก่อนพูดขึ้น “เธอคงรู้จักวินเซนต์ใช่ไหม?”
ถึงเขาจะถาม แต่น้ำเสียงนั้นมั่นใจแน่นอน
ต่อหน้าธรณีนรมนปิดบังอะไรไม่ค่อยได้ ทำได้แค่พยักหน้าเท่านั้น
“รู้จักค่ะ ได้ยินบุริศร์เคยพูด”
“ทรรศยาคือคู่หมั้นของวินเซนต์”
โทนเสียงของธรณีค่อนข้างหนักแน่น
นรมนนึกขึ้นได้ทันที
วินเซนต์กลายเป็นสภาพนี้ก็เพราะทรรศยา
“คุณให้ฉันดูสิ่งนี้เพื่ออะไรคะ?”
นรมนถามอย่างค่อนข้างงุนงง
ธรณีมองนรมนอยู่นานมาก นานจนนรมนนึกว่าเขาจะไม่พูดอะไรแล้ว ธรณีถึงได้พูดขึ้นเสียงทุ้ม “ทรรศยายังมีชีวิตอยู่”
“ว่าไงนะ?”
นรมนรู้สึกว่านี่มันไร้สาระแท้ๆ
ในตอนนั้นทรรศยาไม่ได้ตายอย่างอนาถเหรอ?
เป็นไปได้อย่างไรที่ยังมีชีวิตอยู่?
ถ้ายังมีชีวิตอยู่ ตั้งหลายปีแล้วทำไมไม่กลับมาหาวินเซนต์?
ถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่ ทุกอย่างที่วินเซนต์ทำมันจะมีค่าอะไร?
ทันใดนั้นนรมนก็ไม่รู้ว่าควรแสดงความรู้สึกในตอนนี้อย่างไรดี
คิ้วธรณีขมวดเข้าหากันแน่น
“การตายของทรรศยาในตอนนั้นเป็นผลกระทบรุนแรงสำหรับวินเซนต์ เขาออกไปจากเขตทหารเพื่อแก้แค้นให้ทรรศยา กลายเป็นเฮียของสหภาพQTในตอนนี้ ในขณะนี้ถ้าทรรศยาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ทางทหารและฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้มันไม่ง่าย ถ้าเธอติดต่อวินเซนต์ได้ ต้องอย่าให้เขาหุนหันพลันแล่นนะ”
นรมนนึกถึงการหายตัวไปของวินเซนต์ทันที
จิตใจเธอกังวลขึ้นมาทันที
“วินเซนต์หายตัวไปแล้ว”
“เธอว่าไงนะ?”
ธรณีร้อนรนใจขึ้นมาทันที
“หายไปได้ยังไง?”
นรมนจึงเล่าเรื่องหนังสือโบราณให้ธรณีฟัง
ความรู้สึกของธรณีค่อนข้างกังวล
“อาธรณี ทำไมคุณถึงเป็นห่วงวินเซนต์คนนี้มากขนาดนั้นล่ะคะ?”
นรมนค่อนข้างสงสัย
ธรณีถอนหายใจแล้วพูดขึ้น “เขาเป็นทหารของฉัน! ไม่กี่ปีก่อนฉันไม่ได้ห้ามให้เขาแก้แค้น ปล่อยให้เขาย่างเท้าเข้าไปทั้งชีวิต ครั้งนี้ฉันสงสัยว่าทรรศยาคนนี้มีปัญหา แต่ฉันกลัววินเซนต์เป็นเจ้าของเรื่องแล้วจะมองไม่ทะลุ เธอก็รู้ว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อทรรศยามันเกือบจะทำลายเขาแล้ว ไม่คิดว่าฉันก็ยังช้าไปหนึ่งก้าว”
นรมนไม่คิดเลยว่าระหว่างวินเซนต์กับธรณีจะมีความสัมพันธ์แบบนี้กัน จึงชะงักไปอย่างช่วยไม่ได้
“ก่อนบุริศร์ไปแอฟริกาใต้ได้ให้พฤกษ์ไปปกป้องวินเซนต์แล้ว แต่ว่าเขาหายตัวไป ฉันเชื่อว่าพฤกษ์จะต้องหาวินเซนต์เจอ และในมือเขายังมีหนังสือโบราณที่ฉันต้องการด้วย เขาเป็นห่วงบุริศร์ขนาดนั้น ไม่มีทางจะไม่มา”
“หวังว่าเขาจะสบายดี”
ดวงตาธรณีหนักอึ้งเล็กน้อยอย่างช่วยไม่ได้
เมื่อนรมนออกมาจากห้องทำงานธรณี ในใจก็มีหลากหลายความรู้สึก
ในชีวิตมนุษย์ ความรักเป็นคุณสมบัติที่ดี แต่รักมากเกินไปก็สามารถทำลายคนคนหนึ่งได้จริงๆ เหรอ?
สำหรับเรื่องราววินเซนต์ นรมนรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อยอย่างช่วยไม่ได้
ถ้าตัวเองเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา บุริศร์จะบ้าคลั่งแบบนี้หรือเปล่า?
นรมนไม่กล้าคิดเลย
เธอกลับห้องเห็นกมลตื่นแล้ว ก็อดยิ้มไม่ได้
“เจ้าแมวน้อยขี้เซา ตื่นแล้วเหรอ?”
“หม่ามี้ คุณจะไปไหนเหรอคะ?”
กมลมองนรมน ตาโตสองข้างระยิบระยับ
นรมนย่อตัวลงกอดลูกสาวไว้ในอ้อมแขน พูดขึ้นด้วยเสียงอ่อนโยน “หม่ามี้จะไปแอฟริกาใต้ แด๊ดดี้และพี่ชายลูกอยู่ที่นั่น หม่ามี้ไม่วางใจ อยากไปดูสักหน่อย ตั้งแต่วันนี้ลูกอยู่กับคุณปู่ธรณีได้ไหมคะ?”
“หนูต้องยอมรับการเตรียมการนี้ใช่ไหม?”
กมลถามอย่างไร้เดียงสา
“ทางที่ดีก็ต้องยอมรับ เพราะหนูอยู่กับปู่ธรณีที่นี่ หม่ามี้ถึงจะวางใจ ถึงจะกลับมากับพวกแด๊ดดี้อย่างสบายใจ”
“ก็ได้ค่ะ งั้นหนูจะฝืนยอมรับแล้วกัน หม่ามี้ คุณต้องระวังความปลอดภัยด้วยนะคะ”
กมลพูดจบก็กระโดดลงมาจากตักนรมน
นรมนค่อนข้างตกตะลึงเล็กน้อย ยิ้มขณะพูดขึ้น “แม่นึกว่าลูกจะบอกว่าอยากไปกับแม่ซะอีก”
“หนูไม่ไปแอฟริกาหรอกค่ะ ที่นั่นไม่มีของอร่อย หนูไปก็จะหิวตาย หนูเลือกที่จะเป็นเด็กดีอยู่ที่บ้านรอพวกคุณกลับมาดีกว่า”
คำพูดนี้ของกมลทำให้นรมนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เจ้าเด็กคนนี้เป็นนักกินสมชื่อจริงๆ
เธอคุยกับกมลอีกบางเรื่อง แล้วเก็บข้าวของเดินออกจากตระกูลทวีทรัพย์ธาดา
นภดลรออยู่ด้านนอกแล้ว