ตอนที่ 1072
บทที่ 1072 ผู้หญิงอย่างคุณนี่มันซนจริง ๆ
October 31, 2026
“แกจะทำอะไร？ เถียงสู้คนอื่นไม่ได้ก็จะใช้ปืนเหรอ แกนี่มันเป็นผู้ชายจริง ๆ ！”
นรมนมองชัยณรงค์อย่างเหยียดหยามโดยตรง ไม่สนใจการกระทำของเขาสักนิดเดียว
“แต่ถึงแม้แกจะเอาปืนมาฆ่าฉัน ฉันก็ยังจะพูดว่า สามีของฉันหล่อจริง ๆ หล่อกว่าแกเยอะ！”
ประโยคที่ซ้ำเติมนี้ทำเอาชัยณรงค์โมโหจนหนังตาเป็นตะคริว
ผู้หญิงคนนี้เกิดมาชอบพูดไม่คิดหรือไง ？หรือว่าสมองมีปัญหาจริง ๆ ？
เขาไม่เชื่อว่าผู้หญิงไหนเห็นผู้ก่อการร้ายเยอะขนาดนี้แล้วจะไม่หวาดกลัว！
“แก ออกมา！”
ชัยณรงค์เรียกผู้หญิงคนหนึ่งออกมาทันที ผู้หญิงคนนั้นตกใจจนรีบร้องขอชีวิต
“อย่าฆ่าฉันเลย ได้โปรดอย่าฆ่าฉัน！”
หญิงสาวตกใจน้ำหูน้ำตาไหลออกมา
ชัยณรงค์ถึงจะพบว่านี่คือความรู้สึกที่แท้จริง
ใช่แล้ว！
นี่ถึงจะเป็นท่าทางที่แท้จริงของตัวประกันที่มีต่อผู้ก่อการร้าย
เขาเหลือบมองนรมนอีกครั้ง หลังจากเห็นนรมนชายตามองเขาอย่างดูถูก และหันกลับไปมองหน้าจอกล้องวงจรปิดอีกครั้ง ริมฝีปากเผยรอยยิ้มสุขสันต์
“สามีของฉันขับรถแล้วหล่อจัง”
ชัยณรงค์รู้สึกปวดหัวตุบ ๆ
“ปิดหน้าจอกล้องวงจรปิดให้ฉันซะ！”
“แต่ว่าลูกพี่ ถ้าปิดแล้วจะตรวจสอบตำแหน่งของบุริศร์ไม่ได้นะครับ”
ลูกน้องพูดตัวสั่น
ฝ่ามือของชัยณรงค์ฟาดเข้าไป
“แกโง่หรือเปล่า？ปิดการตรวจสอบตำแหน่งที่นี่แล้ว พวกแกจะไม่ออกไปดูเหรอ？”
“ครับ ๆ ๆ”
ลูกน้องโดนตบอย่างไม่คาดคิด จึงรีบปิดกล้องวงจรปิดและวิ่งออกไป
นรมนมองไม่เห็นบุริศร์แล้ว จึงรู้สึกผิดหวังไม่น้อย
“ฉันออกไปรอสามีของฉันที่ประตูได้ไหม？”
“แกรออยู่ตรงนี้ดี ๆ เถอะ！”
ชัยณรงค์รู้สึกปวดหัวไม่น้อย
ผู้หญิงคนนี้กลัวจะเป็นคนโง่หรือไง？
นี่มันเวลาไหนแล้ว คิดไม่ถึงว่าเธอจะยังบ้าผู้ชายอีก？
ที่สำคัญคือพวกเขามีลูกกันแล้ว จะรักกันมากขนาดนี้ไปให้ใครดู？
รังแกคนไม่มีแฟนอย่างเขาเหรอ？
ชัยณรงค์รู้สึกหดหู่ใจ
เขารู้สึกว่าตนเองเป็นผู้ก่อการร้ายได้อย่างน่าผิดหวังมาก คิดไม่ถึงว่าจะถูกผู้หญิงสมองกลวงทำให้โมโหจนแทบจะกระทืบเท้า
ชัยณรงค์ถลึงตามองนรมนอย่างโหดเหี้ยม หันตัวเดินไปสูบบุหรี่
“แกออกไปสูบบุหรี่ข้างนอกได้ไหม？”
นรมนฉุนจนไอออกมา
ชัยณรงค์คนนี้ สูบบุหรี่ยังสูบเป็นยาเส้น ทำด้วยมือ กลิ่นแรงเป็นพิเศษ
ชัยณรงค์กลับกล่าวด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย “ฉันเป็นผู้ก่อการร้าย แกคิดว่าฉันจะฟังแกเหรอ？”
“ก็จริง”
นรมนพยักหน้าอย่างจริงจังมาก จากนั้นจึงหาที่นั่งลงไป
เมื่อไหร่บุริศร์จะมานะ？
เธอคิดถึงเขาจริง ๆ
ชัยณรงค์เห็นนรมนเงียบไม่พูดจา ก็ไม่สนใจเธอ
เสียงรถด้านนอกดังเข้ามา
ลูกน้องรีบเข้ามารายงาน
“ลูกพี่ บุริศร์มาแล้ว”
นรมนค่อย ๆ ลุกขึ้น ก้าวเท้าเดินออกไปข้างนอก กลับถูกชัยณรงค์ดึงคอเสื้อเอาไว้
“แกจะทำอะไร？”
“ทำหน้าที่เป็นตัวประกันของแกไง อย่าลืมสิ ลูกชายของฉันยังอยู่ในมือของแก”
ชัยณรงค์ควัก AK47ออกมาดันไปที่เอวของนรมน
นรมนถึงจะรู้สึกถึงความเจ็บปวด
แผ่นหลังของเธอ!
โชคร้ายจริง ๆ
นรมนถูกชัยณรงค์ใช้ปืนดันออกไปที่ห้องโถงสำนักงาน
ภายใต้แสงแดด บุริศร์ในชุดลายพรางเท่ ๆ แพรวพราวเป็นพิเศษ
เขาพิงประตูรถ เมื่อเห็นนรมนออกมา แววตาห่วงใยเหมือนเครื่องเอกซเรย์กวาดมองไปทั่วร่างกายของนรมน เมื่อเห็นเธอไม่ได้รับบาดเจ็บถึงจะถอนหายใจอย่างโล่งอก
“คุณสามี！”
นรมนยิ้มกว้าง
เธอทำเหมือนบุริศร์เลิกงานกลับมาตามปกติ ตะโกนเรียกสามีเสียงหวาน ทำให้บุริศร์ความเหนื่อยล้าในร่างกายทั้งหมดของบุริศร์หายไป
ในสถานการณ์แบบบนี้ ยากที่เธอจะยังแสดงความรักและผูกพันเช่นนี้
“กลัวไหม？”
บุริศร์เอ่ยถาม เสียงที่สุขุมเหมือนกับเปิดไวน์แดง กลมกล่อมมีเสน่ห์
นรมนรู้สึกว่าตนเองกำลังจะเมาไปกับความอ่อนโยนของเขา
“ไม่กลัว ฉันจะบอกคุณให้ ฉันจัดการชาวีแล้ว แถมยังทำร้ายคนของกล้าณรงค์ ฉันเก่งไหม？”
นรมนร้องขอความดีความชอบเหมือนเด็ก
“สุดยอด ภรรยาของผมเก่งที่สุด”
บุริศร์ยังคงอวยนรมนอย่างโอเวอร์เหมือนเดิม
“แน่นอน ไม่เห็นเหรอว่าฉันเป็นภรรยาของใคร”