ตอนที่ 1081
บทที่ 1081 สวยเกินไป
October 31, 2026
นี่มันสวยเกินไปแล้ว!
นรมนไม่อาจละสายตาของตัวเองออกไปได้
แต่บุริศร์กลับไม่สบอารมณ์
“สายตานี่มันคืออะไร?”
บุริศร์รู้สึกว่ากระโปรงหางปลานี่มันพันตัวเขาราวกับมัมมี่ก็ไม่ปาน รับไม่ได้สุดๆ
นรมนดึงบุริศร์ให้ออกไปข้างนอก
“ไม่ใช่”
บุริศร์ลังเล แต่ไม่อาจขัดภรรยาที่กำลังตื่นเต้นได้ ทำได้เพียงปิดตาแล้วยอมถูกนรมนลากออกไป
“ดูสิ เป็นยังไงบ้าง?”
นรมนชี้ไปที่บุริศร์พลางถามพนักงานบริการ
พนักงานต่างพากันตกตะลึง
“โอ้โห คุณผู้หญิงคนนี้สวยงามมากค่ะ โดนเฉพาะดวงตาคู่นั้น มีเสน่ห์สุดๆ”
บุริศร์ขมวดคิ้วเบาๆ
ตาของผู้หญิงคนนี้บอดหรือ?
เขาเป็นผู้ชาย โอเคไหม?
บุริศร์กำลังจะพูด แต่กลับถูกนรมนแย่งพูดก่อน
“ใช่ไหมละ ฉันบอกแล้วว่าต้องสวยแน่ พวกคุณเอาอีกชุดมาหน่อยค่ะ กระโปรงลูกไม้ที่สวยๆ”
ปากของบุริศร์กระตุก
นี่เมียเขาซื้อเสื้อผ้าจนติดเป็นนิสัย?
นรมนไม่รอเขาปฏิเสธ เธอตรงไปรูดบัตร ก่อนจะผลักบุริศร์เข้าไปเปลี่ยนชุด
เมื่อเทียบกับกระโปรงหางปลาบนตัวเขาแล้ว บุริศร์คิดว่ากระโปรงลูกไม้นี่ดีขึ้นมาหน่อย อย่างน้อยก็พอหายใจได้สะดวก กระโปรงหางปลานี่ต้องสูดหายใจเข้าลึก ไม่อย่างนั้นกลัวเหลือเกินว่าจะทำชุดปริขาด
เป็นเรื่องยากมากที่จะจินตนาการถึงความเจ็บปวดเพียงเพื่อสร้างความสวยงามให้หญิงสาว
กระโปรงหางปลานี่ไม่ใช่คนใส่หรอก
บุริศร์เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างอ้อยอิ่ง เขาละอยากจะอยู่ในห้องลองเสื้อตลอดไป
พนักงานบริการสาวข้างนอกเพิ่งจะเริ่มรู้สึกตัว หันไปกระซิบกับเพื่อนสาวข้างๆว่า
“ฉันเพิ่งนึกออก คนที่เข้ามาห้องลองเสื้อคือผู้ชายไม่ใช่เหรอ?”
“โอ้ ใช่ เป็นผู้ชาย ทำไมออกมาเป็นสาวสวยละ?”
พวกเธอต่างพากันแปลกประหลาดใจ
นรมนไม่สนว่าพวกเขาจะพูดอย่างไร ทันใดนั้นเธอก็นึกขึ้นได้ว่าพนักงานบริการสาวมองสามีเธอราวกับหมาป่า จึงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า
“อ๋อ พอดีสามีของฉันเขามีงานอดิเรกพิเศษนะค่ะ ไม่ต้องใส่ใจ เอาไว้เป็นความลับระหว่างเรากันนะคะ”
พนักงานบริการแข็งทื่อเป็นหินไปทันที
งานอดิเรกพิเศษ?
น่าเสียดายผู้ชายหล่อเหลาปานนั้น
ทำไมถึงมีงานอดิเรกอย่างนี้ละ?
นรมนเห็นแววตาเสียดายในสายตาของพวกเธอ ในใจก็คลั่ง
ให้พวกเธออยากจะได้สามีฉัน!
ดูสิว่าจะยังกล้าสู้ต่อได้ไหม
ในที่สุดบุริศร์ก็เดินออกมา
เขามีท่าทางอารมณ์เสียเล็กน้อย
สีหน้าของนรมนไม่ค่อยดี จึงค่อยเก็บส้นสูงที่เพิ่งเลือกมากลับไป เปลี่ยนเป็นรองเท้าผ้าใบสีขาวมาแทน
“คุณสูงอยู่แล้วใส่คู่นี้เถอะ”
บุริศร์มองนรมนอย่างเสียไม่ได้ แต่ก็นั่งลงเปลี่ยนอย่างว่าง่าย
พนักงานบริการหญิงตอนแรกยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ตอนนี้เมื่อเห็นบุริศร์ให้ความร่วมมือ และยังเหมือนจะมีความสนุกในนั้น จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
“ดูท่าจะจริง”
“เสียดายจัง”
พนักงานหญิงสองคนกระซิบกระซาบ
บุริศร์ขี้เกียจจะฟังว่าพวกเขาพูดอะไรกัน แค่เพียงเมียเขามีความสุขก็พอแล้ว แต่เรื่องน่าขายหน้านี้ต่อให้ตีให้ตายเขาจะทำเพียงครั้งเดียวในชีวิต
เขาพูดเบาๆในใจ ก่อนนำรองเท้าขึ้นมาสวม
นรมนมองไปยังบุริศร์ ด้วยความรู้สึกอิจฉา
เธอยังสวยไม่เท่าเขาเลย!
สิ่งนี้ยังคงสมเหตุสมผลหรือไม่?
นรมนรูดบัตร ก่อนจูงมือบุริศร์ออกไปจากร้านเสื้อผ้า
มุมปากของบุริศร์กระตุกขึ้นมาอีกครั้ง
“คุณคงไม่ให้ผมที่ใส่ชุดอย่างนี้เดินซื้อของใช่ไหม?”
“ดีจะตาย ต่อแต่นี้ไป คุณคือเพื่อนรักของฉัน”
นรมนยิ้มอย่างพึงพอใจ
บุริศร์ไม่สบอารมณ์อีกครั้ง เมื่อเห็นรอยยิ้มพึงพอใจของนรมนก็ประนีประนอมให้อีกครั้ง
ทั้งสองเดินบนถนนที่เส้นทางวิวสวยงามตระการตา
มีผู้ชายหลายคนเดินผ่านพวกเขาไปแล้วผิวปากมาทางบุริศร์
“คนสวย ไปเที่ยวกับพี่ไหม?”
มีชายหนุ่มไม่รักตัวกลัวตายเข้ามาแซวบุริศร์
สีหน้าของบุริศร์มืดมนราวกับก้นหม้อ ถ้าหากไม่เพราะเพื่อนรมนแล้ว เขาคงฆ่าไอ้คนนั้นไปนานแล้ว
นรมนกลั้นขำ กลั้นขำจนปวดร่างกายไปหมด
เมื่อทั้งสองเดินผ่านร้านดอกไม้ นรมนซื้อช่อดอกกุหลาบ จากนั้นเดินไปร้านเครื่องประดับอีกครั้ง เพื่อซื้อแหวนวงหนึ่ง ก่อนจะส่งมอบให้บุริศร์
บุริศร์รับไป และเดินไปยังทะเลสาบกับนรมน
ที่นี่ทัศนียภาพสวยมาก คนข้างกายก็สวย
นรมนพูดอย่างจิตใจเบิกบานว่า “หาใครสักคนมาถ่ายวันเวลาที่น่าประทับใจให้เรากันดีกว่า”
มาถึงขั้นนี้แล้ว บุริศร์จึงทำได้เพียงปล่อยเลยตามเลยขอแค่นรมนมีความสุขพอ
“คุณหามาเลย”
นรมนเจอเด็กหนุ่มที่เดินผ่านมา ก่อนจะให้คนเงินเขา ขอให้เขาช่วยอัดวิดีโอให้หน่อย
เพราะว่าจำนวนเงินมันเยอะ เด็กหนุ่มเลยเต็มใจที่จะช่วย
นรมนยืนอยู่ข้างหน้าบุริศร์ พลางอมยิ้มไปทางเขา
บุริศร์ทำตัวไม่ถูก แต่เมื่อจะคุกเข่าลงต่อหน้านรมน กลับถูกเธอห้ามไว้ก่อน
“ฉันเปลี่ยนความตั้งใจแล้ว”