ตอนที่ 1080
บทที่ 1080 ผมปฏิเสธได้ไหม
October 31, 2026
ทำไมคุณถึงได้ยืนกรานเรื่องนี้เหลือเกิน
บุริศร์รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ตอนนี้นิสัยไม่ดีแล้ว
อารมณ์อันลึกซึ้งเช่นนี้ ตอนที่กำลังเคลิบเคลิ้มหลงใหล คิดไม่ถึงว่าเธอยังจะนึกถึงเรื่องที่ให้แต่งเป็นหญิง เสน่ห์ของเขาคนนี้ลดลงแล้วใช่ไหม？
หรือว่าไอคิวของผู้หญิงคนนี้สูงขึ้น？
นรมนเห็นท่าทางกลุ้มใจของบุริศร์ จึงอดกล่าวด้วยรอยยิ้มไม่ได้ “ฉันสามารถอนุญาตให้คุณรอกองทัพส่วนมากไปก่อนแล้วค่อยสารภาพรักกับฉัน เป็นอย่างไร？คุณพอใจไหม？”
บุริศร์ยังจะพูดอะไรได้？
เขาทำได้เพียงหัวเราะแห้ง ๆ จากนั้นปล่อยนรมนออก
ภายใต้สถานการณ์แบบนี้คงยากที่จะสานต่อจริงไม่จริง
นรมนเห็นเขาลุกขึ้น ถึงจะถอนหายใจอย่างโล่งอก
โชคดีที่เขาไม่ทำต่อ ไม่อย่างนั้นตนเองไม่รู้ว่าจะอดทนได้ไหม ในช่วงเวลาที่สำคัญร่างกายส่วนนั้นยังไม่ฟื้นคืนสู่สภาพเดิม ช่างเร่าร้อนเกินไป ไม่ดี ไม่ดี
หลังจากนรมนลุกขึ้นก็เทน้ำเย็นให้บุริศร์แก้วหนึ่ง
“นี่ ลดความร้อนรุ่ม”
บุริศร์อดรู้สึกน่าขำไม่ได้
“น้ำเย็นสามารถลดความร้อนรุ่มได้เหรอ？”
“ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย พอถูไถได้”
นรมนนั่งห่างจากเขาไกลเล็กน้อย
มองเห็นท่าทางแบบนี้ของนรมน บุริศร์รู้สึกน่าขำ
ผู้หญิงคนนี้กลัวร่างกายที่ยังไม่ฟื้นคืนกลับมาของเขาจะควบคุมตนเองไม่ได้ เขาจะไม่พูดที่มักจะยั่วเย้า พะว้าพะวังในใจตลอดเรื่องแต่งหญิงสารภาพรัก และไม่รู้ว่าควรจะพูดกับเธออย่างไรถึงจะดี
บุริศร์ดื่มน้ำหมดภายในครั้งเดียว
ลูกกระเดือกของเขาเกลิ้ง นรมนกลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว
เยี่ยม！
กินน้ำก็ดูน่าสนใจแบบนี้ ยังจะปล่อยให้คนมีชีวิตอยู่หรือเปล่า？
หรือว่าเธอมีความต้องการจริง ๆ รอแทบจะไม่ไหวแล้ว？
นรมนรีบส่ายหน้า และเบือนหน้าหนี ได้ยินเสียงทุ้มต่ำของบุริศร์ดังขึ้น
“ได้ยินมาว่าคุณจ่ายไปสิบล้านเพื่อซื้อชุดเครื่องมือแพทย์ให้กิจจาที่ตลาดมืด？”
นรมนชะงักไปเล็กน้อย
“ใครมันปากมากมาเล่าให้คุณฟัง？ นภดลเหรอ？”
“สำคัญด้วยเหรอ？”
บุริศร์ยิ้มบาง ๆ แววตาเป็นมิตร
“คุณดีกับกิจจาจังเลย”
“แน่นอนอยู่แล้ว เขาคือลูกชายของฉัน ฉันไม่ดีกับเขาแล้วจะให้ดีกับใครล่ะ？ลูกชายเปรียบเหมือนเสื้อคลุมขนมิงค์ของหม่ามี้นะ”
ท่าทางที่เป็นไปโดยธรรมชาติของนรมน บุริศร์เห็นแล้วรู้สึกซาบซึ้งใจ
เขารู้ว่า นรมนเห็นกิจจาเป็นลูกชายแท้ ๆ จริง ๆ
“มิลินล่ะ？”
จู่ ๆ บุริศร์ก็เปลี่ยนหัวข้อ ทำเอานรมนแปลกใจ แต่ก็ตอบอย่างเรียบเฉย “คนเหล่านั้นของเธอมีเรื่องต้องจัดการ คุณก็รู้ ฉันไม่สะดวกที่จะตามไป ฉันจึงกลับมากับนภดล”
“ช่วงนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญ คุณอย่าทำอะไรคนเดียว ผมเป็นห่วง”
ได้ยินว่าบุริศร์ห่วงใยตนเองเช่นนี้ นรมนกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เข้าใจแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปฉันจะตัวติดกับคุณดีไหม？”
“ดี”
บุริศร์กลับตอบอย่างสบาย ๆ
“ไม่อายเลย”
นรมนบ่นพึมพำ แต่ใบหน้ามีรอยยิ้ม
“เอาล่ะ พักมานานแล้ว ออกไปเดินเล่นกับฉันเถอะ แค่แสดงด้านหล่อที่สุดของคุณในฐานะผู้ชายสักหน่อย”
คำพูดของนรมนทำให้บุริศร์หัวเราะขึ้นมาทันที
“บัตรธนาคารของผมก็ให้ไปแล้ว คุณจะให้ผมเอาบัตรที่ไหนไปรูด？จะดึงด้านหล่อของผมออกมาอย่างไร？”
“บุริศร์ คุณแกล้งจนต่อหน้าฉันให้มันน้อยหน่อย คุณเอาบัตรธนาคารให้ฉันแล้ว บัตรเครดิตล่ะ？ฉันไม่เชื่อว่าคุณไม่ใช่บัตรเครดิต ไม่เต็มใจจ่ายเงินให้ฉัน คุณคิดจะเก็บเอาไว้ให้บ้านเล็กบ้านน้อยใช่ไหม？หือ？”
นรมนสองมือเท้าสะเอว ท่าทางดูเป็นภรรยาที่เหี้ยมโหด แต่บุริศร์กลับยิ่งหัวเราะหนักกว่าเดิม
“มีบ้านเล็กบ้านน้อยที่ไหน ถึงแม้จะมีก็ตกใจกลัวท่าทางอาจหาญของคุณจนหนีไปหมดแล้ว”
“บุริศร์ คุณกล้าพูดว่าฉันอาจหาญเหรอ ？คุณอยากโดนใช่ไหม？”
นรมนพูดแล้วก็ทำท่าทางจะลงโทษบุริศร์
บุริศร์รีบลุกขึ้นวิ่งออกไปข้างนอก
“สุภาพบุรษตกลงกันด้วยวาจาไม่ใช่ด้วยกำลัง！”
“ฉันเป็นผู้หญิง เป็นผู้หญิงใจแคบด้วย！”
นรมนไล่ตามไปทันที โจมตีไปที่รักแร้ของบุริศร์
ครั้งนี้บุริศร์ไม่ปล่อยให้เธอทำสำเร็จ จับนรมนอุ้มขึ้นมาทันที เดินออกไปข้างนอก
“สวัสดีครับท่านหัวหน้าบุริศร์！”
ทหารคนหนึ่งผ่านมาพอดี นรมนตกใจเสียงที่ดังกังวานจนรีบมุดเข้าไปในอ้อมแขนของบุริศร์
น่าขายหน้าจริง ๆ ！
แต่งงานกันมานานแล้ว ยังถูกเขาอุ้มออกมาแบบนี้ แถมยังมีทหารเห็นเข้าอีก มีอะไรจะเศร้าไปกว่าเธอไหม？
นรมนหยิกเอวของบุริศร์ด้วยความโมโห
“อืม！”
บุริศร์ส่งเสียงอู้อี้ พยักหน้าให้ทหาร
ทหารคนนั้นรู้สึกว่าเสียงของบุริศร์แปลกไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้สนใจ รีบเดินจากไป
ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย！
ทำให้หัวหน้าเสียเวลาพลอดรักกับภรรยา เขากลัวจะตกที่นั่งลำบากจริง ๆ
บุริศร์เห็นทหารเดินจากไปแล้ว ถึงจะกล่าวเสียงเบา “คุณนายบุริศร์ ช่วงนี้คุณก่อกวนบ่อยจังเลยนะ”
“นี่เรียกว่าการแสดงความรัก”
นรมนพูดด้วยรอยยิ้ม
“หมายความว่าอะไร？”
“ตบคือจูบด่าคือรักไงล่ะ”
นรมนตอบอย่างลื่นไหล
อยู่ดี ๆ บุริศร์ก็เอาหน้าเข้าไปใกล้นรมน กล่าวด้วยรอยยิ้ม “งั้นคืนนี้ให้สามีจูบคุณ รักคุณนะ”
“หือ？”
สมองของนรมนเกิดไฟฟ้าลัดวงจร
บุริศร์เห็นเธอน่ารักแบบนี้ จึงอดกระซิบข้างหูเธอไม่ได้ นรมนหน้าแดงขึ้นทันที
“บุริศร์ คุณมันไอ้คนบ้า！”
“ฮา ๆ ๆ ！”
บุริศร์หัวเราะอย่างมีความสุข