ตอนที่ 1079
บทที่ 1079 คุณรังแกฉันเลย
October 31, 2026
มุมปากของบุริศร์กระตุกขึ้น
นรมนก็ไม่บังคับเขา อย่างไรเสียก็พูดมาถึงตรงนี้แล้ว เอาที่เขาคิดว่าดีแล้วกัน
เธอกระโดดลงจากหลังของบุริศร์ และโบกมือ “คุณไปเตรียมตัวให้เรียบร้อยนะ ฉันจะไปหาลูก ๆ ซื้อของมาให้พวกเขา”
นรมนเดินเข้าไปอย่างมีความสุข
บุริศร์รู้สึกว่าโลกทั้งใบมืดมน
ผู้ชายแต่งหญิง？
เขาต้องทำแบบนี้จริงเหรอ？
นรมนกลับไม่สนใจว่าตอนนี้ในใจของบุริศร์จะรู้สึกยุ่งเหยิงแค่ไหน ถือของตรงเข้าไปในห้องของกานต์และกิจจา
กานต์ยังคงหลับอยู่
น้อยครั้งมากที่จะได้เห็นเจ้าเด็กคนนี้นอนหลับช่วงกลางวัน เพียงแต่นึกถึงความกดดันที่เขาต้องแบกรับ นรมนย่องเบา ๆ
กิจจาเห็นนรมนเข้ามา จึงวางตำราแพทย์ในมือลง
“หม่ามี้”
“ออกมาแป๊บนึง”
นรมนยิ้มให้กิจจา
กิจจาเปิดผ้าห่มออก ก็ถูกนรมนอุ้มขึ้นไป ใบหน้าเล็ก ๆ แดงขึ้นในชั่วพริบตา
“หม่ามี้ ผมไม่เป็นไรครับ ผมเดินเองได้”
“ให้หม่ามี้อุ้มลูกเถอะ ขาของลูกได้รับบาดเจ็บ ไม่สะดวก”
นรมนพูดจบถึงจะมองเห็นใบหน้าเล็ก ๆ ของกิจจาแดงขึ้น จึงกล่าวด้วยรอยยิ้มทันที“ตอนนี้กิจจาของพวกเรารู้จักอายแล้ว แต่ไม่เป็นไรหรอก นี่คือหม่ามี้ของลูกนะ อุ้มลูกมันมีอะไรน่าอาย？”
กิจจาเม้มปากไม่พูดจา ความจริงรู้สึกไม่สบายใจ
ตั้งแต่ตนเองเรียนรู้องค์ประกอบของร่างกายมนุษย์ จึงรู้จักการป้องกันตัวระหว่างชายและหญิง ทุกครั้งกิจจาจึงรู้สึกไม่สบายใจ
เขารู้สึกเกรงใจที่จะพูดกับนรมน ดังนั้นจึงทำได้เพียงแค่เงียบเอาไว้
นรมนรู้สึกว่าเรื่องที่กิจจาได้เจอในปีนี้ทำให้นิสัยร่าเริงในตอนแรกของเขาตกตะกอนไปมาก ตอนนี้นับวันยิ่งมีนิสัยเหมือนเจ้าชายผู้สง่างามเล็กน้อย
ไม่รู้ว่าเกี่ยวกับการเรียนแพทย์หรือเปล่า
นรมนอุ้มกิจจามานั่งที่ห้องรับแขก หยิบกล่องสี่เหลี่ยมออกมาจากกระเป๋าและยื่นให้เขา
“ดูว่าชอบไหม”
กิจจามองนรมนอย่างแปลกใจ
“ให้ผมเหรอครับ”
“อืม ให้ลูกจ้ะ”
ท่าทางที่อ่อนโยนของนรมนทำให้กิจจาน้ำตาคลอ
“ผมไม่อยากได้ เอาให้กานต์เถอะครับ”
“กานต์ก็มีของกานต์ ส่วนชิ้นนี้ตั้งใจซื้อให้ลูก รีบเปิดดูสิ”
นรมนเร่งรัด กิจจาจึงต้องเปิดดู
ภายในกล่องมีชุดเข็มเงินสำหรับฝังเข็ม และยังมีมีดผ่าตัด
กิจจาจำได้ เครื่องมือชุดนี้ทิ้งไว้โดยบรรพบุรุษของคนที่มีชื่อเสียงในวงการแพทย์ ซึ่งถูกเรียกว่าเป็นปรมาจารย์ในโลกแห่งการแพทย์ น่าเสียดายที่จากโลกนี้ไปเมื่อปีก่อน เครื่องมือชุดนี้จึงถูกประมูล ว่ากันว่าราคาพุ่งถึงสิบล้าน หลังจากนั้นไม่รู้ว่าใครเป็นคนซื้อไป
วันนี้อยู่ดี ๆ ก็มาปรากฏตรงหน้ากิจจา เขางงไปหมด
เขาหยิบเข็มเงินมาหรี่ตามองดูแสงสะท้อน เป็นได้ตามคาดเมื่อหยิบขึ้นมาก็มองเห็นตัวอักษรย่อขนาดเล็กมาก
คิดไม่ถึงว่าจะเป็นของจริง！
กิจจาชอบเรียนแพทย์จริง ๆ เมื่อเห็นสิ่งของที่ตกทอดมาจากปรมาจารย์ในโลกแห่งการแพทย์จึงรู้สึกตื่นเต้นไปโดยปริยาย
“หม่ามี้ ได้ของชิ้นนี้มาจากไหน？”
“ลูกไม่ต้องสนหรอกว่ามาจากไหน ชอบหรือไม่ชอบ？”
“ชอบครับ ชอบที่สุดเลย！”
แววตาของกิจจาปรากฏความกระตือรือร้นและความเบิกบาน
นรมนรู้สึกพอใจมากทันที
“ชอบก็ดีแล้ว หม่ามี้หวังว่าต่อจากนี้ลูกก็จะกลายเป็นปรมาจารย์ในโลกแห่งการแพทย์ เครื่องมือชุดนี้ให้ลูกนะ และยังมีมีดผ่าตัดอีก ว่ากันว่าคมมาก ระวังด้วย อย่าให้บาดตนเอง ในช่วงเวลาสำคัญสามารถนำมาป้องกันตัวได้ หม่ามี้ได้ยินมาว่ามีดผ่าตัดเล่มนี้มีกลไก”
นรมนเพิ่งจะพูดจบ กิจจาก็นำมีดผ่าตัดมาเล่นในมือ ฝีมือการใช้มีดที่สวยงามและชำนาญดูคล่องแคล่ว ดูดีอย่างยิ่ง
มีดผ่าตัดส่งเสียงคลิก ทันใดนั้นเข็มบาง ๆ ก็โผล่ออกมาจากด้ามมีด ส่องประกายแสงน่ากลัว จนนรมนเกือบตกใจ
“นี่คือกลไกเหรอ？”
“ครับ นี่คือกลไก เอาไว้ป้องกันตัว เข็มบาง ๆ นี้มักจะถูกใส่ด้วยยาพิษ เพียงแต่ด้านบนน่าจะถูกคนทำความสะอาดไปแล้ว”
มุมปากของกิจจาเอาแต่ยกขึ้น เห็นได้ว่าเขาชอบของขวัญชิ้นนี้จริง ๆ
นรมนกล่าวอย่างเป็นห่วง “ลูกต้องระวังตัวนะ อย่าเผลอทำร้ายตนเอง”
“ไม่มีทางครับ นี่เป็นของที่หม่ามี้ให้ผม ผมจะเก็บเอาไว้กับตัว ใช้ไปตลอดชีวิต”
กิจจายิ้มอย่างใส่ซื่อ
นรมนรู้สึกสงสารทันที
“เจ้าเด็กโง่ ก็แค่เครื่องมือชุดเดียว หลังจากนี้ถ้าเจอของดีหม่ามี้จะซื้อให้ลูกนะ”
“ไม่ต้องครับหม่ามี้ เครื่องมือยังต้องใช้งานถนัดมือ ขอบคุณครับหม่ามี้ ผมชอบมาก”
กิจจาวางของลงอย่างระมัดระวัง จากนั้นเก็บเรียบร้อย
นรมนรู้สึกดีมาก ดูเหมือนจะซื้อของมาได้ถูกต้องจริง ๆ
ตอนแรกเธอคิดว่าตนเองซื้อของปลอม แต่นภดลบอกว่าเครื่องมือชุดนี้เป็นของจริง เธอจึงซื้อกลับมา ตอนนี้ดูเหมือนว่าซื้อของมาไม่เสียเที่ยวจริง ๆ
หลังจากกิจจาเก็บของเรียบร้อยจึงพูดกับนรมน “หม่ามี้ หม่ามี้ออกไปกับคุณครู แล้วทำไมหม่ามี้ถึงกลับมาคนเดียว？คุณครูล่ะครับ？เธอทำอะไรหม่ามี้หรือเปล่า？”
นรมนชะงักไปเล็กน้อย
เธอมองกิจจา พบว่าแววตาของเขามีความจริงจังและเย็นชามาก
นรมนสงสารจับใจทันที
“ทำไมถามแบบนี้ล่ะ？ เธอคือคุณครูของลูกนะ เธอจะทำอะไรหม่ามี้？เพียงแต่ระหว่างทางมีเรื่องต้องจัดการ หม่ามี้เลยกลับมาก่อนแค่นั้นเอง อย่าคิดฟุ้งซ่าน หือ？”
“หม่ามี้ ไม่ว่าใคร ถ้าทำร้ายหม่ามี้ ก็คือศัตรูของผม”
กิจจาพูดประโยคนี้อย่างเคร่งขรึมพอสมควร ทำให้นรมนใจหายทันที
“กิจจา บนโลกใบนี้ไม่ได้มีคนชั่วมากมายขนาดนั้น อย่าคิดฟุ้งซ่านเลย หรือจะพูดอีกอย่าง มิลินปฏิบัติต่อลูกเหมือนกับลูกแท้ ๆ เห็นแก่ลูกเธอไม่มีทางทำอะไรหม่ามี้หรอก”