ตอนที่ 1084
บทที่ 1084 ถูกคนเยาะเย้ย
October 31, 2026
อากาศข้างนอกก็ยังเย็นอยู่บ้าง
บุริศร์จับมือเล็ก ๆ ของนรมนไว้แน่น แล้วพากันเดินเข้าไปในบ้าน
ข้างในนี้ยังหนาว
นรมนมองไปยังการตกแต่งสไตล์ยุโรปของที่นี่ และมีเตาผิงด้วย ซึ่งมันทำให้เธอพอใจเล็กน้อย
“ไม่มีคนรับใช้เหรอคะ?”
“อืม ผมบอกแล้วไง โลกที่มีแต่เราสอง”
บุริศร์โยนเสื้อคลุมของเขาลงบนโซฟาและลุกขึ้นเพื่อจุดไฟ
ไม่นาน ห้องก็อบอุ่นเหมือนฤดูใบไม้ผลิ
“ฉันทำความสะอาดสักนิด”
นรมนถอดเสื้อคลุมออก แล้วเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อหยิบเศษผ้าและเริ่มทำความสะอาด
สองคนนี้ดูเหมือนคู่รักหนุ่มสาวธรรมดาๆ ที่ช่วยกันทำความสะอาดบ้าน
เป็นเวลานานแล้วที่เธอได้ทำกิจกรรมมากมาย และนรมนก็เหนื่อยเล็กน้อย
เธอเห็นบุริศร์กำลังตักหิมะที่ประตู วิธีที่เขาโบกพลั่วนั้นช่างดูหล่อจริงๆ
วันนี้เป็นวันเกิดของเขา
นรมนลุกขึ้นไปในครัว เมื่อเห็นว่ามีแป้งและทุกอย่าง เธอจึงพับแขนเสื้อขึ้นและเริ่มทำแป้งโดว์ อย่างไรก็ต้องทำบะหมี่อายุยืนให้เขาทานอยู่ดี
หลังจากที่บุริศร์ทำความสะอาดหิมะข้างนอก ร่างกายเขาก็ร้อน
เมื่อเข้าไปในบ้านและเห็นนรมนกำลังล้างมือและทำซุปอยู่ มุมปากสวยอดไม่ได้ที่จะยกขึ้นเล็กน้อย
เขาไม่ได้คิดมากอะไรเลยเกี่ยวกับวันเกิด เนื่องจากเรณุกาจะอยู่ที่ต่างประเทศตลอดเป็นเวลานาน ป้าโอจะฉลองวันเกิดให้เขาและตรินท์ในเวลานั้น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมโอถึงกังวลเรื่องวันเกิดของพวกเขากันนัก ตอนนี้รู้แล้ว เขากลับเจ็บปวด
ต่อมา เขารู้ว่าการเกิดของเขาเป็นเพียงเครื่องมือ เขารู้สึกว่า วันเกิดเป็นความอัปยศ เป็นเครื่องหมายแห่งชีวิตที่ล้มเหลวของเขา แต่ผู้หญิงตัวน้อยคนนี้กลับยุ่งเพราะวันเกิดของเขา
ถ้าเป็นแบบนี้ทุกปี คงจะดีไม่น้อยที่มีวันเกิด
โคมไฟ ผู้หญิง และห้องครัวสามารถทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นได้อย่างสมบูรณ์
บุริศร์เดินเข้าไปกอดนรมนจากด้านหลัง
กลิ่นไอที่คุ้นเคยทำให้นรมนยิ้มเล็กน้อย
“บะหมี่อายุยืนจะเสร็จแล้วค่ะ”
“ขอบคุณนะ นรมน”
บุริศร์วางคางลงบนไหล่ของนรมน
หัวใจของนรมนอ่อนยวบ
“เด็กดี ออกไปรอข้างนอกเถอะ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”
“โอเค”
บุริศร์ปล่อยนรมนอย่างไม่เต็มใจ
นรมนรีบทำบะหมี่ให้เสร็จอย่างรวดเร็ว แล้วจึงเสิร์ฟ
“มาเถอะเจ้าของวันเกิด มากินบะหมี่กัน”
นรมนมองไปที่บุริศร์ด้วยรอยยิ้ม
ไม่มีคนใช้ ไม่มีพวกลูกๆ มีเพียงคนสองคน เหมือนคู่รักธรรมดา เรียบง่าย สงบสุข แต่สงบ
บุริศร์นั่งลงที่โต๊ะ
เขากัดตะเกียบของเขา ก่อนทาน
“เป็นยังไง?”
“อร่อย”
ดวงตาของบุริศร์อ่อนโยน และเขากินบะหมี่อายุยืนจนหมด
เมื่อเห็นว่าสิ่งที่เธอทำนั้นถูกกินโดยบุริศร์อย่างสมบูรณ์ นรมนก็พอใจมาก
เธอเสิร์ฟชามหนึ่งให้ตัวเอง เพราะเธอหิวมาก ดังนั้นเธอจึงกินเร็วขึ้นขึ้นเล็กน้อย
บุริศร์กลัวว่าเธอสำลักเลยรีบรินน้ำให้เธอ
หลังจากที่ทั้งสองทานอาหารเสร็จแล้ว บุริศร์ก็ไปล้างจาน ไม่ได้ก็ไม่ได้แย่งทำ
ทั้งคู่อาศัยอยู่ด้วยการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน
นรมนนั่งดูทีวีบนโซฟา
หลังจากที่บุริศร์ล้างชามเสร็จแล้ว เขาก็มานั่งลงข้างกายหลังจากจัดห้องครัวเสร็จ นรมนเหยียดเท้าออกโดยไม่รู้ตัว
“หนาว”
หน้าของเธอแดงก่ำ
แม้ว่าเตาผิงจะลุกโชน แต่ความร้อนครึ่งเดียวก็ยังไม่เพียงพอสำหรับห้องขนาดใหญ่เช่นนี้
บุริศร์นั่งข้างนรมนจับเท้าของเธอมาวางบนหน้าท้อง
นรมนนิ่งไปกับอุณหภูมิร่างกายที่อบอุ่น
“ไม่หนาวเหรอคะ?”
“ไม่เป็นไรนา”
บุริศร์กล่าวเบาๆ ด้วยรอยยิ้มบนหัวคิ้วของเขา
นรมนรู้สึกเหมือนกำลังกินน้ำผึ้งอยู่ในใจ
“ดูอะไรอยู่?”
“ฝากรักข้ามเวลาเรื่องราวความรักระหว่างวิญญาณกับทหารสวรรค์”
คำพูดของนรมน ทำให้บุริศร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย
อะไรนะ?
วิญญาณ?
มันคืออะไร?
บุริศร์ไม่ค่อยดูทีวี เขาใช้เวลาทั้งหมดในการดูรายงานทางการเงินและแนวโน้มหุ้น ตอนนี้นรมนหมกมุ่นมาก เขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมอง
เป็นฉากที่นางเอกจะฉลองคริสต์มาสพอดี และคอยบอกใบ้ถึงสถานที่สำหรับออกเดทอย่างดูเปล่าประโยชน์
นรมนยิ้มและพูดว่า “อานนท์นี่น่ารักแต่ก็หยิ่งเสียจริง ผู้หญิงคนไหนที่ไม่ชอบออกเดทกับคนที่รักในวันคริสต์มาสบ้างละ? ปลอม! ซื่อตรงเสีย! รอให้ใครอื่นมางาบแฟนของตัวเองไป รอเขาร้องให้ได้เลย”
ขณะที่เขากำลังพูดคุยกันอยู่ มาถึงฉากที่เมื่อชาร์ลีได้ยินนางเอกพูดว่าจะอวยพรคริสต์มาสอย่างไร เขาก็พูดขึ้นมาว่า “ตอนนั้นผมจะฉลองวันคริสต์มาสกับคุณ”
การปรากฏตัวของอานนท์ทำให้นรมนหัวเราะ
“เห็นไหม? โดนงัดเข้าแล้ว? ผู้ชายหนอ ไม่สามารถซื่อตรง ไม่สามารถเสแสร้ง เสแสร้งอะไรกัน?”
บุริศร์มองไปยังนรมนที่หัวเราะร่า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
คริสต์มาส.
แท้จริงแล้วผู้หญิงชอบใช้เวลาช่วงคริสต์มาส
คิดดูแล้ว พรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ?
เตาผิงดังขึ้น และอุณหภูมิในห้องก็สูงขึ้นเช่นกัน แต่นรมนก็ไม่อยากเอาเท้าออกจากหน้าท้องของบุริศร์
ทีวียังคงเล่นอยู่โดยมีเสียงหัวเราะจากนรมนดังมาเป็นระยะ ความสุขที่สงบนี้ทำให้รู้สึกผ่อนคลายและอาลัยอาวรณ์เสียจริง
บุริศร์ดึงเท้าของนรมนออก ซึ่งกระตุ้นความไม่พอใจของนรมนแต่เธอทำเพียงแค่บุ้ยมาก ก่อนจะหันไปสนใจทีวีต่อ
เขาไปที่ตู้เย็นเพื่อตรวจดู และเห็นว่ามีผลไม้สดอยู่ จึงนำออกมาล้าง ใส่จานผลไม้ และวางไว้บนโต๊ะตรงหน้านรมน
“เอื้อมไม่ถึง”
นรมนกำลังดูอย่างมีความสุข และเมื่อเธอเอื้อมมือออกไป ก็พบว่าโต๊ะอยู่ไกลออกไปเล็กน้อย
บุริศร์ส่ายหัวและนั่งข้างเธออย่างเอ็นดู ก่อนจะถือจานผลไม้เอาไว้ในมือ
นรมนวางเท้าสีขาวราวกับหิมะบนต้นขาของบุริศร์อีกครั้ง เอนหลังอย่างเกียจคร้านบนโซฟาแล้วเปิดปากของเธอ
บุริศร์ส่ายหัวและหัวเราะ เขาหยิบไม้จิ้มฟันขึ้นมาและป้อนผลไม้ลงในปากของนรมน
“หวานจัง”
นรมนยิ้มหยีตา แล้วดูทีวีอีกครั้ง