ตอนที่ 1085
บทที่ 1085 คุณอายุสิบแปดปีในใจผมเสมอ
October 31, 2026
เมื่อเห็นเขาจากไป นรมนก็รีบหยิบโทรศัพท์ของบุริศร์มา และปลดล็อกอย่างรวดเร็ว
เธอไม่ได้ต้องการเห็นความเป็นส่วนตัวของบุริศร์ เธอต้องการรู้ว่าไอ้สารเลวคนไหนที่รังแกผู้ชายของเธอ
นรมนเห็นว่ามีการโทรหาอรรณพครั้งสุดท้าย
อรรณพ?
นรมนนิ่งไปครู่หนึ่ง
จากนั้นก็คิดพิเคราะห์ครู่หนึ่ง ถูกต้อง นอกจากคุณชายทั้งสี่แห่งเมืองชลธี ใครกันที่จะมีความสามารถขนาดมาล้อเลียนอย่างช่วยไม่ได้?
แม้ว่าจะไม่รู้ว่าอรรณพพูดอะไรกับบุริศร์ แต่เธอจำได้ว่าสิ่งที่บุริศร์ทำให้ผู้คนหัวเราะเยาะเมื่อเร็ว ๆ นี้ คือไม่มีอะไรมากไปกว่าการเป็นเขาแต่งตัวเป็นผู้หญิงแล้ว
นรมนยกริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย
เธอวางโทรศัพท์ของบุริศร์ลง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือตัวเองออกมาแล้วส่งข้อความถึงรมิดา
“เธออยากเห็นอรรณพแต่งตัวเป็นผู้หญิงไหม ว่ามันจะเป็นอย่างไร?”
หลังจากได้รับข้อความ รมิดาผงะไปครู่หนึ่งและตอบไปตรงๆ ว่า “ไม่อยาก”
“เธอกลัวที่เขาแต่งเป็นหญิงแล้วจะสะเทือนใจเหรอ? ก็จริง ในโลกนี้จะมีใครแต่งหญิงแล้วสวยเหมือนบุริศร์บ้าง? เอ๋ เปรียบเทียบนี่มันไม่ดีเลย เธอคิดเสียว่าฉันไม่ได้พูดอะไรแล้วกัน”
รมิดาอ่านข้อความของนรมน
ไม่ได้พูดอะไร?
นี่เรียกว่าไม่ได้พูดอะไร?
เธอรู้ว่านรมนยั่วโมโห แต่เธอก็ทนไม่ไหว
“อรรณพ”
รมิดาส่งเสียงคำรามต่ำ
อรรณพเพิ่งออกมาจากห้องน้ำ และเมื่อเห็นว่าภรรยาของเขาดูเหมือนจะไม่อารมณ์ไม่ดี เขาจึงอดไม่ได้ที่จะหยุดถาม
“เกิดอะไรขึ้น?”
“คุณเยาะเย้ยบุริศร์ที่แต่งหญิงเหรอ?”
รมิดามองไปยังอรรณพด้วยรอยยิ้มบนริมฝีปากของเธอ แต่รอยยิ้มนี้ทำให้อรรณพมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี
“ชายร่างใหญ่ แต่แต่งตัวเหมือนผู้หญิง ฉันหัวเราะครั้งสองครั้ง จะเป็นอะไรไป อีกอย่างเธอเป็นเมียฉัน สนใจทำไมว่าฉันจะหัวเราะเยาะเขาหรือเปล่า”
“ไม่มีอะไร ฉันจำได้ว่าคุณบอกว่าคุณจะกลับไปที่นั่นในช่วงปีใหม่ปีนี้ใช่ไหม”
“อะไร?”
“ถ้าคุณไม่ใส่เสื้อผ้าผู้หญิงมาโชว์ ฉันจะไม่ไป ไม่สิ เด็กๆ ไม่ไปด้วย คุณกลับไปเองคนเดียว”
หลังจากที่รมิดาพูดจบ เทพเจ้าเฒ่าก็เฝ้าดูอรรณพทันที
อรรณพรู้สึกหดหู่ทันที
“รมิดา อย่าเป็นอย่างนี้สิ เรื่องที่ตกลงไว้ดิบดีแล้วทำไมถึงกลับคำเสียละ คุณก็รู้ว่าฝั่งนู้นอยากเจอลูกแค่ไหน? ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ใส่ชุดของผู้หญิงให้ฉันดูสิ”
“คุณเป็นบ้าหรือเปล่า?”
อรรณพรู้สึกว่าเขาถูกดูหมิ่น เขาหันหลังกลับเข้าห้องนอน ก่อนจะปิดประตูกระแทกเสียงดัง
หัวใจของรมิดาก็โกรธอย่างกะทันหัน
เธอลุกขึ้นยืน
“อรรณพนี่มันหมายความว่าอะไร? บุริศร์แต่งหญิงเพื่อนรมน คุณทำไม่ได้? ทำไม? ต่างคนต่างรักกัน ฉันบังคับคุณให้แต่งงานกับฉัน ก็เลยไม่สนใจที่จะทำใช่ไหม? ฉันจะไปเทียบกับนรมนได้ยังไงละ?”
รมิดารู้สึกน้อยใจในขณะที่พูด เสียงที่เศร้าและดูถูกตัวเองราวกับเข็มทิ่มแทงหัวใจของอรรณพ
“พูดไร้สาระอะไร? เรื่องมันนานแค่ไหนแล้ว ทำไมคุณถึงยังโวยวายเรื่องนี้อยู่ ผมบอกไปแล้วเหรอว่าคุณมันไม่ดีที่บังคับให้ผมแต่งงานด้วย?
อรรณพเปิดประตูอย่างไม่เต็มใจ และมองไปยังรมิดาที่ยืนหันหลังให้กับเขา ไหล่เธอสั่น แม้ว่าจะไม่ได้ยินเสียงร้องไห้ แต่ก็ทำให้คนรู้สึกเป็นทุกข์มากขึ้น
จู่ๆ เขาก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
“ใส่แค่เสื้อผ้าผู้หญิงไม่ใช่เหรอ แค่ใส่ก็โอเคใช่ไหม”
“อย่าฝืนเลย อย่าให้ฉันต้องฝืนคุณอีกเลย”
เสียงของรมิดาแหบเล็กน้อย
อรรณพกัดฟันแล้วพูดว่า “ฉันอยากใส่มันเอง โอเคไหม?”
“แล้วอยากใส่ชุดไหนล่ะ?”
รมิดาหันกลับมาอย่างเฝ้าคอย
รอยน้ำตาบนใบหน้าของเธออยู่ที่ไหน?
อรรณพรู้ทันทีว่าเขาถูกหลอก
“รมิดา นี่คุณ… …”
“คุณเพิ่งรับปาก ฉันบันทึกเสียงไว้แล้ว อย่ามาปลิ้นปล้อน”
รมิดาหยิบโทรศัพท์ออกมาเขย่าอย่างภาคภูมิใจ
อรรณพแทบกระอักเลือดตาย
“ไอ้สารเลวบุริศร์! ตัวเองเอาใจเมียคนเดียวยังต้องลากคนอื่นไปซวยกันหมด! เขาต้องแสร้งทำเป็นเศร้าต่อหน้านรมนแน่ นี่นรมนมายั่วยุคุณใช่ไหม”
บุริศร์นิสัยเป็นอย่างไร อรรณพรู้ดี
เมื่อกี้อรรณพเยาะเย้ยเขา และตอนนี้ผลกรรมกำลังจะมาถึง
แน่นอนว่าเขาไม่สามารถเป็นศัตรูกับบุริศร์ได้
รมิดาไม่สนใจเรื่องเหล่านี้ และรีบผลักเขาเข้าไปในห้องนอน
“คุณคิดอย่างไรกับเสื้อผ้าของฉัน ฉันจำได้ว่าฉันมีชุดเจ้าหญิง”
แล้วเธอก็ไปหาชุดเจ้าหญิง
ปากของอรรณพกระตุก
ชุดเจ้าหญิง?
เขาอยู่ในชุดเจ้าหญิงหรือ?
ฆ่าเขาเถอะ
เมื่อเห็นว่า รมิดายังคงค้นหาในกล่องและตู้ต่างๆ อรรณพก็หันหลังกลับ พร้อมเดินออกไปด้วยความเร็ว
น่าขันนัก!
ทำไมเรื่องสนุกที่รันทดของสองคนนั้น เขาถึงต้องเป็นคนชดใช้ด้วย!
เมื่ออรรณพกำลังจะวิ่งออกจากบ้าน เขาได้ยินเสียงแผ่วเบาของรมิดาพูดว่า
“คุณวิ่งออกไปได้ จะวิ่งถึงห้าสิบเลยไหม? หรือวางแผนว่าจะไม่กลับมาที่นี่อีก”
ใบหน้าหล่อเหลาของอรรณพทรุดลงทันที
เขาทักทายบรรพบุรุษของบุริศร์รุ่นที่สิบแปดในใจ แล้วกลับหันกลับไปหารมิดาอย่างไม่เต็มใจ จะทำอะไรเขาก็เชิญ
แต่ต้องบอกก่อนว่าไม่ใช่ผู้ชายทุกคนที่จะดูดีเมื่อแต่งเป็นหญิง
อรรณพอยู่ในชุดเจ้าหญิงที่มีผมหยิกเป็นลอนใหญ่ ความรู้สึกที่เขาถูกรมิดาแต่งหน้าให้ราวกับเป็นมัมมี่
รมิดาถ่ายภาพไปสองภาพ
“ทำไมขี้เหร่จัง?”
คำพูดรังเกียจของรมิดา แทบจะทำให้อรรณพสำลักเลือดออกมาทางปาก
“ขี้เหร่?”
เขายิ้มอย่างอันตราย
รมิดายกเท้าเตรียมวิ่ง แต่ถูกอรรณพโยนลงบนเตียงเพื่อจะลงโทษ
รมิดากรีดร้องด้วยความตกใจ นิ้วเผลอกดตรงปุ่มโพสต์รูปในโทรศัพท์เข้าพอดี
วีแชทของนรนมดังขึ้น
เธอเปิดมัน ก่อนจะหัวเราะขึ้นมาทันที