บทที่ 1086 สำหรับเราต่างก็เป็นแค่คนนอก

เธอถูกปล้น?

โถ่เว้ย!

มีอะไรผิดพลาดใช่ไหม!

เธอคือตัวซวย?

ไปไหนก็ถูกลักพาตัวจี้ปล้น?

คนพวกนี้คิดว่าเธอเป็นลูกพลับอ่อนนุ่มจริงหรือ?

นรมนอยากจะต่อต้าน แต่เธอกลับได้ยินเสียงข้างหลังพูดมาว่า “ไม่อยากตายอย่าขยับ ฉันแค่อยากจะยืมเรือของพวกแกแค่นั้น”

“การกระทำของท่านไม่เหมือนจะยืมเลยนะคะ”

นรมนหัวเราะหยัน

ยืม?

ฟังดูดี

บุริศร์เห็นฉากนี้เมื่อเขาเดินออกมา

“อย่าขยับ ไม่งั้นไม่รับรองว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับสาวสวยคนนี้”

ชายคนนั้นยิ้มอย่างชั่วร้าย

บุริศร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ถ้าเขาลงมือ เขาจะมั่นใจ 70% ถึง 80%ว่าจะสำเร็จ แต่เมื่อเขาเห็นถนนที่เงียบสงบข้างนอก บุริศร์ไม่สามารถรับประกันได้ว่ามีนักแม่นปืนอยู่ใกล้ ๆ หรือไม่

ชายที่อยู่ข้างหน้าเขาวาดลายพรางไว้บนหน้า เมื่อมองแวบแรกก็รู้ว่าเป็นทหารพิเศษ เขาอาจจะเป็นทหารรับจ้างที่ฆ่าคนได้โดยไม่กระพริบตา

เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้ไม่ได้มาหาพวกเขา แต่พวกเขาบังเอิญเจอมัน

“แกจะทำอะไร? ปล่อยภรรยาฉันเถอะ แล้วไม่ว่าแกขออะไรฉันจะให้”

ดวงตาของบุริศร์ทรุดลงเล็กน้อย

ชายคนนั้นพยักหน้า และพูดกับนรมน “คุณคนสวย ได้โปรดเชิญขึ้นเรือ”

ในเวลานี้ นรมนทำได้เพียงเชื่อฟัง

เธอมองไปที่บุริศร์อย่างหดหู่ ก่อนพูด “วันเกิดวันนี้เสียเปล่าเลยใช่ไหม?”

เธอพูดภาษาจีน

บุริศร์ยิ้มและพูดว่า “คราวหลังค่อยชดเชยก็ได้”

“มันไม่ดี คนเฒ่าคนแก่บอกว่ามันไม่มงคล แย่จริงๆ”

นรมนขึ้นเรืออีกครั้ง

ชายคนนั้นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“วันนี้วันเกิดใคร?”เขาพูดภาษาจีนได้คล่องมาก นรมนและบุริศร์ต่างก็ตกใจ แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดอะไร

วันเกิดใครแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขา!

ทั้งสองกลับไปที่เรือสปีดโบ๊ท และทันใด ก็มีผู้คนราวสิบคนออกมาจากทางด้านหลังชายคนนั้น ทุกคนต่างก็ขึ้นเรือ

นรมนและบุริศร์ต่างขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นว่าพวกเขาต่างก็ดูมีฝีมือ

พวกเขาทุกคนทาลายพรางบนหน้า เพื่อไม่ให้ผู้คนมองเห็นใบหน้าของพวกเขา แต่ละคนดูช่างน่ากลัวจนเอาชนะทิวทัศน์ที่สวยงามได้

หลังจากที่นรมนขึ้นเรือ ชายคนนั้นไม่ได้ทำให้เธอลำบากใจ แต่ปล่อยให้เธอไปอยู่ฝั่งที่บุริศร์ยืนอยู่

“คุณโอเคไหม?”

บุริศร์ขมวดคิ้วและมองที่เธอ

นรมนส่ายหัว

เธอนั่งลงข้างบุริศร์

ชายคนนั้นมองมายังพวกเขา ยิ้มและพูดว่า “ไม่ว่าวันนี้จะวันเกิดใคร ผมเลี้ยงเอง”

จากนั้น เขาก็ให้คนไปซื้อเค้กวันเกิด

นรมนอยากจะบอกว่าไม่ต้อง แต่ถูกบุริศร์จับมือเอาไว้แน่น

เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงียบ

“ขอบใจ”

บุริศร์พูดเบา ๆ แล้วหยุดพูด

เขาและนรมนนั่งข้างกัน ปล่อยให้ชายคนนั้นพินิจพิเคราะห์ตัวเองและนรมน

ชายคนนั้นมองดูพวกเขา และขมวดคิ้วเล็กน้อย

นิสัยของบุริศร์ไม่สามารถปกปิดได้แม้ว่าเขาจะนั่งอยู่อย่างเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรเลย แต่ก็ยังทำให้ผู้คนรู้สึกกดดันอย่างหนักหน่วง

ดวงตาของชายคนนั้นมืดลงเล็กน้อย

ไม่นาน ก็มีชายคนหนึ่งนำเค้กกลับมา

เค้กวันเกิดเป็นมูส ปกติแล้วนรมนชอบกิน แต่ตอนนี้เธอไม่คิดอยากจะกินเลย

“น่าเกลียดจัง”

คำพูดของนรมน ทำให้ชายคนนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ได้ยินไหม? นี่มันน่าเกลียดสำหรับสาวสวย ไปซื้ออันที่สวยมาใหม่”

ตอนนี้ท่าทางของชายหนุ่มดูแล้วพูดดีมาก แต่บุริศร์รู้สึกได้ถึงอันตรายของเขา

เขาเป็นเหมือนสัตว์เดรัจฉานที่อยู่เฉยๆ แม้จะสงบชั่วคราว แต่ความป่าเถื่อนก็ไม่สามารถปกปิดได้

บุริศร์จับมือของนรมนและพูดว่า “หนาวไหม?”

“อืม นิดหน่อย”

นรมนพยักหน้า

เรือเทียบไม่ได้กับบ้าน อุณหภูมิที่นี่ต่ำมากจริงๆ น่าจะต่ำกว่าศูนย์

บุริศร์เอามือของนรมนป้องไว้ที่ปาก และหายใจออกให้ความอบอุ่น

ไอสีขาวลอยขึ้น มุมปากของนรมนแสดงรอยยิ้มที่มีความสุข

ดวงตาของพวกเขามีแต่กันและกัน พลันคิ้วของชายคนนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น

“พวกคุณดูรักกันมาก”

นรมนและบุริศร์ไม่สนใจที่จะพูดคุยกับเขา

ดวงตาของชายคนนั้นเย็นชาเล็กน้อย

“ฉันทนไม่ได้ที่เห็นคนอื่นรักกัน ทำอย่างไรดีละ? ที่จริงฉันยังอยากที่จะฉลองวันเกิดให้พวกแก”

น้ำเสียงของชายหนุ่มไพเราะน่าฟัง ไม่รู้ว่าหน้าตาจะเป็นยังไง แต่สำหรับนรมน การที่ทำลายวันเกิดของบุริศร์นั้น เป็นเรื่องที่ไม่อาจให้อภัยได้ แม้ว่าหน้าตาจะดีก็ตาม

เห็นได้ชัดว่า ชายตรงหน้าคิดจะลงมือกับพวกเขา

เมื่อนรมนต้องการที่จะลงมือทันที ด้านนอกก็มีเสียงปืนดังขึ้นมา

สีหน้าของชายคนนั้นเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

“ออกเรือ!”

ชายคนนั้นยกมือขึ้นทันที และปืนในมือของเขาก็หันไปทางศีรษะของนรมน

นรมนเกลียดความรู้สึกนี้จริงๆ อยากจะฆ่าคนพวกนี้ให้ตาย

ดวงตาของบุริศร์มืดมนลงเล็กน้อย ร่องรอยของความโกรธก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือการถูกข่มเหง และคนที่ชายตรงหน้าบีบบังคับคือนรมน ซึ่งไม่อาจให้อภัยได้

“แกวางปืนลงดีกว่า ฉันจะให้เรือแกแล้วปล่อยให้แกเอาคนของแกไป”

เสียงของบุริศร์เย็นชา

ชายคนนั้นเยาะเย้ย ก่อนพูดว่า “ฉันฆ่าพวกแกแล้วเอาเรือไปก็เหมือนกัน”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปตายซะ”

หลังจากพูดจบ บุริศร์ก็ผลักนรมนออกไป ก่อนจะเตะไปยังข้อมือของชายคนนั้น

เมื่อคนรอบกายเห็นบุริศร์ลงมือ พวกเขาก็พุ่งเข้ามาทันที และเตรียมจะยิงปืนใส่บุริศร์

“ไม่นะ! บุริศร์!”