บทที่ 1099 หรือว่าตรุษจีนอย่างนี้ยังจะต้องมาจับปีศาจอีก?

นรมนเงยหน้าขึ้นมากวาดตาดูทีหนึ่ง แล้วเห็นขวัญตายืนอยู่ตรงนั้น เหมือนกับว่าโดนตรึงไว้ยังไงอย่างงั้น

เธอพูดกับบุริศร์ไปไม่กี่ประโยค จากนั้นก็มาถึงข้างกายขวัญตา

“มีอะไรเหรอ? ไหนบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำไง? ทำไมถึงได้ยืนอึ้งอยู่ที่นี่ล่ะ?”

แล้วขวัญตาถึงจะตื่นจะเพิ่งตื่นจะภวังค์ แต่สีหน้ากลับดูไม่ได้เลย

“คือเจตต์”

สำหรับนรมนแล้ว ขวัญตารู้สึกว่าไม่มีความจำเป็นที่จะต้องปิดบัง และอีกอย่างเธอก็หวังว่านรมนจะสามารถช่วยเหลือตัวเองได้

ถึงแม้ว่าเธอจะดูแข็งแกร่ง และเป็นฝ่ายหันไปจีบเจตต์ก่อน แต่ว่ามีเรื่องบางเรื่องเธอก้าวผ่านไปไม่ได้จริง ๆ

หัวคิ้วของนรมนก็ขมวดขึ้นมาครู่หนึ่งเหมือนกัน

เจตต์มาทำอะไรที่นี่?

เธออดไม่ได้ที่จะคิดถึงเรื่องที่เทย่าโทรศัพท์หาเจตต์

ที่เขามาที่นี่อาจจะเพื่อมาเจอเทย่าก็ได้มั้ง?

นัยน์ตาของนรมนมีแววเยือกเย็นพาดผ่านเสี้ยวหนึ่ง

ถ้าเกิดว่าเจตต์ถูกผิดไม่แบ่งละก็ เธอก็ไม่รังเกียจที่จะเตะต่อยผู้ชายคนนี้ให้หนักสักรอบหรอกนะ

“คุณรอเดี๋ยวนะ”

นรมนกลับมาที่ข้างกายบุริศร์ แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “มีทางที่จะเปลี่ยนไปอยู่ห้องส่วนตัวที่อยู่ข้าง ๆ ห้อง202สักหน่อยไหมคะ?”

ถึงแม้บุริศร์จะไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ในเมื่อนรมนพูดมาแบบนี้แล้ว และท่าทีของขวัญตาก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เขาครุ่นคิดไปครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า “เดี๋ยวผมโทรศัพท์ไปลองดูก่อนนะ”

“ได้ค่ะ”

นรมนรู้ ด้วยความสามารถของบุริศร์ จะเปลี่ยนไปห้องส่วนตัวห้องหนึ่งไม่ใช่เรื่องยากอะไร

แล้วก็เป็นเช่นนั้น เพียงไม่กี่นาที บุริศร์ก็จัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว

นรมนจูงมือขวัญตามาที่ห้องส่วนตัวห้องข้าง ๆ

พอทั้งสามคนเพิ่งจะนั่งลง ก็ได้ยินน้ำเสียงที่เย็นชาของเจตต์ลอยมา

“มีเรื่องอะไรจำเป็นจะต้องพูดซึ่ง ๆ หน้ากันด้วย?”

“เจตต์ ฉันได้ยินมาว่าแกเกิดอุบัติเหตุขึ้น เป็นยังไงบ้าง? ดีขึ้นบ้างหรือยัง?”

ตอนที่เสียงของเทย่าดังขึ้นมานั้น ตัวของนรมนและบุริศร์ต่างก็สั่นขึ้นทีหนึ่ง

คือเทย่าจริง ๆ ด้วย!

สีหน้าของบุริศร์ขรึมลงไปหลายส่วน

นรมนส่งสัญญาณให้เขาว่าอย่าเพิ่งรีบร้อนไป

มือของขวัญตากำไว้ด้วยกันอย่างแน่นหนา บนใบหน้าดูร้อนรนเป็นอย่างมาก

สำหรับเจตต์แล้วเทย่าเป็นปมในใจอย่างหนึ่ง ในตอนที่เจตต์สะเทือนใจแล้วออกไปท่องเที่ยวต่างประเทศนั้น น่าจะหวังว่าจะได้เจอกับเทย่าอยู่มั้ง?

แต่น่าเสียดายที่เขาไม่ได้เจอ จึงได้แต่ต้องกลับมา

พอมาวันนี้เทย่าโทรศัพท์หาเขา แล้วยังนัดเขามาเจอหน้ากันที่นี่ แต่เจตต์กลับไม่บอกกับเธอสักคำ

ถึงแม้จะรู้ว่าที่ตัวเองอยู่กับเขานั้นไม่ได้เป็นเพราะว่าความรัก แต่ว่าขวัญตาก็ยังเจ็บปวดมากจริง ๆ

น้ำเสียงของเจตต์แฝงไว้ด้วยความเยาะเย้ยเสี้ยวหนึ่ง

“ผมดีหรือไม่ดีคุณไม่มีตาเหรอ? มองไม่เห็นเหรอ?”

คำพูดนี้พูดไปจนเทย่าอึ้งไปครู่หนึ่ง

ในความทรงจำของเธอ เจตต์ไม่เคยพูดกับเธอแบบนี้เลยนะ น้ำเสียงแบบนี้ปกติแล้วจะเป็นน้ำเสียงที่ใช้พูดกับพรรษา ทำไมถึงมาใช้อยู่บนตัวเธอได้ล่ะ?

หัวคิ้วของเทย่าขมวดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า “เจตต์ นี่มันท่าทีอะไรของแก?”

“คุณอยากจะให้ผมมีท่าทีอะไรต่อคุณ? หมากตัวหนึ่งที่แม้แต่เกิดมาก็ยังโดนแม่ของตัวเองวางแผน คุณยังอยากจะให้ผมใช้ท่าทีอะไรคุยกับคุณอีก? ต้องดูแลคุณเป็นพิเศษ เป็นแม่ที่ดีลูกที่กตัญญูเหมือนอย่างเมื่อก่อนเหรอ? คุณไม่รู้สึกว่ามันจอมปลอมมากเกินไปเหรอ?”

เจตต์หัวเราะเสียงเย็นอย่างเยาะเย้ยขึ้น

ในที่สุดสีหน้าของเทย่าก็ขรึมลงมา

“เพื่อนรมนแค่คนเดียวแกถึงกับทำอย่างนี้กับแม่ของตัวเองเลยเหรอ พ่อของแกสอนแกมาอย่างนี้เหรอ?”

“ผมคิดว่าความทรงจำของคุณคงจะผิดเพี้ยนไปนะ พรรษาหรือจะสั่งสอนผม? คุณคิดว่าเป็นไปได้เหรอ? หลายปีมานี้ผมนึกมาตลอดว่าคุณต่างหากที่เป็นความอบอุ่นของผม แต่ว่าคิดไม่ถึงว่าคุณจะแทงผมเกือบตายทีหนึ่ง ตอนนี้พูดเรื่องพวกนี้ก็ไม่มีความหมายแล้ว คุณมาหาผมมีเรื่องอะไร? รีบพูดมาเถอะ”

น้ำเสียงของเจตต์ราบเรียบ ฟังอารมณ์ใด ๆ ไม่ออกเลย

เทย่ายังอยากจะสั่งสอนเจตต์ต่ออีก แต่ว่าพอเห็นท่าทางของเขาในตอนนี้แล้วก็ยั้งปากไป

เธอเงียบขรึมไปครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า “ได้ยินมาว่าแกจะแต่งงานแล้ว? อีกฝ่ายเป็นลูกสาวตระกูลปวนะฤทธิ์? ตระกูลปวนะฤทธิ์ที่เป็นจ้าวแห่งทะเลนั่นเหรอ?”

ดวงตาของเจตต์หรี่ลงเล็กน้อย แล้วก็เยาะเย้ยขึ้นมาทันที

“ยังไง? คุณอยากจะบีบบังคับเอาอะไรกับตระกูลปวนะฤทธิ์อีก? หรือว่าคุณรู้สึกว่าให้ลูกชายตัวเองไปเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านเขา แล้วให้ตระกูลปวนะฤทธิ์ให้อะไรคุณหน่อยงั้นเหรอ?”

“นี่แกพูดอะไรกันเนี่ย!”

เทย่าปัดเพรี้ยงทีหนึ่งจนแก้วชาหล่นไปเลย

เมื่อก่อนตอนที่เธอแกล้งบ้าก็มักจะขว้างปาข้าวของ แต่ตอนนั้นเจตต์รู้สึกว่าเธอน่าสงสารมาก ขอแค่ไม่ทำร้ายโดนตัวเอง จะเป็นยังไงก็ได้ แต่พอตอนนี้เห็นเทย่ายังคงขว้างปาข้าวของอยู่ เจตต์กลับรู้สึกประชดประชันแปลก ๆ

“ยังไง? ผมพูดแทงใจคุณเหรอ? คุณหลอกใช้ผมเสร็จ ก็อยากจะมาหลอกใช้ภรรยาผมอีก ใครให้หน้าคุณ ให้คุณรู้สึกว่าทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่คิด? คุณคลอดผมมา คุณหลอกใช้ผมไปก็ช่างเถอะ แต่ว่าขวัญตาไม่ใช่ลูกสาวของคุณ คุณไม่มีอำนาจ และไม่มีสิทธิ์มาหวังผลกับเธอด้วย! เศษเสี้ยวเดียวก็ไม่ได้!”

คำพูดของเจตต์ทำให้เทย่าสะอึกไปมากพอสมควร แต่กลับทำให้ดวงตาของขวัญตามีน้ำตาระรื่นขึ้นมาชั้นหนึ่ง

เขากลับปกป้องตัวเอง!

นรมนกับบุริศร์เองก็โล่งอกไปได้เปลาะหนึ่ง

ยังดีที่เจ้าชั่วเจตต์ยังพอมีหัวสมองอยู่บ้าง ยังรู้จักรักใคร่ภรรยาตัวเองอยู่บ้าง ไม่งั้นละก็ดูซิว่าต่อไปเธอจะไปจัดการเขายังไง

เทย่าโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้น และแทบจะหัวใจวายตายไปแล้ว

เธอถลึงตาจ้องมองเจตต์ แล้วกลับพบว่าลูกชายคนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วจริง ๆ