ตอนที่ 1105
บทที่ 1105 ความปรารถนาที่อยากอยู่รอดแรงกล้ามาก
October 31, 2026
“สามีคะ คุณว่าจะให้ตุลยาได้รับผลกรรมยังไงดี?”
นรมนรู้สึกค่อนข้างเศร้า
เฮ้อ ไม่อยากเป็นคนเลวเลยจริงๆ
บุริศร์เห็นท่าทางลำบากใจของภรรยา ก็ยิ้มขณะพูดขึ้น “นี่มันไม่ง่ายหรอกเหรอ? ก็ให้โดนแบบเดียวกับที่ทำไง”
“ยังไงนะ?”
นรมนสนใจขึ้นมาทันที
“ตุลยาวางยาพิษคุณตาไม่ใช่เหรอ? ต้องการให้คุณตาตายไปเงียบๆ งั้นก็ทำกับเธอแบบเดียวกันสิ”
บุริศร์พูดแบบนี้ นรมนก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที
“ยาที่เธอเอาไว้ข่มเองตัวเองจะไม่ระวังได้ยังไง?”
“หลักการเหมือนกันก็พอ ทำไมต้องใช้การข่มพืชของเธอด้วยล่ะ? เปลี่ยนไม่ได้เหรอ?”
คำพูดบุริศร์ทำให้แววตานรมนเปล่งประกายขึ้นมา
“คุณรู้เหรอ?”
“ฉันไม่รู้ แต่พี่สาวน้องสาวคุณรู้ไม่ใช่เหรอ? ไม่ว่าจะเป็นรมิดาหรือโพนี่ก็จบมหาวิทยาลัยการแพทย์”
ได้ยินบุริศร์พูดแบบนี้ นรมนก็ยิ้มดีใจขึ้นมาทันที
“สามี คุณเลวมากเลย”
“คุณไม่ชอบความเลวของฉันเหรอ?”
บุริศร์ยิ้มร้ายกาจ ทำให้หัวใจนรมนเต้นแรงขึ้นมาทันที
จริงด้วย
เป็นคู่รักที่แต่งงานกันมานานแล้ว แต่เขายังแซวเธอแบบนี้ มันดีจริงๆ ใช่ไหม?
นรมนเหลือบมองเขา ในดวงตามีความรักใคร่มากมาย
บุริศร์ผ่านมาหลายวันแล้ว ถามป้องแล้วว่าสามารถมีเพศสัมพันธ์ได้ จะทนสายตาเช่นนี้ของนรมนได้อย่างไร
ท่านประธานใหญ่บุริศร์กลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่า กระโจนเข้าหานรมนทันที
หลังจากเรื่องราวบนเตียงอันเพลิดเพลินสดชื่น นรมนก็ไร้เรี่ยวแรงโดยสมบูรณ์
บุริศร์เห็นท่าทางอ่อนแอปวกเปียกของเธอ ก็ยิ้มขณะพูดขึ้น “ยังแซวฉันอีกไหม?”
“ออกไปเลย!”
นรมนอยากเตะผู้ชายคนนี้ลงไปจากเตียงจริงๆ น่าเสียดายที่เธอไม่มีแม้แต่แรงจะยกขา
บุริศร์ตกหลุมรักท่าทางเล็กๆ ของเธอแทบตาย จูบเธอแรงๆ สักพัก จูบจนแทบทำให้นรมนเป็นลมหมดสติไป
เธอแค่ไม่ดิ้นแล้ว
บุริศร์หัวเราะอุดอู้ อุ้มเธอขึ้นมาทันทีแล้วเข้าไปในห้องน้ำ
ทรมานในห้องน้ำอีกครั้ง เมื่อกลับมาที่เตียง นรมนก็จมเตียงหลับไป คิดอะไรไม่ออกทั้งนั้น
แต่บุริศร์กลับมีจิตวิญญาณกระปรี้กระเปร่า ทั้งร่างกายไร้ความวิตกกังวล
เขานอนแนบนรมน นรมนพลิกตัวทันที หาตำแหน่งสบายๆ พิงไป
มุมปากบุริศร์ยกขึ้นอีกครั้ง
ช่างเป็นการนอนหลับฝันดี
วันรุ่งขึ้นนรมนตื่นขึ้นมา บุริศร์ก็ไม่อยู่แล้ว
เธอมองนาฬิกา เพิ่งเจ็ดโมงกว่า
นรมนบิดขี้เกียจ ไม่ต้องถาม บุริศร์ต้องไปออกกำลังกายตอนเช้าแน่นอน
หลังจากเธอล้างหน้าแปรงฟันลงมาข้างล่าง ก็เห็นเจ้าพุดดิ้งน้อยสองคนตามหลังบุริศร์กลับมาจากข้างนอก
“หม่ามี้ อรุณสวัสดิ์!”
กานต์วันทยหัตถ์ใส่นรมนเท่มาก
เจ้าเด็กนี่วันนี้สวมชุดออกกำลังกายไนกี้ ดูสดชื่นผ่อนคลายมาก
“อรุณสวัสดิ์”
นรมนพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว
เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานกลับมาไม่เจอกานต์กับกิจจา เอาแต่อยู่กับบุริศร์ ไม่รู้ว่าเด็กๆ คิดอย่างไรกับพวกเขา
พอคิดถึงตรงนี้ นรมนก็อยากมุดดินหนี
กิจจาก็เดินตามหลังเข้ามา ใบหน้าเล็กมีแต่เหงื่อ เมื่อเห็นนรมนก็ยิ้มขณะพูดขึ้น “หม่ามี้ อรุณสวัสดิ์”
“อรุณสวัสดิ์”
นรมนรู้สึกกิจจาสูงขึ้น สูงกว่ากานต์นิดหน่อยรางๆ
“กิจจา ลูกก็ออกไปออกกำลังกายตอนเช้ากับพวกเขาเหรอ?”
“อืม ได้ออกกำลังกายมากหน่อยก็ดีครับ”
เมื่อกิจจายิ้มก็เผยฟันขาวเรียงเป็นแถว โดยเฉพาะเขี้ยวเสือเล็กๆ สองซีกนั้นช่างน่ารักน่าเอ็นดูมาก
บุริศร์หยิบผ้าขนหนูออกมาให้ทั้งสองคน มองนรมนขณะพูดขึ้น “คุณอยากไปออกกำลังกายตอนเช้ากับเราไหม?”
“ไม่อยาก”
นรมนปฏิเสธทันที
หน้าหนาวอากาศหนาวมาก เธอไม่อยากลุกขึ้นจากผ้านวมเช้าตรู่ เธอยอมรักใคร่กับผ้านวมตลอดไป
กานต์พูดอย่างค่อนข้างดูถูก “หม่ามี้ คุณเป็นแบบนี้ต่อไปจะอ้วนเป็นหมูนะ”
มุมปากนรมนคว่ำทันที
“แม่อ้วนแล้วเหรอ?”
“คุณไม่ได้ส่องกระจกใช่ไหม? คุณกลมหมดแล้ว”
กานต์เพิ่งพูดจบ บุริศร์ก็เคาะหน้าผากเขาทันที
“โอ๊ย!”
กานต์มองบุริศร์ด้วยความหดหู่ ได้ยินบุริศร์พูดขึ้น “เกรงใจผู้หญิงของพ่อหน่อย อย่างเธอเรียกอ้วนเหรอ? นั่นเรียกอวบ เจริญอาหารรู้ไหม?”
นรมนอยากร้องไห้แทบตายจริงๆ
อวบเหรอ?
ไม่ใช่อ้วนเหรอ?
“บุริศร์ คุณรังเกียจฉันแล้วเหรอ?”
“เปล่าครับ ภรรยา ฉันบอกแล้ว คุณเจริญอาหาร เจริญอาหารจริงๆ”
บุริศร์รีบอธิบาย
นรมนทำเสียงฮึดฮัดแล้วพูดขึ้น “เล่นลิ้นนะ”
“เฮ้อ ผู้หญิงอ่ะเนอะ”
กานต์ส่ายหน้าพูดประโยคนั้นแล้วก็กลับห้องตัวเองทันทีเพื่อไปอาบน้ำ
“นี่มันหมายความว่าไง?”
นรมนรู้สึกตัวเองโดนกานต์ดูถูกแล้ว
ไม่!
ไม่ใช่รู้สึก โดนลูกชายตัวเองดูถูกจริงๆ!
กิจจาเม้มปากยิ้มไม่พูดอะไร เขาไม่อยากเข้าร่วมสงครามนี้ เพื่อจะได้ไม่เกี่ยวข้องกับหายนะ
“หม่ามี้ ผมกลับห้องไปอาบน้ำก่อนนะครับ”
กิจจาเห็นนรมนค่อนข้างหดหู่ จึงรีบหนีทันที