บทที่ 1108 ชื่นชมคุณมากนะ

ทางด้านนรมนคิดมากสับสนอย่างมาก แต่บุริศร์ไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น ไปที่เขตทหารโดยตรง

เพราะในตัวมียศทหาร ดังนั้นเขาจึงไปที่เขตทหารได้อย่างอิสระ

เมื่อบุริศร์เจอคริชณะ ก็ตกตะลึงอย่างช่วยไม่ได้

“พี่ เรียกผมมามีอะไรเหรอ?”

“ไม่เตรียมจะอธิบายหน่อยเหรอ?”

คริชณะโยนข่าวWeiboข่าวหนึ่งมาตรงหน้าบุริศร์ทันที

นี่มันเป็นภาพคราวก่อนที่บุริศร์ปลอมตัวเป็นผู้หญิงและถูกนรมนขอแต่งงาน

สำหรับเรื่องนี้ บุริศร์ไม่มีการตอบสนองอะไรมากนัก

“ผมเองครับ”

“ก่อเรื่อง!”

คริชณะโยนโทรศัพท์มาบนโต๊ะทันที

“นายรู้ไหมว่าตัวเองเป็นใคร? ฮะ? นายเป็นทหาร! นี่ทำอะไร? สลับบทบาทกันเหรอ? นายคิดว่านายเป็นนักแสดงเหรอ? นายเคยคิดเกี่ยวกับผลกระทบภายหลังของเรื่องนี้ไหม? รู้ไหมว่ามันจะมีอุปสรรคมากแค่ไหนเกี่ยวกับเขตทหารของนาย?”

คริชณะโกรธแทบบ้านแล้ว

เพิ่งเห็นข่าวนี้ เขานึกว่าใครมันเล่นพิเรนทร์ ผลสุดท้ายบุริศร์ยอมรับว่าในWeiboเป็นเขาเอง

จะตามใจภรรยามันไม่สำคัญ อย่างน้อยก็ต้องมีขอบเขต

ปิดประตูไปแล้วจะตามใจยังไงก็ไม่เป็นอะไรหรอก แต่ตอนนี้บุริศร์มียศทหารอยู่ ไม่สามารถทำอะไรตามใจได้ ปล่อยให้ภรรยาทำตามใจทั้งหมด

แต่ดูเหมือนไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไรมากนัก เลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาซูมรูปภาพให้ใหญ่ขึ้น

อืม

มุมรูปถ่ายนี้ไม่เลวจริงๆ

เดี๋ยวเขาต้องให้ชัยยศสืบสักหน่อยว่าสำนักพิมพ์ไหนถ่าย ดูสิว่ามีฟิล์มรูปภาพไหม ล้างออกมาวางไว้โต๊ะหัวเตียง เดาว่าภรรยาจะต้องชอบมาก

คริชณะโกรธมากหลังจากเห็นบุริศร์มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย หยิบที่ใส่ปากกาข้างๆ มาโยนใส่ด้วยความโกรธทันที

“นายยังยิ้มอีกนะ!”

บุริศร์รับที่ใส่ปากกาไว้อย่างคล่องตัว ยิ้มเล็กน้อยขณะพูดขึ้น “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร คุณจะโกรธมากทำไม? ยังไงมันก็เป็นแบบนี้แล้ว คุณดูให้หน่อยว่าช่วยผมทำขั้นตอนปลดประจำการได้เมื่อไร”

สีหน้าคริชณะมืดมนทันที

“คิดดีจริงๆ แล้วนะ? บุริศร์ นายเดินมาถึงจุดนี้ได้เหนื่อยมามากแค่ไหน ผ่านความเป็นความตายมากี่ครั้งถึงเดินมาถึงตำแหน่งนี้ ตอนนี้ปลดประจำการแล้วไม่เสียดายเหรอ?”

บุริศร์มองคริชณะอย่างสงบมากแล้วพูดขึ้น “พี่ ครึ่งชีวิตแรกผมให้ประเทศไปแล้ว ครึ่งชีวิตหลังของผมอยากให้คนในครอบครัวผม สิ่งที่ทุกคนแสวงหานั้นไม่เหมือนกัน ตอนนี้สิ่งที่ผมต้องการมากที่สุดคือช่วงเวลาที่ภรรยาและลูกๆ ปลอดภัยหมดห่วง แต่คุณไม่ต้องเป็นห่วง ต่อไปถ้าเขตทหารต้องการอะไรจากผม ผมช่วยเต็มที่แน่นอน แต่เวลาอื่นๆ ผมอยากอยู่กับภรรยาและลูกผมมากกว่า”

“ไม่มีความมุ่งมั่น!”

คริชณะโกรธแทบตาย

“นี่นายสูญเสียจิตวิญญาณเพราะความรักเนี่ยรู้ไหม?”

“รู้ แต่ผมชอบ”

ท่าทางกวนบาทาของบุริศร์ทำให้คริชณะหงุดหงิดใจทันที

“ออกไปๆๆ!”

“งั้นพี่ครับ ขั้นตอนปลดประจำการ……”

“ออกไป!”

คริชณะตะเบ็งลำคอตะโกน ทำให้ผู้สื่อสารด้านนอกรู้อย่างว่องไว แต่บุริศร์ยิ้มขณะเดินออกไปจากห้องทำงานคริชณะ

ผู้สื่อสารเห็นบุริศร์ไปแล้ว ก็เดินเข้ามาแล้วพูดขึ้น “หัวหน้าครับ จะดำเนินขั้นตอนปลดประจำการของหัวหน้าบุริศร์ไหมครับ?”

“ออกไปซะ!”

คริชณะเจ็บปวดหัวใจมากเลย

ฝึกฝนผู้มีพรสวรรค์ครบด้านแบบนี้มันง่ายเหรอ?

เจ้าเด็กนี่ดีจริงๆ บอกว่าไม่ทำแล้วก็ไม่ทำ

แต่เขาจะทำอย่างไรได้?

ก็ไม่สามารถใช้เชือกมัดเจ้าเด็กนี่ไว้ที่เขตทหารได้

คิดถึงตรงนี้ คริชณะโทรหางามสุดาทันที

“งามสุดา ช่วยฉันหน่อย”

“เกิดอะไรขึ้น?”

งามสุดาตกตะลึง คริชณะขอให้เธอช่วยทำอะไรบางอย่างน้อยครั้งมาก

คริชณะถอนหายใจพูดขึ้น “ช่วยฉันโน้มน้าวนรมน ให้เธอรู้ประสีประสาหน่อย อย่าให้บุริศร์ปลดประจำการ ประเทศฝึกฝนคนมีพรสวรรค์มันง่ายเหรอ? เธอก็ดีจังนะ ครอบครองคนโดดเด่นแบบนี้ไว้คนเดียว นี่มันไม่เห็นแก่ตัวไปเหรอ?”

งามสุดาชะงักทันที จากนั้นก็ยิ้มเยาะพูดขึ้น “เฮ้ หัวหน้าคริชณะมีความน่าเกรงขามจริงๆ ทำไมเหรอ? คุณหมายความว่าไม่พอใจที่นรมนฉุดรั้งบุริศร์ คุณหมายความว่าแต่งงานกับทหารแล้วต้องเตรียมอยู่คนเดียวไปตลอดชีวิตเหรอ? เขาอยากอยู่ด้วยกันฉันสามีภรรยาอย่างมีความสุขนี่เห็นแก่ตัวใช่ไหม? ตอนพวกคุณต่อสู้กันแนวหน้าอย่างสุดใจ ผู้หญิงที่อยู่บ้านก็ต้องวิตกกังวลอยู่แล้ว ไม่สนับสนุนการทำงานนี่เห็นแก่ตัวเหรอ? ได้ งั้นฉันไม่อยากเป็นภรรยาทหารแล้ว หย่ากันเถอะ”

พูดจบงามสุดาก็วางสายทันที

คริชณะงุนงงทันใด

อะไรวะเนี่ย?

งามสุดาของเขาพลิกฟ้าเหรอ?

เมื่อคริชณะโทรกลับไปอีกครั้ง งามสุดาก็ปิดเครื่องแล้ว

แต่งามสุดาในขณะนี้ใช้โทรศัพท์อีกเครื่องโทรหานรมน

“พี่สะใภ้ใหญ่”

นรมนและงามสุดาติดต่อกันค่อนข้างน้อย ดังนั้นจึงค่อนข้างระมัดระวัง

บุริศร์เพิ่งถูกคริชณะเรียกไปหา งามสุดาก็โทรมาหาตนอีก จิตใจนรมนไม่สงบแล้ว

หรือบุริศร์ต้องอยู่เขตทหารจริงๆ?

คิดแบบนี้ ในใจนรมนก็เสียใจอยู่บ้าง

งามสุดารีบพูดขึ้น “นรมน บุริศร์เหมือนจะทำขั้นตอนปลดประจำการแล้ว พวกคุณปรึกษากันแล้วใช่ไหม? เขาไม่อยู่เขตทหารใช่ไหม?”

นรมนนึกว่าตัวเองฟังผิด จึงรีบถาม “อะไรนะคะ? เขาจะทำขั้นตอนปลดประจำการเหรอคะ?”

“เธอไม่รู้เหรอ?”

“เขาไม่ได้พูดค่ะ”

นรมนรู้สึกตัวเองค่อนข้างละเลยหน้าที่คุณนายบุริศร์

งามสุดาคิดว่าเป็นความตั้งใจของบุริศร์เอง ก็ยิ้มขณะพูดขึ้น “ไม่เป็นไรหรอก เขาปลดประจำการก็ดีแล้ว ในฐานะผู้หญิงฉันเข้าใจเธอ น่าเสียดายที่อาครอบครัวเราถอยไม่ได้แล้ว ฉันจะออกไปเที่ยวก็ต้องไปคนเดียวเหมือนเป็นหม้าย”

ได้ยินงามสุดาบ่น นรมนก็ตกตะลึงอย่างช่วยไม่ได้