ตอนที่ 1109
บทที่ 1109 ช่างเถอะ ไม่คิดแล้ว
October 31, 2026
ทางด้านธรณีก็รู้สึกผิดนิดหน่อย ในขณะเดียวกันก็เป็นห่วงเล็กน้อย
“เมื่อกี้ยังอยู่เลย ตอนนี้ไม่รู้ไปไหนแล้ว เดี๋ยวฉันไปตามหา”
พูดจบธรณีก็วางสายไป
หัวใจนรมนจะบินไปแล้ว แต่อย่างไรแล้วข้างหน้ารถติดหนักมาก เธอลงรถทันที แล้ววิ่งไปที่ร้านอาหาร
ทางด้านกมลไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ใหญ่สองสามคนกำลังพลิกฟ้าเพื่อตามหาเธอ
เธอแค่เห็นเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งกำลังเล่นเปียโนบนเวที เล่นได้ไพเราะมากเลย
และเขาก็หน้าตาดีด้วย
กมลถูกดึงดูดไปเองโดยไม่รู้ตัว
เธอเดินมาข้างๆ เด็กผู้ชายตัวน้อยเป็นไปอย่างธรรมชาติ ใช้นิ้วมือจิ้มเขาแล้วพูดเสียงทุ้ม “เข้าไปข้างในหน่อย”
เด็กผู้ชายตกตะลึง แต่เมื่อเห็นกมลก็ประหลาดใจเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด
“กมล?”
“เอ๋? พี่รู้จักฉันเหรอ?”
กมลประหลาดใจมาก
ธนธีรู้สึกหดหู่เล็กน้อย
“เธอจำฉันไม่ได้เหรอ?”
“ฮะ? ดูเหมือนมีความทรงจำนิดหน่อย”
กมลพูดอย่างกระอักกระอ่วน แต่จริงๆ แล้วในหัวสมองไม่มีความทรงจำเลยสักนิด
พี่ชายหน้าตาดีคนนี้คือใครกันนะ?
แต่ถ้าบอกว่าไม่รู้จักจะทำให้เขาเสียความภาคภูมิใจตัวเองหรือเปล่านะ?
ธนธีเห็นเธอเป็นแบบนี้ ก็ถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ พูดขึ้นอย่างเอาอกเอาใจ “อยากกินอะไร? พี่จะไปซื้อให้เธอ”
เพื่อพูดถึงของกิน ดวงตากมลก็เป็นประกายทันที มันส่องประกายระยิบระยับอย่างมาก
“ฉันอยากกินสตรอว์เบอร์รี เมื่อกี้ที่หัวมุมนั้นมีคนขายสตรอว์เบอร์รี มันอร่อยมาก!”
เมื่อกี้ตอนที่กมลมากับธรณีก็เห็นมัน น่าเสียดายธรณีรีบไปเจอแฟนสาว เธอทำได้แค่ไปเจอแฟนสาวเป็นเพื่อนปู่ธรณี
ตอนนี้พวกเขาสองคนคุยกันอย่างมีความสุข ตัวเองวิ่งออกมาดูว่าหญิงชราขายสตรอว์เบอร์รีไปหรือยัง
ในขณะนี้ได้ยินธนธีบอกว่าจะซื้อของกินให้เธอ ก็ดีใจขึ้นมาทันที และไม่สนว่าก่อนหน้านี้จะไม่รู้จักเขา ก็ดึงมือเขาเดินไป
“เร็วหน่อย ไม่งั้นไม่มีแล้ว”
ธนธีเห็นมือเล็กจ้ำม่ำของเธอดึงนิ้วของตน ก็ยิ้มขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
น่ารักจริงๆ เลยนะ
“โอเค”
ธนธีเหลือบมองกมล มองไปรอบๆ แล้วพูดขึ้น “ไม่ต้องบอกคนในครอบครัวเธอก่อนเหรอ?”
“ไม่ต้อง พวกเขายุ่งอยู่ คาดว่าเรากินสตรอว์เบอร์รีกันเสร็จแล้วพวกเขายังยุ่งไม่เสร็จเลยมั้ง”
กมลพูดขณะก้าวขาเล็กเดินออกไปข้างนอก
ธนธียิ้มอย่างเอาอกเอาใจ ตามเธอออกไปข้างนอกทันที
ที่หัวมุมมีขายสตรอว์เบอร์รีจริงๆ ด้วย แต่จะขายหมดแล้ว
กมลเห็นว่าเป็นแบบนี้จึงรีบปล่อยมือธนธี แล้วรีบวิ่งไปหาหญิงชรา
“คุณย่าคะ คุณย่าหนูอยากซื้อสตรอว์เบอร์รี!”
“กมลเธอช้าหน่อย”
ธนธีเห็นแล้วก็อกสั่นขวัญหาย รีบเอ่ยเตือน น่าเสียดายกมลเท้าลื่น ทั้งร่างล้มลงไปข้างหน้า
“อ๊าก!”
เธอกรีดร้อง
ธนธีขมวดคิ้วเล็กน้อย พุ่งเข้าไปบังเนื้อเธอทันที
“โอ๊ย……ฉันล้มเกือบตายแล้ว!”
กมลปิดตาไม่กล้ามอง
ธนธีแค่ทำเสียงฮึดฮัดอุดอู้ รู้สึกกมลควรลดน้ำหนักแล้วจริงๆ
หนักมาก!
เจ็บมาก!
กมลตะโกนเสร็จก็ไม่เจ็บอย่างที่คิดไว้ รีบปล่อยมือมาดู เห็นว่าตัวเองนอนบนตัวธนธี
ธนธีนอนใต้ร่างเธอ ใบหน้าหล่อเหลาค่อนข้างแดงอมม่วง แต่ผิวขาวดีมากเลยอ่า
เหมือนเยลลี่เลย
กมลคิดแบบนี้ ก็ยื่นมือไปหยิกแก้มธนธีทันที
ว้าว!
เด้งมากอ่า
ธนธีตกตะลึงทันที จากนั้นสีหน้าก็แดงก่ำทันที
“หอมทีหนึ่ง แค่ทีหนึ่ง”
กมลรู้สึกธนธีแบบนี้เหมือนเยลลี่พุดดิ้ง ต้องอร่อยมากแน่ๆ
เธอไม่รู้สักนิดว่าคำพูดตัวเองน่ากลัวแค่ไหน ทำให้ธนธีตกใจตัวแข็งไปทั้งร่าง เห็นกมลก้มหน้าลงมาทันทีแล้วจุ๊บแก้มเขาหนึ่งที
ดวงตาธนธีเบิกกว้างทันใด
นี่เขาถูกเด็กผู้หญิงตัวน้อยหอมเหรอ?
กมลไม่รู้ความวุ่นวายในใจธนธี คิดว่าหอมธนธีแล้วรู้สึกดีมาก มันมีรสชาติหวานนิดๆ ด้วยซ้ำ
เธอจูบปากธนธีลงไปโดยไม่รู้ตัว
เสียงหึ่งดังขึ้น ทั้งร่างธนธีจะระเบิดแล้ว
“ทำไมเธอ……”
เขาโตมาเจ็ดแปดขวบแล้ว เป็นครั้งแรกที่ติดอ่าง
“อร่อย”
กมลยื่นลิ้นเลียริมฝีปากอย่างพอใจ จากนั้นก็ลุกขึ้นมาจากตัวธนธี
“พี่ นี่พี่แอบกินลูกอมมาใช่ไหม? ปากพี่หวานมากอ่า”
กมลมองธนธีอย่างไม่ค่อยพอใจ
มีลูกอมไม่แบ่งเธอ พี่ชายคนนี้แย่มาก
ธนธีร้องไห้ไม่ค่อยออกแล้ว
“พี่ไม่มีลูกอม”
เขาพูดเสียงเบา ใช้มือปิดปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว
“โกหก”
กมลคิดว่าธนธีกำลังหลอกเธอ ไม่งั้นจะปิดปากไม่ให้เธอดูทำไม?
ราวกับรู้สึกว่ากมลกำลังคิดอะไรบางอย่าง ธนธีจึงพูดขึ้นอย่างยอมรับชะตากรรม “ไม่ใช่ว่าอยากกินสตรอว์เบอร์รีเหรอ? ถ้าไม่ไปจะหมดแล้วนะ”
“อ่อ จริงด้วย สตรอว์เบอร์รีของฉัน!”
กมลถึงได้นึกถึงสตรอว์เบอร์รีขึ้นมา ก้าวขาเล็กวิ่งไป
ธนธีถอนหายใจอย่างรุนแรง
จูบแรกของเขานะ!
แต่เห็นท่าทางมีความสุขของกมล มุมปากเขาก็ยกขึ้นมาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
“เธอวิ่งช้าๆ หน่อย”
ธนธีตามไป
กมลโอบกอดสตรอว์เบอร์รีที่เหลือเอาไว้ แต่เห็นธนธีไม่เปล่งเสียง