บทที่ 1110 รบกวนการเดตของคุณ ขอโทษนะ

คุณชายของเขาที่รักความสะอาดและเย็นชาคนนั้นไม่คิดว่ากำลังจะเป่าให้เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง?

ลุงชูรีบขยี้ตาตัวเอง ก็ได้ยินเสียงเย็นยะเยือกของธนธีดังขึ้น

“ลุงชู ไปเอากล่องยามา”

“คุณชาย ผิวไม่ถลอก ทายาไปก็ไม่มีประโยชน์ ใช้น้ำมันดอกคำฝอยนวดดีกว่า”

ลุงชูเหลือบมอง เห็นเข่ากมลแดงแต่หนังไม่ถลอก ทำได้แค่พูดเช่นนี้

ดูจากเสื้อผ้ากมลก็มองออกว่าพื้นเพครอบครัวเธอไม่เลว แต่ไม่รู้ว่าเป็นคุณหนูบ้านไหน และทำไมถูกคุณชายของตนขโมยตัวมาที่นี่ได้

ลุงชูมองสำรวจอยู่ทางนี้ ก็เห็นแววตาธนธีเย็นยะเยือกขึ้นมาก

“ยังไม่ไปเอาอีก?”

“อ่อ อ่อ”

ลุงชูได้รับแววตาไม่พอใจของคุณชายตน ก็รีบไปเอาน้ำมันดอกคำฝอยมา

เขากำลังจะย่อตัวทาให้กมล ก็ได้ยินธนธีพูดขึ้น “ให้ผมดีกว่า”

ลุงชูตกตะลึงอีกครั้ง

“คุณชาย มือคุณเป็นมือเล่นเปียโน จะ……”

คำพูดที่เหลือของเขาถูกแววตาธนธีจ้องจนกลืนลงท้องไป

แววตาคุณชายน่ากลัวมาก

ลุงชูส่งน้ำมันดอกคำฝอยในมือออกไปเองอย่างช่วยไม่ได้

ธนธีเทน้ำมันดอกคำฝอยลงบนฝ่ามือตัวเองทันที

น้ำมันดอกคำฝอยสีแดงขับมือขาวเพรียวของเขา ทันใดนั้นกมลรู้สึกว่ามันสวยงามสุดๆ เหมือนอาการปวดเข่าจะลดลงมากเช่นกัน

“พี่ มือพี่ดูแลยังไงเหรอ? สวยจัง”

ธนธีถูกคนชมว่ามือยาวสวยตั้งแต่เด็กจนโตนี่ไม่ใช่ครั้งแรก แต่ตอนนี้ได้ยินกมลพูดแบบนี้ ก็รู้สึกว่านิ้วเหมือนจะสวยมากจริงๆ อย่างช่วยไม่ได้

“ไม่ได้ดูแล โตมาก็เป็นแบบนั้น มือครอบครัวเราสืบทอดต่อกันมา”

ธนธีพูดขณะถูน้ำมันดอกคำฝอยจนร้อน จากนั้นก็ประคบลงไปบนเข่ากมลแล้วนวด

“อ๊ะ พี่ เจ็บๆๆ! พี่เบาหน่อย!”

กมลคร่ำครวญขึ้นมาทันที น้ำตาไหลลงมาเปาะแปะ

ธนธีเห็นกมลร้องไห้ ก็ยิ่งตื่นตระหนกทำอะไรไม่ถูกแล้ว

ลุงชูเป็นครั้งแรกที่เห็นคุณชายตนเป็นแบบนี้ รีบพูดขึ้น “คุณชายครับ นวดถูไปก็พอครับ เจ็บก็ต้องทน ไม่งั้นมันจะอักเสบง่าย”

ธนธีจ้องลุงชูอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นก็ก้มหน้านวดให้กมลต่อ

กมลร้องไห้งดงามเหมือนดอกแพร สุดท้ายก็สะอึกสะอื้นทันใด

กว่าจะนวดรอยฟกช้ำเธอได้ หลังธนธีก็เปียกชุ่มไปหมด

“เอาล่ะๆ ไม่ร้องไห้แล้ว”

ธนธีปลอบกมลอย่างลำบากใจเล็กน้อย

กมลโผเข้าอ้อมแขนเขาทันที ร้องไห้อย่างหนัก

“ฉันเจ็บโคตรๆ”

“งั้นเธอบอกมา ทำยังไงถึงจะไม่เจ็บ? ไม่งั้นพี่เล่นเปียโนให้เธอฟังไหม?”

สิ่งเดียวที่ธนธีคิดได้นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว

แต่กมลกลับพูดขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า “ไม่อยากฟังพี่เล่นเปียโน ฉันต้องใช้ของกินชดเชยร่างกายจิตใจของฉันที่ได้รับบาดเจ็บ”

ธนธีตกตะลึงอีกครั้ง แต่ก็รีบพูดขึ้น “โอเคๆๆ เธออยากกินอะไร? เธอบอกมา พี่จะให้ลุงชูไปซื้อ”

กมลหยุดร้องไห้ทันที แบนิ้วออกมาแล้วพูดขึ้น “ฉันอยากกินฮะเก๋า ฉันอยากกินเต้าหู้เหม็นด้วย ฉันอยากกินหมูหันย่างด้วย แล้วก็ปีกไก่โค้ก แล้วก็แฮมเบอร์เกอร์ แล้วก็……”

ลุงชูได้ยินชื่ออาหารยาวเหยียดของกมล ทั้งร่างก็แย่แล้ว

สาวน้อยคนนี้ดูตัวไม่ใหญ่ ทำไมกินเก่งแบบนั้น?

ตระกูลพูนเจริญของพวกเขาเป็นนักดนตรี ถ้าคุณชายชอบเด็กผู้หญิงจอมกินแบบนี้ คุณท่านจะเห็นด้วยไหม?

ธนธีไม่สนว่าลุงชูจะคิดอะไร จดออกมาทีละอย่าง จากนั้นก็พูดกับลุงชู “ลุงชู รีบไปซื้อครับ”

“ฮะ?”

ทั้งร่างลุงชูตกตะลึง แต่ได้รับแววตาฆาตกรรมของธนธีแล้วก็รีบวิ่งออกไป

กมลเห็นธนธีให้ของกินอร่อยๆ มากมายกับตนอย่างสมหวัง ก็รู้สึกโปรดปรานเขาเป็นทวีคูณทันที

“พี่ พี่ดีจัง”

ธนธียิ้มอย่างอ่อนโยน

เขาตัดสินใจว่าจะกลับไปฝึกเปียโนให้เต็มที่ เดี๋ยวได้รางวัลจะบอกคุณปู่ว่าต้องการให้กมลเป็นเจ้าสาวของตน

เด็กผู้ชายเจ็ดแปดขวบเริ่มมีคนที่อยากปกป้องแล้ว

กมลไม่รู้เลยสักนิดว่าตัวเองถูกรวมเข้าไปภายใต้ปีกของคนที่ธนธีต้องการปกป้อง สิ่งที่เธอคิดเต็มหัวสมองคือของอร่อยๆ มากมายนี้จะเอากลับบ้านยังไง?

พวกนรมนและธรณีหาจนเป็นบ้าแล้ว ก็หากมลไม่เจอ

เมื่อสาวน้อยข้างกายธรณีเจอนรมน ก็พูดอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย “ขอโทษนะคะ ฉันดูแลกมลไม่ดี ขอโทษจริงๆ ค่ะ”

นรมนจะพูดอะไรได้?

เด็กหายตัวไปแล้ว ไม่มีใครอยากให้เป็นแบบนี้หรอก โดยเฉพาะอาธรณีเป็นคนพาเด็กออกมา เธอจะตำหนิอาธรณีไม่ได้ที่ลืมกมลเพราะเจอคนที่ชอบแล้วละทิ้งหลักการหมดเลย

“หาอีกทีดีกว่า จริงสิอาธรณี โทรหากมลหรือยัง?”

เมื่อนรมนพูดคำนี้ออกไป ธรณีก็ตกตะลึงทันที สาวน้อยคนนั้นกลับถามขึ้นอย่างเหลือเชื่อ “กมลมีโทรศัพท์เหรอคะ? เธอยังเป็นแค่เด็กนะคะ!”

“เธอไม่ได้มีแค่โทรศัพท์ แต่มีระบบจีพีเอสด้วย!”

นรมนรู้สึกผู้หญิงตรงหน้านี้สติปัญญาน่ากังวล อาธรณีของตัวเองอยู่กับเธอก็เหมือนกับเสียสติปัญญาไปด้วย

ธรณีถึงนึกขึ้นได้ว่าโทรศัพท์กมลถูกกานต์ติดตั้งระบบจีพีเอสดาวเทียมเอาไว้แล้วจริงๆ ด้วย

“เดี๋ยวฉันหาดูสักหน่อย”

นรมนฉวยโอกาสโทรหากมล และธรณีก็เปิดระบบรักษาความปลอดภัยค้นหาตำแหน่ง

สาวน้อยมองการปฏิบัติการของพวกเขาอย่างประหลาดใจนิดหน่อย ถามขึ้นเสียงทุ้ม “เธอเป็นแค่เด็ก ไม่คิดว่าพวกคุณให้เธอมีโทรศัพท์ด้วย? มันไม่ดีกับสายตาเด็กมากๆ เลยนะคะ และ……”

“หุบปาก!”

หากมลไม่เจอ นรมนหงุดหงิดในใจมาก ตอนนี้สาวน้อยคนนี้ดันพูดจาน่าเบื่อข้างหูอีก ทำให้เธอตะคอกเสียงทุ้มอย่างควบคุมไม่ได้

สาวน้อยรู้สึกกระอักกระอ่วนและอึดอัดใจเล็กน้อยทันที

ธรณีเหลือบมองสาวน้อย ใบหน้ามีอารมณ์เล็กน้อย แต่ไม่พูดอะไรปกป้องเธอ ทำให้สาวน้อยค่อนข้างไม่พอใจ

โทรศัพท์กมลก็ถูกรับในที่สุด

“ฮัลโหล หม่ามี้”