ตอนที่ 1111
บทที่ 1111 นายเหยียดเพศเหรอ
October 31, 2026
นรมนเหลือบมอง พบว่าเป็นปาณีโทรมา
เธอคิดอะไรบางอย่างในใจ
“อาธรณี ฝากดูกมลด้วย ฉันจะไปรับโทรศัพท์”
นรมนไม่อยากให้ธรณีรู้เรื่องของตุลยา
ตอนนั้นตุลยาเกือบจะทำร้ายคุณนายทวีทรัพย์ธาดาจนตาย แค้นนี้ธรณีไม่ลืม
“ได้”
ตอนนี้ธรณีอยากจะชดเชยเรื่องที่ตนเองไม่ได้ดูแลเด็กได้ดี เมื่อเห็นนรมนขอร้องเช่นนี้จึงพยักหน้าตกลงทันที
นรมนลูบศีรษะกมลและกล่าวเสียงเบา “เป็นเด็กดีนะลูก หม่ามี้คุยโทรศัพท์เสร็จจะรับลูกกลับบ้าน กานต์กับกิจจากลับมาแล้ว ลูกกลับไปก็จะมีเพื่อนเล่น”
“จริงเหรอคะ？เยี่ยมไปเลย！”
กมลได้ยินว่าพี่ชายทั้งสองกลับมาแล้ว จึงตั้งหน้าตั้งตารออย่างอดไม่ได้
นรมนยิ้ม จากนั้นจึงหยิบมือถือเดินไปที่เงียบๆ
“ว่ามา”
เสียงของนรมนไม่ดังมาก แต่กลับมีอำนาจที่น่าเกรงขาม
ปาณีกล่าวเสียงเบา “คุณนาย ผลตรวจออกมาแล้ว สามารถก่อให้เกิดพิษได้จริงๆ หากสูดดมเข้าไปเป็นเวลานานจะก่อให้เกิดอาการชาที่เส้นประสาทและภาพหลอน”
ถึงแม้จะคาดเดาผลลัพธ์นี้เอาไว้ล่วงหน้า แต่เมื่อได้ยินปาณีเล่าเรื่องผลการตรวจออกมาจริงๆ แววตาของนรมนยังคงมีความอึดอัดใจ
นังตุลยา！
คิดไม่ถึงว่าจะอำมหิตเช่นนี้！
ดูเหมือนเธอจะเลวจนกู่ไม่กลับแล้ว
“เข้าใจแล้ว อย่าให้คุณตาของฉันรู้เรื่องนี้นะ ไม่ว่าจะพูดอย่างไร สุดท้ายแล้วตุลยาก็คือเด็กที่แม่ของฉันคลอดออกมา คุณตาเป็นคนซื่อตรงมาตลอดชีวิต รู้สึกติดค้างครอบครัวมาก ถึงแม้จะไม่ชอบตุลยา แต่ก็ไม่เคยคิดจะทำอะไรเธอ ดังนั้นถ้าให้เขารู้ว่าหลานสาวของตัวเองคิดจะฆ่าตัวเอง มันคงจะกระทบกระเทือนจิตใจของเขามาก”
นรมนกล่าวอย่างเรียบเฉย เพียงแต่แววตากลับเย็นชาอย่างยิ่ง
“ได้ค่ะ”
ปาณีรีบพยักหน้าตกลง
นรมนจมอยู่ในความคิดสักพักและกล่าวว่า “ส่วนอีกเรื่องหาโอกาสตอนที่ตุลยาไม่อยู่ ช่วยฉันเอาของเข้าไปวางหน่อย”
ปาณีแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ตอบรับทันที
หลังจากวางสาย นรมนสูดลมหายใจเข้าลึก
เธอไม่ได้เป็นคนใจแคบ แต่ตุลยาทำให้คนผิดหวังเกินไป
“อาธรณี ฉันพากมลกลับก่อนนะ”
“ได้ เดินทางปลอดภัย เดี๋ยวหาเวลาเลี้ยงข้าวเธอ”
ธรณีรู้ว่านรมนเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ มีเรื่องมากมายต้องจัดการ จึงไม่รีบร้อน
“ได้เลย”
นรมนอุ้มกมลขึ้นมา กล่าวด้วยรอยยิ้ม “บอกลาคุณปู่สามสิจ๊ะ”
“คุณปู่สามบ๊ายบายค่ะ”
กมลจุ๊ฟลงบนใบหน้าของธรณีหนึ่งที จากนั้นใช้สองมือโอบรอบลำคอนรมนและพูดอย่างรอคอย “หม่ามี้ พวกเรารีบกลับกันเถอะ”
“จ้ะ”
นรมนคิดว่ากมลอยากเจอกานต์กับกิจจาจนรอไม่ได้แล้ว จึงอดหัวเราะไม่ได้
ยัยเด็กคนนี้ติดพี่ชายทั้งสองคนมากเลย แต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือ กมลเป็นห่วงเรื่องของกินของตนเอง
หากตนเองกลับไปช้า ลุงชูเอาของกินมาให้แล้วและถูกพี่ชายกินไปจะทำอย่างไร？
กมลเป็นห่วงมาก
นรมนไม่รู้ว่าลูกสาวกำลังคิดอะไรอยู่ อุ้มเธอขึ้นรถทันที จากนั้นจึงกลับไปที่บ้านตระกูลโตเล็ก
เมื่อกานต์กับกิจจาเห็นกมลก็ดีใจมาก
“เย้ สาวสวยของบ้านเรากลับมาแล้ว”
กานต์ลูบศีรษะของกมลอย่างเคยชิน
กมลขมวดคิ้วเบาๆ พูดอย่างเมินเฉย “พี่นี่มันน่าเบื่อจังเลย พี่ทำทรงผมของฉันยุ่งหมดแล้ว”
“จริงเหรอ ？ฉันดูหน่อย”
กานต์คิดจะแกล้งลูบต่ออีกสักหน่อย กิจจาดึงกมลออกไปจากกรงเล็บอันชั่วร้ายของเขาทันที
“กมล พี่มีของขวัญกลับมาให้เธอด้วย”
“หา？”
แววตาของกมลเปล่งประกายทันที
“เป็นของกินหรือเปล่า？”
“เปล่า แต่รับรองว่าเธอต้องชอบแน่นอน”
กิจจาพูดอย่างลึกลับ กมลอดอยากรู้ไม่ได้ และทำให้กานต์ก็อยากรู้เหมือนกัน
“ของขวัญอะไรเหรอ？กิจจานายใจไม่ป้ำเลย ทำไมถึงไม่มีของฉันด้วย？”
กิจจาหน้าแดงเล็กน้อยเมื่อโดนกานต์ถาม
“ก็นายไม่ใช่เด็กผู้หญิงนี่หน่า จะเอาของขวัญไปทำไม”
“โหๆ ๆ กิจจา นายเหยียดเพศเหรอ！”
กานต์ใจคอเหี่ยวแห้ง
และในขณะนั้นเอง เสียงป้าหวานด้านนอกดังขึ้นมา
“คุณหนูกมล มีคนเอาของมาส่งให้คุณค่ะ
“มาแล้วค่ะ”
กมลทิ้งกานต์กับกิจจาทันที เท้าเล็กๆ วิ่งออกไปข้างนอก
นรมนแปลกใจเล็กน้อย หันไปถามกานต์ “มันคืออะไรเหรอ？”
“ผมไม่รู้ครับ ผมไม่ได้เป็นคนส่ง”
กานต์ทำหน้างงงวย
กิจจาก็ส่ายหน้า ถึงแม้เขาจะต้องการให้ของขวัญกมล แต่ตอนนี้ยังไม่ได้หยิบออกมา
กมลไม่สนใจว่าพวกเขาจะคิดอย่างไร เมื่อมองเห็นลุงชูใบหน้าเล็กๆ สวยสดงดงาม
“ขอบคุณค่ะลุงชู”
กมลให้ป้าหวานนำของมามอบให้อย่างมีความสุข จากนั้นจึงยิ้มตาหยีให้ลุงชู “ฝากขอบคุณพี่ให้หนูด้วยค่ะ”
“ได้เลยครับ”
ลุงชูพยักหน้า แต่ก็แอบสะดุ้งในใจ
ลูกสาวคนโตของตระกูลโตเล็ก！
นี่เป็นเจ้าหญิงน้อยที่คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดจริง ๆ ไม่แปลกใจที่แต่งตัวดีขนาดนี้ แต่ว่าคุณชายของบ้านเราต้องการเกี่ยวดองกับตระกูลโตเล็กเหรอ
？