บทที่ 1112 ดูเหมือนแกจะหยิ่งไปหน่อยนะ

“กานต์ นี่ลูกกำลังปลอบโยนหม่ามี้อยู่เหรอ？”

นรมนจำเป็นต้องถามออกมา

“ถ้าไม่อย่างนั้นล่ะ？”

กานต์รู้สึกว่านรมนถูกคุณบุริศร์เอาใจจนสมองใช้งานไม่ได้แล้ว คำถามง่ายๆ แบบนี้ยังต้องถามออกมา？

นรมนถูกเหยียดหยามอีกครั้ง

วันนี้ไม่มีทางคุยกันรู้เรื่อง

“หม่ามี้จะไปนอน ลูกเล่นไปคนเดียวเถอะ”

นรมนเดินออกมาจากห้องหนังสือด้วยความหดหู่ใจ

กานต์รู้สึกว่าการเป็นตนเองนั้นยากเหลือเกิน

เขายินดีที่จะวางตัวตนอัจฉริยะของตนเองลงเพื่อเล่นRovกับหม่ามี้ กลับถูกหม่ามี้ทำให้เสียอารมณ์？

เฮ้อ ผู้หญิงนี่นะ

การเลี้ยงดูคนถ่อยกับผู้หญิงนั้นยากพอกันอย่างที่คิดเอาไว้จริง ๆ

เขาส่ายหน้า จากนั้นไปด้านข้างและเริ่มป้อนโปรแกรมของตนเองต่อ

นรมนหดหู่ใจจริงๆ แต่หลังจากกลับไปถึงห้องก็เป็นห่วงบุริศร์

เขาไปเขตทหารนานแล้วทำไมยังไม่กลับมาอีก？

หรือว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น？

นรมนคิดจะโทรหาบุริศร์ แต่คิดไปคิดมา ก็ไม่โทรดีกว่า บุริศร์จะได้ไม่คิดว่าตนเองกลัวว่าเขาจะอยู่ในเขตทหาร

เธอไม่อยากรบกวนการตัดสินใจของบุริศร์

ถ้าบุริศร์ต้องการอยู่ในเขตทหารจริงๆ เธอก็จะทำใจให้ชินกับการเป็นเมียทหาร แต่ถ้าบุริศร์อยากจะกลับมา เธอก็จะดีใจมาก

นรมนคิดไปคิดมาแล้วง่วงน้อยเล็กน้อย

เธอพิงหัวเตียง ไม่นานก็หลับไป

เมื่อบุริศร์กลับมา มองเห็นกมลกับกิจจากำลังเล่นอยู่ในห้องรับแขก และเดาว่ากานต์อยู่ในห้องหนังสือ แต่กลับไม่เจอนรมน

“กมล กิจจา หม่ามี้ล่ะ？”

บุริศร์ถอดเสื้อโค้ตวางเอาไว้โถงทางเดิน

เขาอุ้มเธอขึ้นมาอย่างอ่อนโยน

“โอ้โห เจ้าหญิงน้อยของบ้านเราดูมีน้ำมีนวลขึ้นนะ”

คำพูดของบุริศร์ทำให้กมลหน้างอ

“แด๊ดดี้ แด๊ดดี้จะบอกว่าหนูอ้วนใช่ไหมคะ？”

“เปล่านะ แด๊ดดี้แค่บอกว่าเจ้าหญิงน้อยของบ้านเราโตแล้ว”

บุริศร์พูดอย่างเอาตัวรอดสุดๆ

กมลยิ้มขึ้นมาอย่างมีความสุขทันที

“แด๊ดดี้น่ารักที่สุด”

“แน่นอน หม่ามี้ล่ะ？”

“กลับห้องไปแล้วค่ะ เดาว่าคงจะโกรธพี่ชาย”

กมลรีบรายงาน

มุมปากของกิจจายกขึ้นเล็กน้อย เห็นว่ากมลใส่ร้ายกานต์แล้วรู้สึกดีจริงๆ

บุริศร์แปลกใจนิดหน่อย

“กานต์ยั่วโมโหหม่ามี้เหรอ？เพราะอะไร？”

“ใครจะไปรู้ล่ะ”

กมลยักไหล่

บุริศร์รีบวางกมลลง ลุกขึ้นเดินตรงไปที่ห้องนอนชั้นสอง

กิจจากระซิบถาม “กมล ช่วงนี้น้องมีอะไรไม่พอใจกานต์หรือเปล่า？”

“มีสิ”

กมลไม่ปิดบังสักนิด

“หือ？”

กิจจางงงวย

กมลกล่าวเสียงเบา “เขาออกไปเที่ยวไม่ยอมพาฉันไปด้วย แต่ก่อนเป็นเพราะฉันไม่แข็งแรง แต่ตอนนี้ร่างกายของฉันแข็งแรงแล้ว เขาออกไปเที่ยวก็ยังคงไม่พาฉันไปเหมือนเดิม อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ พวกพี่ทั้งสองคนไปต่างประเทศมาใช่ไหม？ นี่มันมากเกินไป ！คิดไม่ถึงว่าพวกพี่จะไม่พาฉันไปเที่ยวด้วย”

กมลยิ่งพูดยิ่งโมโห

กิจจากลุ้มใจทันที

“พวกเราไม่ได้ไปเที่ยว พวกเราออกไปจัดการธุระ”

“ใช่สิๆ พวกพี่ออกไปจัดการธุระ ส่วนฉันออกไปเที่ยว ถึงอย่างไรเสียพวกพี่ก็เป็นอัจฉริยะ ฉันมันก็แค่คนเห็นแก่กิน พวกพี่พูดอะไรก็มีเหตุผล”

กมลไม่ได้รู้สึกงอน แต่คำที่พูดออกมาทำให้กิจจาไม่สบายใจ

“กมล ครั้งหน้าพี่จะพาเธอไปด้วยตกลงไหม？”

“ค่อยว่ากัน”

กมลรู้สึกไม่ค่อยสนใจ

กิจจากลับคิดว่าเธอโกรธจึงรีบพูดขึ้น “พี่มีธุระต้องออกไปข้างนอกจริงๆ เธอทำกับกานต์แบบนี้ แล้วกับพี่ก็จะมีอุบายอะไรหลังจากนี้ใช่ไหม？”

“ไม่มี”

ในขณะที่กิจจาคิดว่ากมลจะต้องตอบว่าใช่ แต่เธอตอบว่าไม่มีทันที กลับทำให้กิจจาแปลกใจ

“เพราะอะไร？”

“เพราะอะไรคืออะไร？”

“เพราะอะไรเธอถึงต้มกานต์ซะเปื่อยแบบนี้ แต่กลับไม่ทำกับพี่？”

กิจจารู้สึกไม่ค่อยสบายใจทันที

การปฏิบัติที่แตกต่างทำให้เขามีความรู้สึกเหมือนถูกคนทิ้งเอาไว้ข้างนอก

ถึงแม้กมลจะเป็นคนเห็นแก่กิน แต่ความรู้สึกค่อนข้างไว เมื่อเธอได้ยินกิจจาถามเธอว่าเพราะอะไร เธออยากจะตอบออกไปทันทีว่าเพราะเขาคือพี่กิจจา เขาผ่านอะไรมาเยอะ เธอจะทำไม่ดีต่อเขาได้อย่างไร？

แต่เมื่อเธอเห็นแววตาที่เจ็บปวดของเขา จึงกลืนคำพูดกลับลงไปทันที

เธอยิ้มตาหยี “เพราะฉันชอบพี่ไงล่ะ”

กิจจาก็ไม่คิดว่ากมลจะตอบแบบนี้ จึงอึ้งไปอย่างอดไม่ได้

“ชอบพี่เหรอ？น้องไม่ได้ชอบกานต์หรอกเหรอ？”