บทที่ 1124 เธอปล่อยผู้ชายคนนี้ไปไม่ได้จริงๆ

“ขวัญตา ผม… …”

เจตต์ต้องการอธิบาย แต่กลับเห็นขวัญตาโยนอะไรบางอย่างมาตรงหน้าเขา สีหน้าตอนนี้ก็ยิ่งไร้ความเมตตา

ไม่รู้ทำไมใจของเจตต์ถึงเต้นตุบ

ดูเหมือนภรรยาของเขาจะโกรธ?

“คุณ เป็นอะไร?”

เจตต์กังวล แต่ก็กลัว

น่าขัน.

เขาที่เป็นชายเจ้าชู้ตัวฉกาจ นึกไม่ถึงว่าจะมีวันที่กลัวผู้หญิง? และผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ใช่นรมน!

เมื่อตระหนักถึงอารมณ์ตอนนี้ของเขา เจตต์รู้สึกหดหู่เล็กน้อย แต่กลับไม่ไปสนใจมาก

ขวัญตาได้ยินร่องรอยความกังวลและความตื่นตระหนกในน้ำเสียงของเจตต์ ใบหน้าที่ไร้ความเมตตาของเธอจึงค่อยนุ่มนวลขึ้น

“ดูสิ่งที่ฉันนำมาให้คุณดูสิ ดูว่าตัวคุณเองทำแต่เรื่องดีๆไว้อย่างไรบ้าง!”

ขวัญตากัดฟันพูด แทบอยากจะตรงเข้าไปกระชากเนื้อหนังของเจตต์

เจตต์งุนงงเล็กน้อย เขาถูจมูกตัวเอง ในใจคิดว่าช่วงนี้เขาก็ไม่ได้ไปทำอะไรเลยนี่

ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงเทย่า

ไม่กี่วันก่อนเขาแอบไปพบเทย่าลับหลังขวัญตา หรือเพราะเหตุผลนี้?

เจตต์กังวลเล็กน้อย

“ขวัญตา ผม… …”

“ดูก่อนสิ”

ขวัญตาเดินตรงไปหาเขา หยิบแก้วน้ำที่อยู่ด้านข้างขึ้นมาดื่ม

ใจของเจตต์กระวนกระวาย รีบเอาของที่ขวัญตาให้เขามาดู ทันใดสีหน้าของเขาก็มืดหม่น

เขารู้ดีว่า ตุลยาเป็นใคร แต่ผู้หญิงบนรูปที่อยู่กับตุลยาคือใคร?

ทำไมถึงคุ้นตาอย่างนี้?

“เป็นอะไรไป? จำไม่ได้ขึ้นมา? ไม่ใช่การให้เงินเพื่อให้คนได้กลับไปเรียนในมหาวิทยาลัยและเรียนให้จบหรือ?”

คำพูดของแดกดันของขวัญตา ทำให้เจตต์หดหู่ขึ้นมาเล็กน้อย

“ขวัญตา ตอนนั้นผมก็อยากทำเรื่องดีๆบ้าง”

“ใช่ แต่ไม่ใช่เรื่องที่ดีไหม การทำกุศลของคุณมันทำร้ายนรมน”

ขวัญตาพ่นลมหายใจและพูดต่อ “แล้วนี่อะไร? จำชื่อเธอไม่ได้แล้วหรือ?”

เจตต์จำไม่ได้จริงๆ

“เธอชื่อ… …”

“อรอุรชา!”

เมื่อขวัญตาพูดทีละคำ ในที่สุดเจตต์ก็มีภาพแห่งความทรงจำไหลเวียนมา

“อืม ใช่แล้ว อรอุรชา แต่ทำไมเธอกับตุลยาถึงอยู่ด้วยกันได้?”

เจตต์ขมวดคิ้ว

ตอนนี้นรมนป่วย รายละเอียดเป็นอย่างไรเจตต์ไม่รู้ เขากำลังจะรุดหน้าไปเยี่ยมพอดี แต่ถูกขวัญตายื้อไว้ก่อน ตอนนี้เขาได้เห็นรูปถ่ายของตุลยาและอรอุรชาที่ติดต่อกัน ทันใดสมองของเจตต์ก็เข้าใจอะไรได้บางอย่าง

“ทำไมเธอถึงต้องการทำร้ายนรมน?”

ความโกรธของเจตต์เสมือนควบคุมไม่ได้เล็กน้อย

คนเนรคุณ!

เขาให้เงินเธอไปใช้เรียนหนังสือ เธอกลับตอบแทนบุญคุณด้วยการร่วมมือกับตุลยาเพื่อรังแกลูกพี่ลูกน้องของเขา

เมื่อขวัญตาเห็นความโกรธปรากฏในดวงตาของเจตต์ สีหน้าที่ไร้เมตตาของเธอก็พลันหายไปเล็กน้อย

“อันนี้คุณต้องไปถามเธอ ฉันจำได้ว่าอรอุรชาถูกคนของบุริศร์จับไปแล้ว แต่ทำไมถึงมาอยู่ข้างนอกได้? และยังติดต่อกับตุลยาด้วย? แต่ฉันได้ยินมาว่านรมนไม่ได้ป่วย เธอโดนวางยาพิษ คนรอบตัวเธอเยอะขนาดนั้น แทนที่เราสองคนจะไปเยี่ยม ฉันคิดว่าสิ่งที่มีประโยชน์ที่สุดตอนนี้คือการหาผู้บงการในเรื่องนี้ หรือสิ่งที่อรอุรชามอบให้ตุลยาคืออะไร ตอนนี้สิ่งที่แน่นอนแล้วก็คือ อรอุรชาเป็นคนให้ยาพิษ”

คำพูดของขวัญตาทำให้เจตต์ยิ่งโกรธแค้นหนัก

“ฉันจะฆ่าเธอด้วยมือของฉันเอง”

“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน”

ขวัญตารู้สึกหดหู่เล็กน้อย

โดยปกติ ตระกูลปวนะฤทธิ์มีแหล่งข้อมูลเป็นของตัวเอง แต่พวกเขากลับไม่พบที่ซ่อนของอรอุรชา ตอนนี้พวกเขาไม่รู้ว่า นรมนเป็นอย่างไรบ้าง ขวัญตาเป็นห่วงจริงๆ

นอกจากนี้ คนสำคัญของเรื่องคืออรอุรชา เธอยิ่งเสียใจขึ้นไปอีก

ผู้หญิงคนนี้เหมือนคางคกที่อยู่บนหลังเท้าจริง ไม่กัด และน่ารังเกียจ

เจตต์ใช้ความคิด

เกิดเรื่องกับนรมน เขาร้อนใจมาก แต่กลับไม่คิดว่าภรรยาคนใหม่ของเขา ขวัญตาจะแอบทำอะไรลับหลังเขาหลายอย่าง

เธอใจดีกับนรมนจริงๆ

ในจุดนี้เจตต์รู้สึกซาบซึ้งมาก

แต่เขาก็รู้ว่า ขวัญตารังเกียจอรอุรชา

เดิมที เขาแค่รู้สึกว่าเป็นนักศึกษาที่เกื้อหนุนทางด้านการเงินเท่านั้น เป็นคนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรเลยแต่ขวัญตาหึงหวงทำให้เรื่องมันยุ่งเหยิง แม้กระทั่งรู้สึกว่าผู้หญิงอย่างขวัญตาคงไม่เข้าใจชะตากรรมของนักเรียนที่ยากจน คอยแดกดันอรอุรชาอย่างเย่อหยิ่งและใช้อำนาจบาตรใหญ่

ตอนนี้อรอุรชานักเรียนยากจนคนนั้น ตบหน้าเขาจริงๆ

เจตต์โกรธมาก แต่รู้สึกผิดเล็กน้อยและเป็นทุกข์ต่อขวัญตา

“ผมน่าจะรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน”

เมื่อได้ยินเจตต์พูดเช่นนี้ ดวงตาของขวัญตาก็จ้องเขม็งทันที

“คุณรู้เหรอ? ไม่นึกเลยว่าจะรู้? เจตต์ นี่คุณยังพูดอีกเหรอว่าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเธอ!”

ขวัญตายืนขึ้นอย่างรวดเร็ว

เจตต์พูดอย่างปลอบประโลมว่า “ขวัญตา อย่าเข้าใจผมผิด ผมแค่ลองเสี่ยงโชค เธอเคยให้ที่อยู่กับผมไว้ บอกว่าถ้ามีเรื่องอะไรให้ไปหาเธอ ผมจะมีเรื่องอะไรให้ไปหาเธอเล่า วันนี้คุณพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ผมก็เลยเพิ่งนึกออก เราไปหาเธอก่อน ไปดูว่านรมนโดนพิษอะไร ดีไหม?”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ในใจของเจตต์ก็เกลียดอรอุรชาแทบบ้าตาย

ผู้หญิงคนนี้มองการณ์ไกลและเตรียมการไว้ล่วงหน้า

เมื่อความรู้สึกครั้งแรกได้ใช้ฉกฉวยเอาประโยชน์จากเรื่องราวของตัวเองให้เขาเห็นใจ เธอก็คิดไว้แล้วใช่ไหมว่าสักวันหนึ่งเขาต้องตามหาเธอ