ตอนที่ 1123
บทที่ 1123 ฉันจะปล่อยให้เธอใช้ชีวิตอยู่อย่างดี
October 31, 2026
กานต์ไม่สนใจสักนิดว่าตุลยาจะคิดเกี่ยวกับตัวเองอย่างไร และยิ่งไม่สนว่าเธอจะหวาดกลัวหรือไม่
ทันทีที่เธอตัดสินใจลงมือกับนรมน ก็เท่ากับการฆ่าตัวตายเสียแล้ว
แม้เขาจะอายุน้อย แต่เขาเคยยิงปืน และเคยฆ่าคน แล้วเขายังจะสนเธอไหม?
หม่ามี้อดทนมามาก ผ่านอะไรมามาก เป็นเพราะตุลยาเป็นน้องสาวของหม่ามี้หรือที่จะทำผิดแล้วยังลอยนวยอยู่ข้างนอกได้?
ตอนนี้ตรวจไม่ได้ว่าร่างกายของหม่ามี้โดนพิษอะไร ไม่มีอะไรพิสูจน์ แต่ถ้าไม่มีหลักฐานล่ะ?
เขามีวิธีที่จะทรมานตุลยา
บุริศร์และนรมน ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งที่กานต์ทำ
ความคิดทั้งหมดของบุริศร์ อยู่ที่นรมน และตอนนี้นรมนยังคงหลับใหลอยู่
จริงๆ แล้วเธอไม่ได้หลับอย่างจริงแท้
นรมนรู้สึกว่างเปล่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ความรู้สึกของไฟที่กำลังมอดไหม้หายไป
ราวกับร่างกายถูกเจาะเป็นรูโบ๋ เหนื่อยและอึดอัดเป็นพิเศษ
เธอไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แต่เธอรู้สึกว่าหน้าอกของเธออึดอัดมาก เหมือนเธอถูกกดทับด้วยอะไรบางอย่าง หายใจไม่ออกเล็กน้อย
นรมนพยายามอย่างหนักที่จะตื่นขึ้น
เธอรู้ว่าบุริศร์ดูแลตัวเองมากแค่ไหน รู้ว่าลูกๆ ไม่สามารถห่างจากตัวเองได้ และรู้ว่าตอนนี้เธอทำให้ลูกๆ กลัว
บุริศร์ต้องทำงานหนักเพื่อตัวเธออยู่ข้างนอก เธอจะมัวมานอนอยู่ไม่ได้
นรมนดิ้นรน และในที่สุดก็ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น
ห้องมืดมาก มืดจนไม่เห็นแสงสว่าง
เธอรู้สึกว่ามีมืออันทรงพลังคู่หนึ่งโอบเอวของเธอไว้ ลมหายใจที่คุ้นเคยทำให้หัวใจของเธอสงบลงในทันใด
ลมหายใจที่เสมอกันดังอยู่ข้างหูของนรมน
เธอหันหน้าไปมองเล็กน้อย แต่เธอมองไม่เห็นบุริศร์ เพราะมันมืดเกินไป
นรมนคลำหาสวิตซ์เพื่อเปิดไฟ
บุริศร์ตกใจตื่นขึ้นมา
“นรมน?”
น้ำเสียงของเขาแหบ แต่ก็เจือความตื่นเต้นไว้ด้วยเช่นกัน
นรมนยิ้มอ่อน รู้สึกว่าคอเธอแห้งผาก
“คุณอยากดื่มน้ำไหม? ผมจะรีบไปรินให้”
บุริศร์ลุกจากเตียงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเทน้ำอุ่นหนึ่งแก้วให้นรมน
เขาตื่นเต้นอย่างมาก
นรมนตื่นแล้ว!
ในที่สุดเธอก็ตื่น!
บุริศร์ค่อยๆประคองนรมนขึ้น ก่อนจะนำแก้วน้ำไปวางไว้บนขอบปากเธอ
นรมนกระหายน้ำมาก
ราวกับเธอเดินอยู่ในทะเลทราย ถูกแสงแดดแผดเผา ราวกับทั่วทั้งร่างเสียพลัง น้ำอุ่นเปรียบเสมือนน้ำเย็นชุ่มคอก็มิปาน ทำให้เธอดื่มรวดเดียวอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่
แก้วน้ำถึงก้นแก้วอย่างรวดเร็ว แต่นรมนยังคงดูเหมือนจะกระหายน้ำอยู่
บุริศร์รีบรินน้ำอีกแก้วให้เธออย่างเร็ว
หลังจากน้ำสามแก้วใหญ่ติดต่อกันเข้ามาอยู่ในท้อง นรมนถึงค่อยรู้สึกสบายขึ้นมาเล็กน้อย
เธอมองไปยังห้องที่ไร้แสงสว่าง ก่อนจะถามเสียงต่ำ “บุริศร์ ทำไมไม่เปิดไฟละคะ?”
ร่างกายของบุริศร์สั่นไหว
แสงอาทิตย์อัสดงสะท้อนสีอันเจิดจ้ามายังหน้าต่างสูงจากพื้นจนจรดเพดาน ในขณะนั้นดวงตาของบุริศร์ก็สั่นสะท้าน
ราวกับหัวใจถูกอะไรบางสิ่งรัดแน่นขึ้นเล็กน้อย จนเจ็บปวด
บุริศร์ยื่นมือออกมา ก่อนจะโบกไปมาต่อหน้านรมน
ดวงตาของนรมนไร้แสง ไม่มีโฟกัส
หัวใจของบุริศร์หม่นลงอย่างกะทันหัน
“ไฟดับนะ”
บุริศร์ไม่รู้จะพูดบอกเหตุผลอย่างไร หัวใจของเขาเจ็บปวดไปหมด
นรมนของเขา มองไม่เห็น!
การรับรู้อย่างนี้เข้าทำให้เขาท้อใจ แต่กลับต้องอดทน
“ผมจะไปโทรหารมิดากับโพนี่ให้มาดูคุณ”
นรมนจับมือบุริศร์ขวางเอาไว้ ก่อนพูด “ช่างเถอะ ค่ำมืดแล้ว โพนี่ก็ท้องอยู่ อย่าไปกวนเลย ฉันไม่เป็นไรค่ะ รอให้ฟ้าสว่างก่อนค่อยว่ากัน”
ดวงตาของบุริศร์เปียกชื้นในทันที ทันใดก็มีหมอกหนาปกคลุมรอบดวงตาหงส์ที่สวยงามของเขา
“ถ้าอย่างนั้นผมจะให้รมิดาเข้ามาดูแล้วกัน อย่างไรให้เธอมาดูหน่อยก็ดี ผมถึงจะวางใจ”
“คุณตกใจหรือคะ?”
นรมนยิ้มจาง
รอยยิ้มของเธอช่างสวยงามเหลือเกิน แต่ดวงตาของเธอกลับหลุดโฟกัส
ยิ่งบุริศร์มองดูมันก็ยิ่งทุกข์ใจ
“อืม คุณทำให้ผมตกใจกลัวแทบตาย”
บุริศร์จับมือนรมนไว้แน่น
นรมนรู้สึกอ่อนแอมาก แต่เธอยังยิ้มและพูดว่า “ฉันก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร อาจจะเป็นไข้ รู้สึกราวกับกำลังถูกไฟเผา แต่หลังจากนั้นก็สบายดี สุขภาพร่างกายไม่เหมือนเดิมแล้ว ฉันอาจจะเป็นหวัดเมื่อไปสนามแข่งมาเมื่อวานนี้ ไม่ต้องกังวลนะ”
เมื่อวาน?
บุริศร์ อยากจะบอกว่ามันไม่ใช่เมื่อวาน
สามวันแล้วตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุกับนรมน
สามวันที่ราวกับคุกกลางใจของเขา
แต่ตอนนี้นรมนตื่นแล้ว แม้ว่าตอนนี้จะมองไม่เห็น แต่เขาก็ยังดีใจที่เธอยังมีชีวิตอยู่ เธอยังมีชีวิตอยู่ได้ดี
บุริศร์กอดนรมนแน่น และกระซิบ “ผมขอโทษ เป็นเพราะผมไม่ดี ฉันไม่ควรต้องการคุณบ่อยนัก รู้ว่าร่างกายรับไม่ได้ แต่ก็ยังควบคุมตัวเองไม่ได้”
ใบหน้าของนรมนเป็นสีแดงก่ำ
“คุณทำราวกับฉันเป็นตุ๊กตากระเบื้องที่เปราะบาง”
“คุณเป็น”
บุริศร์รู้สึกปวดใจมาก
หลังจากประสบพบเจอกับเรื่องนี้ นรมนล้ามาก และหลังจากคุยกับบุริศร์ได้สักพัก เธอก็รู้สึกเหนื่อยมาก
เปลือกตาของเธอหนักเล็กน้อย
นรมนพิงไหล่ของบุริศร์ และพูดเบา ๆ “บุริศร์”
“หืม?”