บทที่ 1126 การรักษาโดยไม่ใช้ยา

ดวงตาของอรอุรชาเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความพึงพอใจ

ในที่สุดเธอก็ได้ทำอะไรบางอย่างเพื่อเขาบ้าง

ถ้าตายแบบนี้ เจตต์จะจำเธอได้ไหม?

แม้ว่าเขาจะไม่รักเธอ แม้ว่าเขาจะเกลียดเธอ แต่จุดจบเช่นนี้จะสามารถฝังลึกอยู่ในหัวใจของเจตต์ได้ไหม?

ขวัญตาจะมาเทียบกับคนตายได้ยังไง?

เพื่อเจตต์แล้วแม้แต่ความตายเธอก็ไม่กลัว

อรอุรชารู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างกาย เลือดแดงฉานไหลกระเซ็นอย่างต่อเนื่อง เธอสัมผัสได้ถึงชีวิตที่กำลังจะหมดไป แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึงความสบายอย่างที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีมาก่อน

ในที่สุดเธอก็ไม่ต้องทำงานเช้าค่ำหาเลี้ยงแม่ที่เป็นอัมพาต ในที่สุดแล้วเธอก็ไม่ต้องเอาโชคชะตาของตัวเองไปให้ใครอื่น สุดท้ายแล้วเธอก็ได้ฝากรอยลึกไว้ในใจชายคนที่เธอรัก เธอจะกลายเป็นรอยชาดแดงในใจของเขาไหมนะ?

อรอุรชายิ้มและหลับตาลง

เธอรู้ตัวอยู่เสมอว่าสำหรับเทย่าแล้ว เธอเป็นเพียงเครื่องมือในการสร้างรายได้ให้กับหล่อน มีหรือไม่มีก็ได้ แม้เธอจะตายก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไร

สิ่งที่เธอสนใจตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีอะไรมากไปกว่าความประหลาดใจของเจตต์ และก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการทิ้งความประทับใจที่ลบไม่ออกไว้ในใจของเจตต์

เมื่อเห็นร่างกายที่อ่อนนุ่มของอรอุรชาค่อยๆ ตกลงไปที่พื้น หัวใจของเจตต์ก็เกิดระลอกคลื่นเล็กๆ

มันเป็นอย่างนี้ได้อย่างไร?

เขาไม่มีมิตรภาพกับอรอุรชาเลยแม้แต่น้อย แถมผู้หญิงคนนี้ยังติดต่อกับตุลยาทำร้ายนรมน

นี้เพียงอย่างเดียวที่ทำให้เขายกโทษให้ไม่ได้

เธอตายเพื่อช่วยชีวิตเขา?

แต่ทุกอย่างเป็นเพียงทางเลือกของตัวเอง

เจตต์เป็นคนเลือดเย็น เจตต์ไม่ค่อยแสดงความรู้สึกมากนักกับคนที่เขาห่วงใย บางทีจุดนี้อาจจะสืบสายเลือดมาจากเทย่า

ถ้าหากคนที่ล้มลงบนพื้นในวันนี้คือขวัญตา คาดว่าเจตต์คงฆ่าทุกคนที่นี่ แต่ก็คงไม่พอที่จะระบายความโกรธของเขา

ตอนนี้ ทหารรับจ้างถูกอรอุรชาโผเข้าหา มันทำให้การเคลื่อนไหวของเขาช้าลงมาก

เจตต์ไม่ต้องการต่อสู้ ดังนั้นเขาจึงหันหลังกลับและวิ่งหนีไป

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะตะลึง

บางทีคงไม่คิดว่าเจตต์จะปอดแหก หรือไม่สนใจและไม่แยแสต่อการตายของอรอุรชา แต่ไม่ว่าอย่างไหน เจตต์ก็หนีไปแล้ว

เจตต์กระโดดขึ้นรถและขับรถตรงไปยังบ้านเก่าตระกูลโตเล็ก

เขารู้สึกจนตรอกเล็กน้อย แต่กลับไม่สนใจไปแล้ว

บุริศร์ตื่นขึ้นมาเพราะการมาถึงของเจตต์

“นายมานี่ได้ยังไง?”

เสียงของเขาแหบขึ้นกว่าเดิม สีหน้าอมทุกข์แสดงให้เห็นถึงความเหี่ยวแห้งและความกังวล ดวงตาสีแดงคู่นั้นทำให้ใจของเจตต์ไม่สบายเล็กน้อย

“นรมนแย่มากหรือเปล่า?”

เสียงของเจตต์สั่น

บุริศร์พยักหน้าอย่างหนัก

“นรมนตาบอดแล้ว”

เจตต์จำที่อรอุรชาพูดไว้ได้ มือของเขาสั่นเล็กน้อย

“ตอนนี้เธอ… …”

“หลับอยู่”

บุริศร์ให้คนรินน้ำมาให้เจตต์ แต่เจตต์ปฏิเสธ

“ฉันจะมาบอกนาย ว่าคนที่ให้ยาพิษแก่ตุลยาคืออรอุรชา และอรอุรชาเป็นคนของแม่ฉัน”

คำพูดเหล่านี้ทำให้บุริศร์หรี่ตาลง

“อรอุรชา?”

“ใช่ แม้ฉันจะไม่รู้ว่าเธอหนีออกมาจากมือนายตอนไหน แต่ก็มั่นใจได้ว่าเธอให้ยาพิษกับตุลยา เรื่องนี้ขวัญตาตรวจสอบแน่ชัดแล้ว”

ในฐานะลูกชายของเทย่า เจตต์แทบอยากจะไม่เคยมีแม่อย่างนี้

ดวงตาของบุริศร์แข็งกระด้าง

“ฉันจะฆ่าอรอุรชา”

“เธอตายแล้ว ไม่นานมานี้”

เจตต์พูดสั้นๆ ถึงเรื่องที่เพิ่งผ่านมา

บุริศร์รู้สึกว่าอรอุรชาราคาถูกเกินไป แต่ปัญหาสำคัญที่สุดยังไม่ได้รับการแก้ไข

นรมนได้รับพิษชนิดใด?

นี่คือสิ่งที่ทุกคนกังวล

แต่ทันใดนั้น บุริศร์ก็คว้าอะไรบางอย่างได้

“นายบอกว่าอรอุรชาทำงานให้เทย่า?”

“ใช่”

เจตต์รู้สึกอึดอัดเป็นพิเศษ

เทย่าทำร้ายคนที่ตัวเองชอบและห่วงใยซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในใจของเธอมีลูกชายคนนี้คงอยู่บ้างไหม?

บุริศร์ขมวดคิ้ว

“ตุลยาบอกว่ายาพิษได้มาจากคนของกล้าณรงค์”

ทันทีที่บุริศร์พูดจบ เจตต์ก็นิ่งไปชั่วคราว จากนั้นพวกเขาทั้งสองก็มองกันและกัน ทันใดก็มีความแน่ชัดบางอย่างในใจของพวกเขา

เทย่าและกล้าณรงค์ร่วมมือกัน!

ข้อมูลนี้ทำให้สีหน้าของทั้งสองไม่ค่อยดีนัก

ในตอนแรกที่ เทย่าได้รับการช่วยเหลือจากพ่อตัวเอง และหลบหนีไปต่างประเทศ ทำให้คนในเขตทหารไม่สามารถจับกุมและนำตัวเธอไปขึ้นศาลได้ เช่นเดียวกับกล้าณรงค์

แต่สองคนนี้ก็เป็นไอ้พวกสารเลวที่มีความสามารถ

ตอนนี้ทั้งสองเป็นพันธมิตรกันแล้ว บุริศร์สามารถเข้าใจถึงความสำคัญของปัญหาได้อย่างชัดเจน

เจตต์ปะติดปะต่อเรื่องสักพัก ก่อนพูดเสียง “ไม่กี่วันมานี้เทย่ามาหาฉัน อยากจะมาเจอขวัญตา เหมือนกับมาเพื่อเรื่องเส้นทางเดินทะเลของตระกูลปวนะฤทธิ์ ไม่รู้ว่าข้างในจะยังมีเรื่องอื่นอีกไหม?”

บุริศร์ไม่ได้แปลกใจมากนักและพูดเบา ๆ ว่า “เรื่องนี้ที่นายกับเทย่าติดต่อกันพวกเรารู้แล้ว ตอนนั้นขวัญตาอยู่ที่ร้านอาหารในสนามบิน”

เจตต์นิ่งไปชั่วครู่

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาไม่ได้พูดเรื่องนี้กับขวัญตา แต่ส่งกองกำลังของเขาไปปกป้องเธอ แม้กระทั่งไปปกป้องคุณท่านขันธ์ชัย

แต่เขาไม่ได้สารภาพสิ่งนี้กับขวัญตา

เขากลัว

กลัวว่าขวัญตาจะรู้ว่ามีแม่สามีที่ชั่วร้ายเช่นนี้ กลัวว่าความรักของขวัญตาที่มีต่อเขาจะเปลี่ยนไปเพราะเทย่า แต่เขาไม่คิดว่าขวัญตาจะรู้อยู่แล้ว

เจตต์ตระหนักได้ในทันใดว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อขวัญตานั้นลึกซึ้งโดยไม่รู้ตัว

ความรู้สึกกังวลเกี่ยวกับผลได้ผลเสียของตัวเองทำให้เขาไม่ค่อยสบายใจ

“ฉันคิดว่าฉันเป็นคนเดียวที่รู้ ไม่คิดว่าพวกนายก็รู้ด้วย ขอโทษ เป็นเพราะฉันไม่ได้จัดการเทย่าให้ดี ทำให้นำอันตรายมาสู่นรมน”

เจตต์อารมณ์เสียเล็กน้อย และก็โทษตัวเอง