บทที่ 1128 ไม่โดนยาพิษ

หัวข้อตั้งครรภ์ทำให้สีหน้าของทุกคนไม่ค่อยดี

บุริศร์เพิ่งจะผูกสายเลือดไม่เท่าไหร่ แต่ตอนนี้กลับมีข่าวว่านรมนตั้งท้อง อย่างไรก็ไม่น่าเป็นไปได้

แต่รมิดาและโพนี่ต่างก็กังวลเกี่ยวกับร่างกายของนรมน ร่างกายทรุดโทรมเช่นนี้หากยังตั้งครรภ์ได้อีก มีโอกาสที่จะเสียชีวิตทั้งแม่และลูก อีกอย่าง มันก็ดูเหมือนจะใช้ ถ้าจะให้แน่ต้องทำอัลตราซาวด์

นรมนรู้สึกตื่นเต้นมาก

“ฉันท้องจริงเหรอ?”

ดวงตาของเธอเป็นประกาย

เมื่อคิดถึงอาหารที่เพิ่งได้กินไป ตอนนี้ก็ยังต้องการอาเจียน อาการเหล่านี้ไม่ใช่อาการของการตั้งครรภ์เหรอ?

ในช่วงที่นรมนกำลังมีความสุข ป้องก็มา

เขาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “สะใภ้สอง เธอเพิ่งได้รับพิษมาไม่นานนี้นะ ถึงแม้จะท้องจริง ก็เก็บเด็กคนนี้ไว้ไม่ได้ แถมตอนนี้ยังไม่วินิจฉัยโรค ร่างกายของเธอช่วงนี้เกิดเรื่องที่แปลกประหลาด ถึงแม้ตอนนี้จะท้องก็จริง แต่ก็ไม่ใช่ข่าวดีสำหรับเธอนะ”

ทันทีที่ป้องพูดจบ ใบหน้าของนรมนก็หม่นแสงลงทันที ดวงตาของบุริศร์ก็ปรากฏร่องรอยความกังวลพาดผ่าน

บุริศร์ก้าวไปข้างหน้า ก่อนจะจับมือนรมนไว้แน่น และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “นรมน ผมเป็นห่วงแค่คุณนะ”

นรมนไร้ความสุขภายในใจ

เธอต้องการให้บุริศร์มีลูกอีกคน แต่ถ้าเด็กคนนี้ทำให้ทุกคนกังวลเกี่ยวกับร่างกายของเธอ เธอจะเคารพทางเลือกของทุกคน

นรมนพยักหน้า ร่องรอยของความโศกเศร้าฉายชัดในดวงตา

“ไปอัลตราซาวด์ก่อน บางทีอาจจะเกี่ยวกับยาพิษ”

เมื่อรมิดาเห็นท่าทางของนรมน เธอจึงอดไม่ได้ที่จะเศร้า

ตอนนี้โพนี่เป็นคุณแม่ที่ตั้งครรภ์ เธอเข้าใจความรู้สึกของนรมนดี

นรมนพยักหน้า แต่ภายในใจยังคงรอคอย

บุริศร์จับมือนรมน ก่อนจะพาเธอไปอัลตราซาวด์

เมื่ออัลตราซาวด์แล้ว ไม่มีอะไรภายในท้องของนรมน

ผลลัพธ์นี้ทำให้นรมนผิดหวังมาก

สีหน้าของโพนี่และรมิดาเคร่งขรึม

ไม่ได้ท้อง!

น่าจะเป็นผลที่ตามมาของการโดนสารพิษ

เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้นี้ สีหน้าของทุกคนก็ไม่ค่อยดี

หลังจากนรมนผิดหวัง และเห็นท่าทางของทุกคน เธอก็อดยิ้มและพูดไม่ได้ว่า “พวกเธออย่าเป็นแบบนี้เลย มันเป็นแค่การตั้งท้องปลอมๆ ฉันไม่รู้สึกอะไรสักอย่าง อย่าทำหน้าหดหู่แบบนั้นกันสิ”

บุริศร์ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอะไรในใจ

สิ่งสุดท้ายที่เขาต้องการเห็นคือท่าทางของนรมนตอนนี้ แต่การไร้ความสามารถในขณะนี้จะทำให้จิตใจเขาสงบได้อย่างไร

โพนี่และรมิดาทำการตรวจร่างกายของนรมนอีกครั้ง แต่พวกเธอก็ยังไม่พบอะไรอีกเช่นเคย

ทุกคนติดหลุมพรางอยู่ในพิษประหลาดเช่นนี้ และไม่สามารถเดินหน้าหรือถอยหลังได้

ท้องของนรมนพึมพำอีกครั้ง

เธอพูดอย่างเขินอาย “ฉันเหมือนจะหิวอีกแล้ว”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน บุริศร์คงจะมีความสุขหากนรมนทานได้มาก แต่ตอนนี้เขาคิดว่าอาจจะเกี่ยวกับสารพิษ หัวใจของเขาเจ็บปวดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

“นรมน อดทนก่อนได้ไหม? เพิ่งจะทานเสร็จไปไม่นานเอง”

นรมนจับหน้าท้องที่หิวโหย และพูดอย่างเศร้าสร้อยว่า “แต่ฉันหิวจริงๆ”

เธอไม่คิดมาก่อนว่าตัวเองจะเหมือนผีที่หิวโหยกินไม่หยุดทุกวัน ถึงแม้จะกินไปเยอะแต่ก็ยังคงรู้สึกว่างเปล่า ทำให้เจ็บปวดและไม่สบายใจ

“ให้นรมนกินเถอะ”

รมิดารู้ว่าอาการหิวเป็นอย่างไร เธอไม่อยากให้นรมนต้องประสบ ถึงแม้จะโดนพิษ แม้จะเป็นอาการจากโรคที่แสดงออกมาภายหลัง แต่ก็ไม่ควรทำร้ายตัวเองไม่ใช่หรือ?

เมื่อเห็นว่า รมิดาพูดอย่างนั้น บุริศร์เลยจำต้องให้คนไปทำอาหารมาให้นรมนทาน

เมื่อนรมนกินเสร็จ ก็ผล็อยหลับไปอีกครั้ง

สามวันผ่านไป

รมิดาและคนอื่นๆ ยังไม่พบเบาะแสใดๆ เกี่ยวกับเจ้าพิษตัวนี้ และบุริศร์ก็เกือบจะบ้าไปแล้ว

ในช่วงสามวันที่ผ่านมา นรมนกินมากขึ้น และหลับได้มากขึ้น เขากลัวว่านรมนจะไม่ตื่นขึ้นมาอีก

ความกังวลดังกล่าวปลุกเขาให้ตื่นอยู่เสมอ และเขาก็โล่งใจที่เห็นว่านรมนยังคงหายใจอยู่ข้างเขา

แต่ความทรมานเช่นนี้ ปลุกให้อาการปวดเส้นประสาทของเขากำเริบสองครั้ง มันรุนแรงมาก สถานการณ์เลวร้ายลงทุกที

ในที่สุด ในวันที่สิบเอ็ด กิจจาก็ได้รับข่าวดี

กานต์มาพูดอยู่ข้างหน้าพวกเขาด้วยดวงตาสีแดงฉานว่า “กิจจาได้ศึกษาหนังสือโบราณที่นำมาจากตระกูลดารายนมาสิบวันแล้ว เขาบอกว่าหม่ามี้ไม่ได้โดนยาพิษ”

“ไม่ได้โดนยาพิษ แล้วมันคืออะไร?”

โพนี่และรมิดาต่างก็ตกตะลึง

กานต์สูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะพูดทีละประโยคว่า “โดนแมลงมีพิษ แมลงมีพิษที่ยูนนาน มีเพียงไม่กี่ชนิดที่แพร่กระจาย อย่างไรก็ตาม จากการวิจัยในหนังสือโบราณ มีหมู่บ้านสำหรับเลี้ยงแมลงนี่อยู่ หมู่บ้านดารายนก็เป็นหนึ่งในนั่น แท้ที่จริงในหนังสือโบราณนั้น บอกถึงวิธีการเลี้ยงและวิธีแก้ไขแมลงนั่นที่สืบทอดมา”

บุริศร์เมื่อได้ฟังกานต์พูดอย่างนี้ เขาก็รู้สึกตึงเครียดขึ้นมา

“มีวิธีไหม?”

“ครับ กิจจากำลังรีบกลับมา แต่ที่นี่มีปัญหาที่แท้จริงอยู่อย่าง”

กานต์รู้สึกประหลาดใจเป็นเวลานานเมื่อเขาได้ยินสิ่งที่กิจจาพูดกับตัวเองเมื่อครู่ และรู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้เล็กน้อย แต่สิ่งที่กิจจาพูดนั้นมีเหตุผลและมีเหตุผล แม้กระทั่งในคำแปลในหนังสือโบราณบอกเอาไว้ว่าที่ไหนคือที่ไหน มันอดไม่ได้ที่กานต์จะไม่เชื่อ

ตอนนี้เป็นอย่างนี้ตอนนี้ พวกเขาทำได้เพียงพยายามอย่างถึงที่สุดแม้ความหวังจะริบหรี่ ดีกว่านั่งเฉยอยู่ที่นี่

“ปัญหาที่แท้จริงคืออะไร?”