บทที่ 1131 ถ้าหากฉันพูดว่าไม่ได้ล่ะ?

สำหรับทางด้านเจตต์ เทย่าก็ไม่อาจปฏิเสธได้ทันที จึงได้แต่พูดเสียงต่ำว่า “แกจับตัวเธอไว้ก่อน เดี๋ยวฉันคิดหาวิธีได้แล้วค่อยโทรหาแกใหม่”

“ได้ครับ แม่ แม่คงจะไม่ได้หลอกผมหรอกนะ? ผมรู้ว่าแม่มีเรื่องของแม่ต้องทำ เพื่อเรื่องใหญ่ของแม่แล้วแม่สามารถทอดทิ้งผมได้ด้วยซ้ำ แต่ว่านี่เป็นการขอร้องแม่ครั้งแรกของผม แล้วก็จะเป็นครั้งสุดท้ายด้วย เป็นแม่ลูกกันครั้งหนึ่ง แม่ก็คิดซะว่าช่วยผมสักครั้งได้ไหม?”

น้ำเสียงของเจตต์แฝงไว้ด้วยความโศกเศร้าเสี้ยวหนึ่ง

อยู่ ๆ เทย่าก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา

ลูกชายคนนี้ไม่ว่ายังไงก็เป็นลูกที่ตัวเองอุ้มท้องสิบเดือนคลอดออกมา และที่สำคัญหลายปีมานี้ ก็มีแต่เจตต์คนเดียวเท่านั้นที่ปกป้องดูแลเธอมา

อยู่ ๆ เทย่าก็รู้สึกว่าติดค้างลูกชายคนนี้มาก แต่ว่าเธอเองก็ไม่มีทางออก มาวันนี้ลูกชายมาพูดอย่างนี้แล้ว ขอแค่ไม่กระทบต่อแผนการของเธอ เธอก็ยังอยากจะได้ลูกชายคนนี้กลับคืนมาอยู่

“ได้ เดี๋ยวฉันโทรหาแกใหม่”

พูดจบเทย่าก็วางสายไป แล้วก็รู้สึกผิดจนเหมือนกับมีคลื่นใหญ่ซัดใส่

เมื่อก่อนเจตต์เคยดีกับเธอมากจริง ๆ ดีจนเธอเกือบจะอยากทิ้งแผนการของตัวเองไป แต่น่าเสียดายก็แค่เกือบเท่านั้น

เทย่าทอดถอนใจ คิดไม่ถึงสักนิดเลยว่าทางด้านเจตต์นั้นจะกำลังหน้าตามืดขรึมอย่างน่ากลัวอยู่

ขวัญตาเห็นเจตต์มีท่าทางอย่างนี้ ก็รีบยื่นมือไปจับมือของเขาเอาไว้

มือของเขาเย็นมาก เย็นจนเหมือนกับว่าไม่มีความอบอุ่นเลย และเขาก็ตัวสั่นอยู่ด้วย ไม่รู้เป็นเพราะว่าเสียใจหรือว่าโกรธ

“เจตต์ อย่าเป็นแบบนี้ คุณยังมีฉันอยู่นะ”

ขวัญตากอดเขาไว้แน่น

น้ำเสียงที่อ่อนโยนของหญิงสาวและอุณหภูมิที่อุ่นร้อนของตัวเธอทำให้ร่างกายของเจตต์นิ่งไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เยือกเย็นดวงนั้นค่อย ๆ มีความอบอุ่นขึ้นมา

เขากอดขวัญตาไว้แน่น แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “ขวัญตา ผมเหลือคุณคนเดียวแล้ว ครั้งนี้ผมจะต้องจัดการเธอด้วยมือตัวเองแล้วจริง ๆ”

ขวัญตารู้ว่าใจของเจตต์จะต้องเป็นทุกข์อย่างมาก ในเมื่อก่อนหน้านี้เขาคิดว่าเทย่าเป็นทุกอย่างที่ตัวเองจะต้องรักและปกป้อง แต่คิดไม่ถึงว่าเทย่าจะทำลายความไว้วางใจของเขา และก็ทำร้ายญาติที่เขาสนิทชิดเชื้อที่สุด

“ทุกอย่างจะต้องดีขึ้น ถ้าหากคุณรู้สึกเจ็บปวดเกินไป เดี๋ยวฉันจะเป็นคนลงมือเอง”

“ไม่ต้อง เธอเป็นแม่ผม ถึงจะตาย ก็จะต้องเป็นผมที่ส่งเธอไปด้วยมือของตัวเอง”

นัยน์ตาของเจตต์มีความเจ็บปวดและความขัดแย้งกันพาดผ่านเสี้ยวหนึ่ง แล้วสุดท้ายก็สงบลงมา และแฝงไว้ด้วยความเฉียบขาดเสี้ยวหนึ่ง

คนของเทย่าส่งข่าวมาอย่างรวดเร็ว และมีภาพกล้องวงจรปิดเป็นหลักฐาน ว่าเจตต์ได้ตีขวัญตาจนสลบไปจริง ๆ แล้วก็พาเข้าไปในโรงแรมห้าดาวแห่งหนึ่ง จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ออกมาเลย

พอได้ยินคำตอบแบบนี้ ดวงตาของเทย่าก็หรี่ลงครู่หนึ่ง

เส้นทางเดินเรือของตระกูลปวนะฤทธิ์เธอจะต้องเอามาให้ได้ ไม่งั้นทางบิดาจะต้องโกรธมากแน่

ถึงแม้ว่าจะเป็นบิดาของเธอ แต่ว่าเทย่าก็สามารถสัมผัสได้ว่า บิดาเองไม่ใช่จะขาดเธอไม่ได้ และอีกอย่างในบ้านยังมีพี่น้องอีกหลายคน ทุกคนล้วนไม่ใช่คนที่จะต่อกรได้ง่าย ๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าขวัญตาเป็นเมียของเจตต์ งานครั้งนี้ก็คงไม่ถึงตาเธอมาจัดการหรอก

นี่เป็นโอกาสที่บิดามอบให้เธอ และมีความเป็นไปได้สูงว่าจะครั้งสุดท้ายแล้ว

เทย่าสูดหายใจเข้าลึก ๆ ทีหนึ่ง แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “พวกนายรอฉันอยู่ที่นี่ ฉันพาแคมป์ไปคนเดียวก็พอแล้ว”

ฝีมือของแคมป์ดีมาก ต้องสามารถควบคุมตัวเจตต์ไว้ได้แน่

เทย่าลองคิดวิเคราะห์เล็กน้อย แล้วก็ตัดสินใจไปเจอเจตต์

ในตอนที่โทรศัพท์ของเทย่าโทรหาเจตต์นั้น สีหน้าของเจตต์ได้เปลี่ยนกลับไปเป็นปกติแล้ว

“แม่ แม่ไม่ต้องมาหรอก แค่บอกผมมาว่าอยู่ที่ไหนก็พอ”

เหมือนกับว่าเจตต์จะไม่อยากให้เทย่ามาหามากเลย

แต่ว่ายิ่งเขาเป็นแบบนี้ เทย่าก็ยิ่งรู้สึกว่าเจตต์ไม่มีปัญหา

“เจ้าลูกชายโง่ เรื่องบางเรื่องพูดกันทางโทรศัพท์ไม่ชัดเจนหรอก แกรอฉันก่อนนะ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้”

เทย่าพูดจบก็วางสายไป

เจตต์ยิ้มเย็นขึ้นทีหนึ่ง

เขาไม่ได้บอกที่อยู่ที่นี่ให้เทย่า แล้วเทย่าเองก็ไม่ได้ถามเขา แต่เห็นได้ชัดว่าเธอรู้เรื่องเขาดีราวกับว่าอยู่ในกำมือ

พอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อก่อนอรอุรชาก็เคยรู้การเคลื่อนไหวของตัวเองมาจากเทย่า เจตต์ก็รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมากขึ้นมา

เขาโทรศัพท์หาผู้ช่วยของตัวเอง

“ตรวจเช็กบริษัทตระกูลรัตติกรวรกุลทั้งในทั้งนอกให้หมด ตรงไหนมีปัญหาก็ไล่ออกให้หมด”

“ได้ครับ ประธานเจตต์”

ผู้ช่วยรีบตอบรับคำสั่ง

พอขวัญตาเห็นเจตต์เป็นแบบนี้ ก็รู้สึกปวดใจเป็นอย่างมาก

“ที่รัก ทุกอย่างจะต้องดีขึ้นแน่ค่ะ”

“ขอบคุณนะขวัญตา ขอบคุณที่คุณรักผมคนที่ไม่สมบูรณ์แบบอย่างนี้”

เจตต์รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก

ขวัญตากลับส่ายหน้าแล้วพูดขึ้นว่า “คุณไม่สมบูรณ์แบบตรงไหน? คุณเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดในโลกใบนี้ อย่างน้อยอยู่ในสายตาฉันคุณก็เป็นแบบนั้น”

จิตใจของเจตต์รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันทีเลย

ผ่านไปไม่นาน ข้างนอกก็เสียงไซเรนดังขึ้นมา

ดวงตาของเจตต์หรี่ลงครู่หนึ่ง

ขวัญตายิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “ฉันจะต้องแกล้งตายอีกแล้ว”

“วางใจเถอะ ต่อไปจะไม่ให้คุณต้องลำบากใจอีกแล้ว”

เจตต์จับมือของขวัญตาเอาไว้ แล้วมีความรู้สึกหลากหลายมากมาย

ขวัญตารู้สึกว่าหัวใจยิ่งเต้นแรงขึ้นมาก เหมือนกับว่าจะสามารถเต้นออกมาจากลูกกระเดือกได้เลย จึงอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลงไป และบนใบหน้ารู้สึกร้อนผ่าว

ขวัญตาที่เป็นแบบนี้ดูมีเสน่ห์มาก จนเจตต์เกือบจะควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่ แต่ตัวเขาก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ตัวเองจะมาบุ่มบ่าม

ขวัญตารีบนอนลงบนเตียงแล้วแกล้งสลบ

เจตต์พยายามผ่อนคลายลง แล้วพยายามข่มอารมณ์ทั้งหมดลงไป จากนั้นก็นั่งลงข้าง ๆ ขวัญตาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอึมครึม

เทย่าจอดรถเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ให้แคมป์ลงไปตรวจสอบดูสักหน่อย หลังจากที่ไม่พบเห็นบุคคลน่าสงสัยแล้วเธอถึงได้ลงจากรถ