บทที่ 1132 ทางเดินของคนทุกคนล้วนมีตัวเองเดินออกมาทั้งนั้น

คำพูดของขวัญตาเพิ่งพูดจบลง สีหน้าของเทย่าก็เปลี่ยนไปทันทีเลย

“นี่แกจะฆ่าฉันเหรอ? แกมันไอ้ลูกเนรคุณ! ฉันอุ้มท้องสิบเดือนคลอดแกออกมา แต่แกกลับจะฆ่าแม่เหรอ? แกมันไอ้สารเลว!”

เทย่าโกรธจนยกมือขึ้นสะบัดตบไปที่เจตต์อีกครั้ง แต่ว่าครั้งนี้เธอกลับไม่ได้สมปรารถนา เพราะโดนขวัญตาคว้าแขนไว้ทันที และก็สะบัดเธอจนล้มไปอีกข้างอย่างแรง

“เจตต์ของเราได้เมตตาคุณมากแล้ว คุณคิดว่าทำเรื่องอย่างนั้นกับนรมนแล้ว บุริศร์จะปล่อยคุณไปงั้นเหรอ? ถ้าหากว่าคุณตกไปอยู่ในมือบุริศร์ คุณก็จะต้องอนาถกว่านี้เป็นร้อยเท่าแน่นอน ทางเดินนี้คุณเป็นคนเลือกเดินมาเอง คือตัวคุณเองที่เลือกที่จะเดินทางตายเส้นนี้มาตั้งแต่แรก เจตต์ก็แค่อยากจะให้คุณได้ตายดีหน่อยเท่านั้น นี่ถือว่าเป็นความกตัญญูที่สุดแล้ว คุณยังจะเอาอะไรอีก?”

คำพูดของขวัญตานี้ทำให้เทย่าหัวเราะออกมา

“กตัญญูเหรอ? ฉันว่าสุนัขจิ้งจอกอย่างเธอเป็นคนชักจูงให้เขามาฆ่าฉันซะมากกว่า แค่ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนดีอะไร ถึงได้รีบมาแต่งงานกับลูกชายฉัน ใครจะไปรู้ว่าโดนคนอื่นนอนพอมาแล้วหรือเปล่าถึงได้รีบมาหาคนรับช่วง......”

คำพูดของเทย่ายังพูดไม่จบก็โดนเจตต์เดินหน้าไปก้าวหนึ่งแล้วอุดปากไว้

“แก……”

เทย่ายังอยากจะขัดขืน แต่เจตต์ก็ล็อกแขนของเธอไว้ก่อน

ในแววตาของเขามีแววเจ็บปวดเสี้ยวหนึ่งพาดผ่าน

“แม่ ทางผิดของแม่ยิ่งเดินก็จะยิ่งไปไกลแล้ว ถ้าหากแม่แค่หลอกใช้ผมกับพ่อในตอนแรก นอกจากเสียใจแล้วผมก็พูดอะไรไม่ได้ แต่ว่าตอนนี้แม่ทำผิดกฎหมายบ้านเมือง แม่หนีไม่รอดแล้ว?”

“แกพูดไปเรื่อย!”

อยู่ ๆ เทย่าก็พูดไม่ออก แต่ว่าความหมายที่สื่อออกมาในดวงตานั้นเจตต์ก็ยังสามารถที่จะอ่านออกได้อยู่

เขายิ้มอย่างขมขื่น แล้วพูดขึ้นว่า “รู้ไหมครับ? เพราะความเมตตาของผมครั้งเดียว ทำให้แม่มีโอกาสใช้อรอุรชาและตุลยามาทำร้ายนรมนจนเกือบตาย ผมก็รู้แล้วว่าผมทำได้ผิดไป ลูกชายไม่เอาไหน ไม่อยากจะให้แม่ต้องตกไปอยู่ในมือของบุริศร์แล้วโดนทรมานจนค่อย ๆ ตายไป ก็เลยต้องให้แม่ได้จบลงเร็ว ๆ แม่วางใจเถอะ ยาอันนี้แรงมาก แม่จะเจ็บปวดไม่นานแล้วมันก็จะผ่านไป ลูกชายจะจัดการศพให้แม่แน่นอน แม่คลอดลูกชายมาครั้งหนึ่ง ลูกชายก็จะส่งแม่ครั้งหนึ่ง เราสองคนแม่ลูกถือได้ว่าเจ๊ากันไป ชาติหน้าอย่าได้มาเจอกันอีกเลย”

พอเจตต์พูดจบ อยู่ ๆ ดวงตาก็ร้อนขึ้นมา น้ำตาที่อุ่นร้อนก็ไหลลงมาตามหางตา

เทย่ายังอยากจะพูด แต่กลับรู้สึกเจ็บปวดใจมากขึ้นมาตรงหน้าอก เธอตะเกียกตะกายขึ้นมา ร้องขอความช่วยเหลือ ในดวงตามีแววหวาดกลัวและสิ้นหวังเกิดขึ้นมาครั้งแรก แต่ว่ามือของเจตต์กลับไม่ได้คลายออกเลย

ตัวเธอกระตุกไปทั้งตัว แล้วก็ล้มลงไปบนพื้น

เธอจับคอเสื้อของตัวเองไว้ ยื่นมือไปอยากจะล้วงอะไรออกมาจากคอสักหน่อย แต่ว่าทุกอย่างก็สูญเปล่า

เจตต์จ้องมองท่าทางที่เจ็บปวดอย่างน่าอนาถของเทย่าไป แต่ในที่สุดก็เบือนหน้าหนีไป น้ำตาร่วงหล่นไปอย่างไม่มีสุ้มเสียง

ขวัญตารู้สึกปวดใจแทบตาย เธอกอดเจตต์ไว้แน่น แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “เสียใจก็ร้องไห้ออกมาเถอะ ไม่มีใครหัวเราะเยาะคุณหรอก ร้องไห้ไปครั้งนี้ ต่อไปก็จะไม่มีความเจ็บปวดอีก ฉันรับรองว่าต่อไปฉันจะดีกับคุณให้มาก ๆ ชาตินี้จะไม่จากคุณไปไหนเลย”

ครั้งนี้เจตต์ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่แค่กอดขวัญตาไว้แน่น กอดเธอไว้แน่น ๆ……

ในตอนที่คนของบุริศร์ไปถึงจุดที่พักของเทย่านั้น คนของเธอโดนควบคุมตัวไว้ทั้งหมด แต่กลับไม่เห็นเทย่า

ชัยยศเอาเรื่องนี้ไปรายงานกับบุริศร์

บุริศร์จ้องมองนรมนที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่ แล้วให้รมิดาและป้าหวานดูแลเธอไปก่อน แล้วตัวเองก็ขับรถมาถึงจุดที่พักของเทย่า

อยู่ภายใต้การลงโทษของบุริศร์ ในที่สุดก็มีคนยอมคลายออกจากปากแล้วว่าเท่ย่าไปหาเจตต์

ตามที่อยู่ที่พวกเขาให้มา บุริศร์ก็มาถึงที่โรงแรม

ในตอนที่เขาเคาะประตูห้องของเจตต์นั้น คนที่มาเปิดประตูคือขวัญตา

สำหรับการมาถึงของบุริศร์นั้น เธอไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย

“ประธานบุริศร์ เข้ามาเถอะค่ะ”

บุริศร์ข่มอารมณ์ให้ต่ำลงเป็นอย่างมาก ทั้งตัวแผ่ซ่านไปด้วยรังสีทำลายล้างอยู่

เขาเดินเข้าไป ก็เห็นเจตต์นั่งอยู่บนเก้าอี้ เทย่านอนอยู่บนเตียง เหมือนกับว่านอนหลับอยู่

ไฟโกรธของบุริศร์ก็พุ่งสูงขึ้นมาทันที

“เจตต์ คุณคิดจะเป็นศัตรูกับผมเหรอ?”

น้ำเสียงของบุริศร์ดังลอดไรฟันออกมา

เจตต์เป็นคนที่นรมนหว่งใยมากที่สุด ถ้าหากว่าเปลี่ยนไปยืนฝั่งตรงข้ามกับพวกเขาจริง ๆ บุริศร์ก็ไม่รู้ว่าหลังจากที่นรมนรู้แล้วจะเสียใจหรือเปล่า

ขวัญตาเห็นท่าทีผู้ชายทั้งสองคนเหมือนกับว่าแค่จุดก็ติดไป ก็รีบพูดขึ้นว่า “ประธานบุริศร์ เทย่าตายแล้วค่ะ อยู่ ๆ ก็กล้ามเนื้อหัวใจตาย เพิ่งตายไปเมื่อไม่นานนี้เองค่ะ”

บุริศร์นิ่งอึ้งไปทันทีเลย

ทำไมถึงได้บังเอิญขนาดนี้?

ท่าทีของเจตต์ดูโศกเศร้าเป็นอย่างมาก เขาพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “คุณสามารถหาคนมาตรวจสอบได้ ฤทธิ์ยาแรงมาก เธอเจ็บปวดอยู่สิบกว่านาทีถึงได้จากไป ตอนนี้ร่างกายยังอุ่นอยู่เลย”

บุริศร์ได้ยินคำว่าฤทธิ์ยาอย่างความรู้สึกไว แล้วก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นมา มีการคาดเดาบางอย่างกำลังแผ่ซ่านขึ้นมาในใจเขา

“คุณทำอะไรเธอ?”

ขวัญตาเล่าเรื่องทั้งหมดไปรอบหนึ่ง

สายตาที่บุริศร์จ้องมองเจตต์มีความซับซ้อนขึ้นเล็กน้อย

ถ้าพูดตามหลักแล้ว เพื่อนรมนแล้วเจตต์ยื่นมือออกมาช่วยจัดการเทย่าให้ เขาควรจะดีใจต่างหาก แต่ว่าพอคิดถึงว่าทุกอย่างนี้เพื่อภรรยาของตัวเอง ในใจก็อยู่ไม่สุขเป็นอย่างมาก

ผู้หญิงของเขา จะแก้แค้นก็ควรจะเป็นเขาที่ลงมือเองซิ?

แต่ว่าบุริศร์ก็เหมือนกับว่าพอจะเข้าใจความในใจของเจตต์

ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่คลอดและเลี้ยงดูเขามา ถ้าเทย่ามาตกอยู่ในมือของบุริศร์ ไม่แน่คงจะไม่ได้ดีไปกว่าตุลยาซะเท่าไหร่

ถึงแม้ว่าในใจจะยังโกรธอยู่ และรู้สึกว่านรมนต้องมาลำบากมากขนาดนี้ แต่ตอนนี้เทย่ากลับตายไปอย่างง่ายดายแบบนี้ ในใจของเขาก็รู้สึกไม่สมดุลเลย แต่ว่าเพื่อเห็นแก่หน้าเจตต์และขวัญตาแล้ว เขาก็ตัดสินใจว่าช่างมันเถอะ

บุริศร์มาอย่างโกรธจัด แล้วก็กลับไปอย่างรู้สึกพ่ายแพ้เล็กน้อย

ในตอนที่เขากลับมาถึงบ้านใหญ่ตระกูลโตเล็กนั้น นรมนก็ได้ตื่นขึ้นมาแล้ว และกำลังกินอาหารอยู่ พอเห็นว่าบุริศร์กลับมาแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า “คุณไปทำอะไรที่บริษัทมาคะ?”