ตอนที่ 1149
บทที่ 1149 ผมกลัวทำร้ายพวกคุณ
October 31, 2026
เกิดอะไรขึ้น
นรมนค่อย ๆ ลุกขึ้น บุริศร์ก็มีสีหน้าเคร่งขรึม
สองคนรีบวิ่งออกไปข้างนอก
กิจจาถูกกานต์โยนออกมาที่พื้นด้านนอก ชนเข้ากับตู้ด้านข้างพอดี เพราะกระแทกอย่างแรง ตู้จึงเกิดเสียงดัง “โครม” ดึงดูดให้นรมนกับบุริศร์มา
เมื่อพวกเขาเห็นว่ากิจจาถูกกานต์โยนออกมา นรมนเจ็บปวดใจทันที
“กิจจา เป็นไงบ้าง？ เจ็บไหมลูก？ ให้หม่ามี้ดูเร็ว บาดเจ็บตรงไหนไหม？”
กิจจารู้สึกหมดแรง
เขาเพิ่งจะหลับ ไม่คิดว่ากานต์จะตื่นขึ้น จับเขาโยนออกมาอย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง
เจ็บก้นสุด ๆ
“หม่ามี้ ผมไม่เป็นไร รีบไปดูกานต์เถอะครับ”
กิจจาเพิ่งจะพูดจบ บุริศร์มาที่ประตูห้องของกานต์ เห็นเขานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เปิดอินเทอร์เฟซเกม กำลังเล่นอย่างบ้าคลั่ง ดูเหมือนไม่ได้รู้สึกกับการกระทำเมื่อสักครู่ของตนเอง
บุริศร์ขมวดคิ้วแน่น
“แกทำอะไร？”
กานต์แค่เพียงเหลือบมองบุริศร์ และหันไปเล่นเกมต่อทันที ไม่พูดอะไรสักคำ
บุคลิกที่สองของกานต์ยังคงเย็นชาเหมือนเดิม
นรมนไม่กล้าให้กิจจาอยู่กับกานต์อีก รีบอุ้มกิจจากลับห้อง โทรหารมิดาในคืนนั้น ให้เธอมาดูกิจจา
หลังจากรมิดาถูกลากมา จึงตรวจให้กิจจา หลังจากแน่ใจว่าเขาไม่เป็นอะไรนรมนถึงจะโล่งอก
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น？”
รมิดาแปลกใจ
นรมนก็ไม่อยากพูดอะไรมาก บอกเพียงกิจจานอนดิ้น ตกจากเตียง กลัวเขาบาดเจ็บจึงให้เธอมาดู
รมิดาเห็นกิจจาไม่เป็นอะไรแล้วจึงกลับไป
บุริศร์เฝ้ากานต์อยู่ที่ประตูห้อง เฝ้าอยู่ทั้งคืน
กานต์ไม่ทำอะไร ไม่พูดอะไร เอาแต่เล่นเกมออนไลน์อยู่หน้าคอมพิวเตอร์ จนเมื่อท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้น เขาถึงจะเดินไปข้างเตียงล้มตัวลง นอนหลับไป
บุริศร์เดินมาดู หลับสนิทจริง ๆ
เขาจัดท่าให้ลูกชายดี ๆ จากนั้นห่มผ้าห่มให้ ถึงจะออกไปจากห้องของกานต์
สถานการณ์แบบนี้ไม่ดี
หลังจากบุริศร์ออกมาจึงพบว่านรมนไม่ได้นอนทั้งคืน
นรมนหน้าซีด ขอบตาดำ ทำให้คนเห็นแล้วสงสาร
“ไปนอนเถอะ คุณตาแค่บอกให้ย้ายไปวันนี้ แต่ไม่ได้บอกว่ากี่โมง คุณไปนอนก่อนเถอะ เดี๋ยวผมค่อยปลุกคุณ”
นรมนส่ายหัวกับคำพูดของบุริศร์
“ฉันไม่ง่วง”
เธอไม่ได้กระปรี้กระเปร่าแบบนี้นาน และไม่เคยอดนอนแบบนี้
นรมนมองบุริศร์ กล่าวด้วยรอยยิ้ม “คุณกลับไปนอนเถอะ ตอนนี้กานต์ไม่สามารถอยู่คนเดียวได้ พวกเราก็ไม่สามารถเป็นอะไรไปได้ มาผลัดเวรกันเถอะ”
“คุณไหวเหรอ？”
นี่คือสิ่งที่บุริศร์เป็นห่วง
“พอได้ ฉันนอนมางีบหนึ่งแล้ว เพิ่งจะตื่นเอง คุณรีบไปพักเถอะ หรือจะให้ฉันทำอะไรให้กินสักหน่อย “
นรมนพูดแล้วก็จะลุกขึ้น กลับถูกบุริศร์ห้ามเอาไว้
“คุณพักเถอะ ผมจะไปนอน”
ตอนนี้บุริศร์จะกินลงที่ไหนกัน
ลูกชายกลายเป็นแบบนี้ แน่นอนว่าทำให้คนไม่สบายใจ
มองเห็นบุริศร์กลับห้องไป นรมนถอนหายใจ จากนั้นลุกขึ้นไปห้องของกานต์
เธอมองดูกานต์นอนหลับ นึกถึงความรู้จักคิดและความเอาใจใส่ก่อนหน้านี้ของลูกชาย รู้สึกเสียใจอีกครั้งที่ส่งกานต์ไปเขตทหาร
ลูกของเธอยังเด็กมาก ต้องพบกับความโหดร้ายของสงครามเร็วแบบนี้ ผู้ใหญ่อย่างพวกเขาโหดร้ายเกินไป
เมื่อคิดแบบนี้ นรมนอุ้มกานต์ขึ้นมากอดบนตักของเธอ ตบร่างกายของเขาอย่างอ่อนโยนไปเรื่อย ๆ เหมือนตอนยังเล็ก
กานต์หลับไปประมาณสองถึงสามชั่วโมง จึงลืมตาขึ้นทันที
ทันทีที่เขาเห็นนรมนมองตนเองด้วยความรักและเอ็นดู ขอบตาที่ดำคล่ำทำให้เขาแปลกใจ
“หม่ามี้？”
“ตื่นแล้วเหรอ ？หิวไหม ？หม่ามี้จะไปทำของอร่อยให้กิน”
นรมนยิ้มบาง ๆ
กานต์กลับส่ายหน้าทันที
“ผมไม่หิว แค่เหนื่อยนิดหน่อย รู้สึกเมื่อยตัว”
“เล่นเกมทั้งคืน จะไม่เมื่อยได้ยังไง มา หม่ามี้นวดให้”
นรมนพูดแล้วก็นวดแขนให้กานต์
กานต์มึนงง
เล่นเกมทั้งคืน？
ทำไมเขาถึงจำไม่ได้？
เขามองไปที่คอมพิวเตอร์อย่างไม่รู้ตัว บนหน้าจอยังคงไม่ออกจากอินเทอร์เฟซเกม เกมนั้นเป็นเกมโปรดของตนเองจริง ๆ
คิ้วของกานต์ขมวดแน่น
“หม่ามี้ ผมหิว อยากกินโจ๊กไข่เยี่ยวม้ากับเนื้อไม่ติดมัน”
อยู่ดี ๆ กานต์ก็พูดขึ้นมา กลับทำให้นรมนประหลาดใจ แต่ยังคงพูดอย่างดีใจ “ได้ ลูกพักไปก่อน หม่ามี้จะไปทำให้”
พูดจบนรมนไปห้องครัวอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย
กานต์ลุกขึ้นเดินไปห้องกิจจา
กิจจายังคงหลับ กลับรู้สึกว่ามีสายตาจ้องมองตนเอง รู้สึกอึดอัด
เขาลืมตาขึ้นทันที เห็นกานต์ยืนอยู่ข้างเตียงเหมือนวิญญาณ เขาร้องตกใจ กระโดดขึ้นทันที